Hugo. Scolares nr̄i a̓ nolūt a neſciūt modū ꝯgruū in diſcēdo ſeruareꝑatiores ad loq̄ndū ꝙͣ ad tecēdū ⁊ideo multos ſtudētes paucos ſapiētes inueīmus. Pitrigore vero diſcipuli 7. q̄nis in ſilēcio didicerūt. Augꝰ.Abſit vt multiloqͥū deputē qn̄ ncc̄erici dicūt̉. qͣntalibet ſermonū multitudīe aͥ ꝓlixitate dicait̉. inguoſus ille votur qui nō curat qͥd a̓ quomodoloqͣt. dumō ad loq̄ndū admittit̉: de d̓tute ſibi nullo ſollicitudo ē. Idē augꝰNō placet ſm̄a tullij: qͥ nullū inqͥt ūꝙͣ v̓bū emiſit ꝙͦ reuore vellꝫ. Que qͦdē laus ꝙͣuis p̄clariſſima videct̉; tn̄credibilior de nimiū fatuo. ꝙ de ſapiēte ꝑfcō. Ego igit̉ ab hac excellentiatā longe obſū ot ſi nullū v̓bū qd̓ reuocdie̓ velī ꝓtulero. fatuo ſū ꝙͣ ſapiēti ſil̓ior. Illiꝰ quippe ſcripta ſūt aucͣtoritate digniſſima. qͥ nullū quidē d̓bū nō reuoccre vellet. ſꝫ qd̓ reuoccie̓deberet emiſit. Angit me plonai oraciana ſm̄a. Neſcit et vox emiſſa reu̓ti. Nō in igit̉ tullianci blādit̉ gloriailla; q̄ ſcis applicāda qui ſpū ſcō locuti ſūt. Coſſiodrus. Quis hoīm ſicccuitus ſit. vt ſi inter emulos loqͣturnullū eius verbū incurrat aliꝙͣ q̄ſtionē difficilis ves ē. linguā in lub̓cofautiū ꝯſtituto. v̓itatis rigide teneremenſurā. Si incaute frena laxent̉:freq̄nter cōtra ſe loquit̉. Faciliꝰ em̄culpa tacēdo refugit̉. ꝙͣ loq̄ndo. Senecci. Quēadmodū ſcpiēti vio inceſſus modeſtior ꝯueīt ita oro p̄ſſa nonaudax. Suma ergo ſūmaꝝ hec ei̓ttibi; tordiloqͣ. te eſſe iubeo. Pitogoras. Nō multis v̓bis opꝰ eſt: ſꝫ efficeicibus. Criẜ. Malicia nō docet̉ ẜmōibus: ſꝫ excitat̉. Vnde malū hominētacēdo meliꝰ ꝙͣ r̓ſpōdēdo vince̓ potesSen̄ Ymcigo oī ſermo ē; qͣlis vir tolis oracō. Nagnū ē vocis et ſilēcij tēꝑamentū; gerrulo n̄ reſpōdere ꝯiutiū ē. Conſcientiā crīci nullus inueītlingue p̄ceps. Canibꝰ ⁊ beſtijs mosē; qͣnto plꝰ defecerit viriūtōtomagislatratibus indulge̓ linguā cupiditō/teqꝫ opprīe: ſi n̄ potes. paululū r̓mitte. Sepe ea q̄ ſancri racōe n̄ poterāt:ſancito ſūt tēpore. Baleriꝰ moximꝰSalon cū alijs loq̄ntibus taceretāterrogatus vtꝝ ꝓpter īopiā verboꝝqn qꝛ ſtultus eſſet taceret; reſpōdit.Nemo ſtultus tacere p̄t. Cur igit̉ ſolus linguā cohibes. Quid īqͦt dixiſſeme aliqn̄ penituit; tacuiſſe nūꝙͣ. Theot̄cus in ꝯuītio tacēti ruſtico inquit.Ex doctis hoc ſolū hobes Socratesgorrulū volentē diſcere ſapiētie precepta ducis mercedes popoſcit. vnāvt taceret; alterā ne loqui diſceret.Gneyꝰ lenculus augur diuiciorummaximū exēplū nobis veliquittū eſſet aucriſſimus tata illi īopici eratſermonis. vt nūmos ciciꝰ emitteretꝙͣ verba: dicēs ⁊ ſtudijs ſe obdūctūnichil tatū in ſe cōgeſtū qͣntū ꝑdidiſſet relicta eloquētia. Senece. Ioqͥignoqͥbit: qͥ toce̓ neſciet. Sapiēti expedit tacere ꝓ ſe ꝙͣ loqui contra ſe.Xenocrates. Ioq̄nti cuidā audi inquit melius; oc vnū a notura quēsautē duos accepimus. Nichileqꝫ ꝓderit. ꝙͣ quieſcere; et minimū cum elijs loqui et plurimū ſecum. In hocincūbe vt libencius audias ꝙͣ loquaris. Qd̓ tacitu velis; nemī dixeris Auribus frequencius. ꝙͣ lingua vters.