vltra de ip̄ai loqui ad pn̄s ē īutileꝟide cetee̓ ſi p̄locet ī 22º. q. 13. Dicit qͦꝫoi̓genes. ꝙ is qͦ ī ſūmo ꝑfectoqꝫ ꝙͣdūextiterit nō ad ſubitu eus cuat̉ q decidcit: ſꝫ paulciti. ac ꝑ ꝑtes eū decidēncc̄e ē ⁊cͣ. Idē ſcūs thos vbi ſupͣ ſatis approbae̓ videt̉; qꝛ raro alit̓ fit a̓nū ꝙͣ ꝙͣuis ꝓpter liberi arbitij mutabilitatē alit̓ fiei poſſit. Hec de vicijslingue ſufficiōt ¶ Sequit̉ nūc vide̓de vicijs oppoītis paci ꝑtinētibꝰ adopꝰ: q̄ ſūt ſciſmā. bellū rixa. et ſeditio.Sciſma em̄ ⁊ ſciſſura nomē accepit;vt yẜ. dicitet ẜ aug. ſciſma ē ecidē opinantē etqꝫ eodēritū colētē qͦ cet̄iſolo ꝯgregacōis delcāri d̓ſſidio. Vn̄pꝫ ẜſcum thomi 22ͤ. q. 39. ꝙ viciū ſciſmatis dirce et ꝑ ſe opponit̉ vnitatiqm̄ caritas fcicit. q̄ nō ſolū alterā ꝑſonā olteri vnit ſpūali dilcionis vīculo: ſꝫ ec̄ tota eccīam in vnitrite ſpitus q̄ ē vnitus pͥncipalis. Vn̄ ꝓpritilli dicūt̉ ſciſmātici qͥ ſe ſpōte ⁊ ex intētione ob hac vnitrite ſeꝑāt. Et qꝛecidē rōe q̄libet ꝑticuldi̓s vnitas. ſūprochialis ſiue collegialis ſu̓ ꝯuētualia̓ alic q̄cūqꝫ ī xp̄i noīe ꝯgregotoex ecidē coi̓tute depedet ideo ſicut pͥncipalit̓ illi dicūt̉ ſciſmatici. q̄ ſubeſſenolūt vicario xp̄i ideſt ſūmo pōtificiet qͥ mēbris eccīe ei ſubicis cōīccie̓ vecuſct; ita ſecūdario illi qͥ ſuis p̄lctisobedie̓ nolūt ac collegijs ſuis cōicore̓renuūt. ſciſmatici ſūt iudicādi. Hijſūt qui ſegregāt ſemeripſos aīcilesſpm̄ n̄ hn̄tes; ſicut ī cōonicā iude d̓r.Ex qͦ vltei̓ꝰ pꝫ. ꝙ illi qͦꝫ conͣ bonū v̓tutis cigūt. qͥ ex leui diſplitētia ip̄oiciēter et quadā ſigͥficētia cōeꝫ ſocietatē deſerūt. enā qͦ ad religioſq ſolo-cici ſu̓ honeſtus recrecicōnes; vt toliꝑcictō ſe qͣſi vn̄dicēt de iuirijs ſibi illatis. Tētur em̄ qͦlibet delcābilit̓ conuiue̓ ꝓximo ſuo maxīe cū qͦ ſcē ꝯu̓ſecōis votū emiſit? Et ẜ deā verabiliūpatꝝ ſic totū vitā ſuā inſtitue̓. qͣlemſe pͥmo die p̄ſentaued̓t. Nec totā congregacōem pui̓lit̓ a̓ muliebrit̓ deſere̓vel eciā cōt̓ſtue̓. ſꝫ v̓tuoſe in bō malūſuꝑare. Ut em̄ caſſiaꝰ d̓t vicia n̄ curāt̉ ſi a fatꝝ ſocietrite qͥs obſcedat:ſꝫ oꝫ eos hūilit̓ lenie̓ q. 40 Sellū eciāpaici adu̓ſat̉; et eſt qn̄ꝫ licitū qn̄qꝫ illicitū de quibꝰ nichil ad pn̄s. Sꝫ qͣntum nūc ſufficit. hoc culpcitur in hoībus maxime bone voluntatis aut timoraite vite. ꝙ aliquādonimis dureꝓſeciuūt̉ cauſais ſuas videlicet perpium iuris aut qͣrelas minꝰ ncc̄oIimipaniuurias; ex quibus ſepe multa peccatooruitur. Et iō Ecc̄i. 18. dicitur. Abſtine te a lite; et minues pecccita. Et dominus. Nathei. v. et Luce. 6. dicit.Quī te percuſſit in maxillum vnam.prebe ei alterā. Iſtud eſt valde ſecurum conſilium; iultumqꝫ meritoriū.Sindiccicō autem licet iuſta quādorſit tamē eſt nimis difficilis ꝑiculoſa.inſecura et modicie̓ nullius meriti.Hinc apoſtolus qͦſdam increpat. ꝙita īperfecti adhuc eſſēt ꝙ conͣ ſe mutuo in iudicio contēderēt. ⁊ nō ineigisinuiriā acciperēt vt d̓r .i. cor̄. vi. Omnes em̄ illi actus qͥ a ꝑfecta virtutedeficiūt ẜ ſpēm ſuā ſūt qctꝰ īꝑfcōis:ſcꝫ litigure vxorē ducere. ſua retine̓.vinum bibere. cornes comede̓ cū ſil̓ibus: licet ẜ Auguſtinū qn̄qꝫ talia ēciā aꝑfr̄is fiant ſine diminucōe v̓tutis ꝓpter aliꝙͣ cauſam Proītas eciā