nequaꝙͣ mētionē audire volunt devirtutibꝫ niſi qͥbꝫ ex corde quaſi naturali inſtinctu afficiunt̉. Sicut nataliter ꝓdiginolunt auſcultore ſiqͥd de ꝓuidenciā dicat̉. cuari de liberalitate. hūiles de mognonimitate.ircicūdi de māſuetudine. ⁊ ſic de alijs:ꝓutūtes ꝙ ſolo bona volūtus oꝑoipſoꝝ ſine cōcurſu virtutū debect ⁊ſufficiat rectificcere. Sūt alij ato mētis inopes. ut putēt ꝙ hoc ſit cōtrahūilitatem ſi virtutū aliorū mēcionem facerēt vel audirēt. fingentesſibi illud ſapientis melius ſeruire;: q̄ſimplicit̓ q̄bulat bn̄ ombulat. cū ſimilibꝫOēs hij lactis ſunt ꝑticipesetꝙͣdiū ſic ſenciunt. tollerādi quidemſunt; ſꝫ minime laudandi. Dicit em̄btus augꝰ. ꝙ ille pie et iuſte viuit;qui rerū integer cōſiderator eſt. Etverus humilis virtutes non aſpernatur. ſꝫ vicia. Qui aut vnā virtutē cibicit. oēs obicit; et qui vnā hobꝫomnes hobꝫ. Tanta ſiqͥdem inter ſeſunt omicitio conexe: ut ſociam nullotenꝰ ſolami relinquant. Et beatꝰieronimꝰ dicit in li. de. xlij. mq̄ſiōibꝰ;ꝙ nō ſemꝑ vni virtuti dādo ē opera:ſꝫ ſic̄ ſcriptum eſt. Ibūt de virtute īvirtutē: hoc eſt de alic trāſeundū ēad aliā q̄ herēt ſibi; et ito int̓ ſe nexē ſunt. ut qui vna coruerit oībꝰ caruerit. Vbi ē diligenter aduertēdūZ 458ẜm ſcm̄ thomā et alios moa̓les conformiter. ꝙ aptitudo ad virtutes īeſt nobis a natura: licet cōplemētūvirutū ſit ꝑ aſſuetudinē vel ꝑ aliꝙͣaliam cauſam. Inclinacōes eiūt huinone ſunt valde multiplices ⁊ id̓ooꝑtꝫ ꝙ ſint ecium multe virtutes illis corrn̄dentes que ecis ꝑficiant nein eictus vitioſos ꝓruant. ſꝫ ad cttus meritorios conſurgunt. Neceſſe em̄ī eſt ut ad quālibet inclinaicionem naturolē determinatā ordinetur aliqua ſpēalis virtus: eo ꝙ noturalis aptitudo nō ſufficiat ad opera meritorio efficcicit̓ producenda.Vnde ſeqͥtur quid homo habet inclinacōem quādam ad deum ſaltē ꝯfuſcem et imꝑfectom ſiue lauguidam;oꝑtꝫ ꝙ ordinetur aliqd̓ uicemē nature qd̓ ipſam ꝑficiat qūo ad illa q̄hcinc inclincicōem cōcernunt. Sed ꝙhoc ſolius dei eſt. nec vlla crecituroad hoc ſufficit. id̓o ponuntur tres v̓tutes d̓ine que theoloyce dicunt̉: qͣsdominꝰ deus gratis ſine omni merito racōnali cūme infundit. Nec ſūtfides. ſpes. ccritas. Per fidem dat̉perr dei cognicio. Per ſpem tencioPer coritutem fruucio. quātum adſtutum vie ꝑtinet. Quia eciam homo habet inclinciciōem quādam adſeipſum et proximū et per cōſeqn̄sad oēm creciturā alian; ideo oꝑtetꝙ eciciem huic inclinacōi detur iuuamen effitax quod quo ad hec ipſaꝫꝑficiat: et ergo aſſignantur ei quatuor virtutes cordinales cum ſibiānexis que valde multe ſunt ꝓpterracionem dictuꝫ; quia īclinacio iſtovolde multiplex eſt. Vnde qͥdcem extendūt numeꝝ eaꝝ ad. 40. vel q̄plius; q̄ oēs ſūt magͣ dei mūee̓ ſūme venerādā ⁊ neq̄ꝙͣ ꝯtemnēda Redeūdoergo ad pͥmū ſi vere obedienti nullovirtus deeſt. reſtut ꝙ qui aliꝙͣ virtuteꝫ contemnit. ꝙ ipſe veraciter obediens non ē. neqꝫ vnꝙͣ ſpiritualem