ab alio poeta virgilio quāuiſ meliore propriedictū eſt. Hūc ego ſi potui tātū ſꝑare dolorem.deniqꝫ nōnulli in arte gramatica verbi huiꝰvtunt̉ exēplo. ad on̄dendā in propriā dcōem⁊ aiunt. Sperare dixit pro timere. Eſt itaqꝫ fi-des ⁊ malaꝝ rerū ⁊ bonaꝝ. qꝛ ⁊ bona credunt̉⁊ mala. ⁊ hoc fide bona nō mala. Eſt etiā fideſ⁊ p̄teritaꝝ rerū et pn̄tiū ⁊ futuraꝝ. Credimꝰem̄ iā mortuū xp̄m qd̓ iā preterijt. credimusſedere ad dextra pr̄is qd̓ nūc eſt. credimus vetuꝝ ad iudicandū qd̓ futuꝝ eſt. Item fides⁊ ſuaꝝ reꝝ eſt ⁊ aliaꝝ. Nam ⁊ ſe quiſqꝫ creditaliqn̄ eē cepiſſe nec fuiſſe utiqꝫ ſempiternum.⁊ alia atꝫ alia. nec ſolū de alijs hoībus multaque ad religionē ꝑtinent. uerū etiam ⁊ de angelis credimꝰ. ¶ Spes aūt nō niſi reꝝ bonaꝝē nec niſi futuraꝝ ⁊ ad eum ꝑtinentiū. q̄ earūſpē gerere phibetur. Que cū ita ſint. propt̓ haſcauſas diſtinguēdā eit fides a ſpē. ſic̄ voͣbulo.ita rōnabili differentia. Nā qd̓ attinꝫ ad nonvide̓. ſiue que credūtur. ſiue que ſꝑantur. fideiſpeiqꝫ ꝯmune eſt. In epiſtola quippe ad heb̓.qua teſte vſi ſūt illuſtres catholice regule de-fenſores. fides eſſe dicta ē. ꝯuectio rerum quenō vident̉. Quauis qn̄ ſe quiſqꝫ non verbis nōteſtibꝰ nō denqꝫ vllis argumētis. ſꝫ pn̄tiū reꝝeuidētie dic̄ credidiſſe. hoc ē fidē accōmodaſſe

6F