Druckschrift 
Paradisus conscientiae
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

minus ꝓbroſum ē occulte loqͥ maloꝙͣ ciꝑte in faiciē ſpue̓; quit iactare iniurias. Et ꝙͣuis hoc racōe ſit minuspeccatū tn̄ ratione gn̓alitatis et ſimulacōis ē multo ꝑiculoſius; et fallit freq̄ntius loquentē ꝙͣ audientem ꝓpter ſui ſubtilitatē. Vn̄ qꝛ directe eſt cōtra co̓tutē: ideo eciā eſt mortale peccctū ex ſuo genere. Et habetfiei̓ qͣdruplicit̓. vnoº qn̄ falſum īpoītalti Secūdo qn̄ pcc̄m̄ adauget ſuisv̓b Tercio qn̄ occultū reuelat. qn̄id qd̓ ē bonū dicit mala intēcōe ſcūꝫIndircē eciam fit. vel negundo bonūalteriꝰ; vel malicioſe reticēdo minuēdo. Habet eciā hoc malū q̄nexū. cōmaculat audiētes; vn̄ ſi aliqͥsdetractioēs audicit abſqꝫ reſiſtētiovidet̉ detͣctori ꝯſentie̓ fit ꝑticepepcc̄i eius. Et ſiqͥdē induccit ad detrahēdū. vel ſaltē plciceat ei detrattio ꝓpter odium eius cui detrahitur:no minus pecccit ꝙͣ detrahēs et qn̄inaigis. Vnde bernardus. Detrahe̓a detrahētem audire; quid hoꝝ dāpnobilius ſit facile dixerim. Si vero plciceat ei pecccitū. ſꝫ ex timoe̓vel ngligētia vel eciā verecūdia qͣdādimittat repellere detrahētem. pectat qͥdem. ſꝫ multominꝰ ꝙͣ detrahēset pleꝝqꝫ venialiter. Quādoꝫ p̄t hoceciā peccaitū moͣrle; vel ꝓpter hoc alicui ex officio incūbit detrohētēcorrige̓. vel ꝓpter aliqd̓ ꝑiculū quodaudiēs nouit ꝯſequēs.; vel ꝓpter radicem. timor huinciꝰ qn̄ꝫ poteſt eſſepeccaitu mortale Debet igit̉ audiensreſiſte̓ detractori arguēdo ipſum dehoc qd̓ pecccit frī detrahēdo. vel ſaltēoſtendere ei detractio diſplicecttriſticiam faciei. ẜm dicit̉ ꝓuēꝝi.ecium ꝙͣuis veꝝ ſciat quod dicit̉.Hobet ecium hoc malum detractio; ſcd̓m. g̓g̓. mentis oculum exceccit.Quid em̄ homo letritur in ſentenciooris ſui vt dicit̉ ꝓu̓bioꝝ xv. inde eſt ille qui detrahit incipit inaigis qmare et credere qd̓ dicit; cōſeq̄neꝓximū incigis odire et ſic incigis recedere cognicōe veritatis Non ergomiꝝ eſt apꝰ. d̓t. .i. detractores deo odibiles ſūt eſt ip̄a v̓itus.Et qꝛ in toto gn̓e hūcno pauci īueīūtur ābulāt viā ſalutis. et ſtultoꝝ infinitus ē nu̓s; ideo ē mnirūec p̄auci hec adu̓tāt. vt vicꝫ conēt̉ hꝑiculū vitue̓. qm̄ qͥdē ſtudioſſum vi̓et in v̓tutibus ꝓbatiſſimi. lau labilitatē lingue vix oīo ex toto eusdere potuerūt. Inc oritur noua difficultus Videt̉ em̄ ſeqͥ ex ſupͣdcis: q ſit poſſibile vt hec tria vicio ſciliꝫſuſpicōeꝫ ꝯtueliā et detractioēꝫ quiseuāde̓ poſſit forte ſolā fugū Probat̉; qꝛ ſi volo oīa in meliꝰ īt̓p̄tai̓ conͣſuſpicōeꝫ vel ad miꝰ excuſcire a tato;tūc ſi ciudie̓o detrohētē debeo qrgue̓ ne īcurraꝯtumeliā: dicēdo. cta. cōtradicēte ꝯſcīa meai ſit v̓tuoſe loq̄ poſſe aliqͣꝫ male alt̓iꝰ eo obſentē ſub hac beniuelēcia īt̓p̄tarituciꝰ debeo oīa tolici. ne arguēdo ꝑiditer; ſic nūqͣ ei̓t locus tēpꝰ reſiſtēdi detractoi̓bꝰ. qd̓ ē abſurdū ℟º. 8d hāc difficultutē oēs morales admittūt; qꝛ virtus ē c̓ta difficilici. Siem̄ vitue̓ voluꝰ ſuſpicōeꝫ et cōtūeliāfacile incidimus in adulationem. eteꝯtra; ſi voluꝰ argue̓ delinq̄ntes. facile īcidimꝰ p̄dcā vicio ſic de alijs