mane ſapīe ꝟbis: ſꝫ in oſtēſiōe ſpūs ⁊ ꝟtutꝭſpectat ſcire negligit alijs nō opportunis inſudādo. diſ. 37. ꝑ totū. Audi Hicro. Sacerdotes inquit dimiſſis euāgelijs ⁊ ꝓphetijs videmꝰ comedias legē ⁊ amatoria bucolicoꝝ ꝟſuum ꝟba cātare ⁊cͣ. Sꝫ de hͦ īfra vide ꝯcl̓one3ª 3ᵉ ꝑtis. ibi enī ſūt pulcherrīe aucͣtes. ¶ Tertius modꝰ dr̄ ꝓhibitōis vt cū ꝗs ſciētijs ꝓhibitis oꝑa p̄bet ſic̄ dinatōibꝰ īcātatōibꝰ: ⁊ arte notoria. d̓ qͣ btūs Tho. ẜa ẜe. q. xcvj. cctiſqꝫ ſil̓ibꝰ: q̄ oīno n̄ licēt. 26. q. 5. c. nō liceat. vbi dicittextꝰ. Nō liceat xp̄ianis tene̓ traditōes gētiliū⁊ obẜuare vl̓ colē̓ elemēta aut lune aut ſtellaꝫcurſus aut īanē ſignoꝝ ſallaciā ꝓ domo facieda: vl̓ ꝑꝑ ſegetes vl̓ arbores plātandas vl̓ cōiugia faciēda ſcriptū ē .n. O ia qͥ facitꝭ: aut inꝟbo aūt ī oꝑe oīa ī noīe dn̄i nr̄i ieſu xp̄i facitegrās agētes deo h̓ ibi. Et. 27. q. 7. c. nō obẜuctis dr̄ ū obẜuetis dies ꝗ dicūt̉ egyptiaci autcalēdas ianuarij ī ꝗbꝰ cātilene qͥdā: ⁊ comēſatiōes ſiūt ⁊ adinuice dona donāt̉: qͣſi in pͥncipio āni bōi fiat augurio: aut aliqͥs mēſes: auttēpora: aut dies: aut ānos: aut lune ⁊ menſisſoliſqꝫ curſus. Quia qui ⁊ has. ⁊ qͣſcūqꝫ diuinatiōes: aut auguria obẜuat: aut attēdit: autꝗd didiceris. Nō .n. auditores leges iuſti ſūtſꝫ factores. h̓ ille. Et ſic pꝫ pͥma ꝟi ¶ ¶ Ꝙtū adẜam ꝟi. dico ꝙ accipiēdo ſapīaꝫ vltio mō an̄dicto ꝗn̄qꝫ mōīs ꝯtaminari pōt. Sil̓r dico deoībꝰ ſciētijs. ¶ Primꝰ modꝰ dr̄ elatiōis ¶ Secūdus dr̄ obmiſſiōis ¶ Tertiꝰ dr̄ ꝓhibitionis¶ Quartꝰ dr̄ exuꝑatiōis ¶ Et ꝗntꝰ dr̄ indebiterelatōis. Et hi mōi colligūt̉ ex dcīs btī Tho.2ª 2º. q. clxviij. vbi de curioſitate moī ſciēdi loquēs dic̄. ꝙ ꝗn̄qꝫ mōīs ꝯtingit inordinate appctē ſcire. ¶ Accipe igit̉ pͥmū modū. Primꝰdr̄ elatōis vt pꝫ qn̄ ꝗs ſacre ſcripte fil̓r ⁊ alijsſciētijs dat oꝑā vt ſuꝑbiat. Aug. de moribꝰ eccleſie. Sūt īꝗt ꝗ deẜtis ꝟtutibꝰ ⁊ neſciētes ꝗdſit deꝰ ⁊ qͣꝫta ſit eiꝰ maieſtas ſēꝑ eodē mō manētis naͣe. magnū aliꝗd ſe agē̓ putāt ſi vniuerſam iſtā corꝑis molē: quā mūdū nūcupamuscurioſe intēſiſſimeqꝫ ꝑꝗrāt. vn̄ ⁊ tāta ſuꝑbiagignit̉ vt ī ipſo celo de qͣ ſepiꝰ diſputāt ſibimethītare videāt̉. h̓ ille. Inde Paulꝰ. i. Cor. 2.dicebat. Predicato mea nē ī ꝑſuaſiibilibꝰ huvt fides nr̄a nō ſit in ſapīa hoīuꝫ: ſꝫ in ꝟtutedei. hec ille. Perdā inquit dn̄s ſapīam ſapiētū: ⁊ prudētiā prudētū reprobo. i. Cor. i¶ Secūdꝰ modꝰ dr̄ obmiſſiōis. vt cū ꝗs qḋ ad ipſuꝫ
ad ſuiīꝯ̄ſentit
ꝰ: īutilit̓ ⁊ ſinad ſuā ſaluit ſequētiū tat̉ ad plenū. vide ibi ſi pladr̄ exuꝑatiōis: vt cū quiſexcedit: quō ⁊ hētici ꝑiel̓. 3. Altiora te ne qͥſierisne fueris curioſus: ⁊ ſeupplātauit ſuꝑſtitio eoꝝ:ſēſus illoꝝ. Et Aug. cūebat deꝰ an̄ mūdi creatōꝫēnā curioſis ꝑabat. Iō.q. clxvj. ꝙ ꝟtuſ ſtudioꝑ necīa ē: q̄ appetitū ſciā facuitatē inꝗrat. aut mii. ꝟitatiſ ſē ꝑ bona ē: pōt3 .ſ. rōe alicꝰ ꝯn̄tis. h̓ de ī¶ Quintus modꝰ dicit̉cū quis de ſui ingenij ſubatē ꝯfidit: gr̄aꝝ actionesꝓuer. 3. Ne ſis ſapiensē deū ⁊ recede a malo. Etlite eē prudētes apd̓ voſꝟa religiōe. Nō ē inꝗtſitas exercēda: ſꝫ gradusianēda fiendus. hec ille.rā qͣſi oīuꝫ an̄dictoꝝ horūioſū Bernar. Sūt inquitm̄ vt ſciant: ⁊ turpis cuire volūt vt ſciant̉ ipſi: ⁊t ſūt itē qui ſcire volūt viſūt .ſ. aduocati ꝓcuratotꝰ ē: ⁊ ſūt ꝗdā ꝗ ſcire voharitas ē. ⁊ itē ſūt ꝗ ſcireūmā prudētia ē: hec ille.ultū ꝓ vltīa ꝯcl̓one hꝰ ſertas. ¶ Ꝙtū ad t̓tiā i. athorrētes: ⁊ ſcā ruſticita⁊ vtiliꝰ ē viuē ſimpl̓r: qͣꝫō ꝯſiderātes ꝙ ſcm̄ viueia. Et hͦ on̄de tribꝰ meniō ſic. oē illud ꝙ oecaſiogiēdū. ſꝫ ſcīa ē hꝰ i. gͦ ꝯn̄ar ꝟo ꝓbat̉: qm̄ ꝗ plura: q̄ ſi neſciret: nō ſic eēt gͦSi nō veniſſem ⁊ locumͣ nō haberēt. Et Brelo ꝗſqꝫ meliꝰ ſapit: eo deEt idcirco inexcuſabilit̓ meret̉ ſuppliciū: qꝛ prudenter ſi voluiſſet: potui-z pena