Liber

vnus naturaliter deꝰ: quidā ex ſcripturis cōcipiētes ꝙ Chriſtus ſit vere ⁊ naturaliter deus ac dei filius vnū deum eſſe confeſſi ſunt Ahriſtū dei filiuꝫ⁊ deū patrē: nec tamē ꝙ deꝰ filius dicat̉ ẜm ſuā naturā aūt ab et̓no ſꝫ ex tūc filiatiōis nomē accepit:ex qͦ de Maria v̓gine natus ē ꝑ īcarnatiōis myſteriū ⁊ ſic oīa q̄ Chriſtus ẜm carnē ſuſtinuit deo patri attribuebāt: puta eē filiū virginis: cōceptuꝫ etnatū eē ex ip̄a: paſſū: mortuū: ⁊ īſurrexiſſe: ⁊ aliaoīa que ſcipture de Chriſto ẜm carnē loquuntur.¶ Hac āt poſitionē cōfirmare nitebant̉ ſcriptureauctoritatibus: dicit̉ .n. deut̓. lxvi. Audi iſrael dn̄sdeus tuus vnus eſt: ⁊ Deutro .xxxij. videte ꝙ egoſim ſolus: ⁊ non ſit alius deus preter me: ⁊ Io. v.Pat̓ in me manens ipſe facit opera: ⁊ xiiij. ¶ Quividet me videt ⁊ patrem ⁊ ego in patre ⁊ pater inme ē. Ex quibus oībus cōcipiebant deū patrē ipſum filium dici ex virgine incarnatū. ¶ Hec autēfuit opinio ſabellianoꝝ qͥ ⁊ patripaſſiani dicti ſt̓eo ꝙ patrē paſſū eſſe cōfitentur aſſerentes ipſumpatrem eē Chriſtū. ¶ Hec aūt poſitio ⁊ ſi a prdictadifferat ꝙͣtū ad Chriſti diuinitatē: nā hec Chriſtūverū ⁊ naturalē deū eſſe confitetur qd̓ pͥma negabat: tn̄ ꝙͣtū ad generationē ⁊ filiationē ⁊ generationē vtraqꝫ eſt cōformis opīo: nā ſicut pͥma poſitōfiliationē ⁊ generationē q̄ Mriſtus filius dicit̉ nōfuiſſe an̄ Mariā: ita ⁊ hec opīo cōfitet̉: neutra igitur poſitio generationē ⁊ filiationē ad diuinā naturā refert ſed ſolū ad naturā humanā. Hꝫ etiā ⁊hoc ꝓpriū iſta poſitio ꝙ cū dicit̉ filius dei: nō deſignat̉ aliqͣ ſubſiſtēs ꝑſona: ſꝫ q̄dā ꝓprietas ſuꝑueniens p̄exiſtenti ꝑſone: nā ipſe pr̄ ẜm ꝙ carnē ſūpſitex virgine filij nomē accepit n̄ quaſi filius ſit aliqͣſubſiſtens ꝑſona a perſona patris diſtincta. Huiꝰaūt poſitionis falſitas manifeſte oſtendit̉ auctoritate ſcripture: nā Chriſtus nō ſolū virginis filiusdicitur in ſcripturis ſed etiā filius dei vt ex ſuꝑioribus patet: hoc aūt eſſe nō poteſt vt idē ſit filiusſui ipſius: cū enī filius generet̉ a pr̄e: generās autēdet eſſe genito: ſequeret̉ ꝙ idē eēt das ⁊ accipienseſſe: qd̓ oīo eē nō pōt: nō ē igit̉ deus pr̄ ipſe filiusſꝫ aliꝰ ē filius ⁊ alius pater. Itē dn̄s dicit. Deſcēdide celo nō vt faciā voluntatē meā ſed voluntateꝫeius qui miſit me: Io. vi. ⁊ xvij. Clarifica me pat̓apud temetip̄m. Ex quibus oībus ⁊ ſil̓ibus oſtenditur filius eſſe alius a patre. Pōt aūt dici ẜꝫ hācpoſitionē ꝙ Chriſtus dicit̉ filius dei patris ſolumẜm humana naͣm qꝛ .ſ. ip̄e deus pr̄ humanā naͣmqua aſſūpſit creauit ⁊ ſcīficauit: ſic igit̉ ipſe ẜm diuinitatem ſui ipſius ẜm hūanitateꝫ dicit̉ pr̄: ⁊ itaetiam nihil ꝓhibet eundē ẜm hūanitatē diſtinctūeſſe a ſeipſo ẜm diuinitatē. Sed ſecundū hoc ſeq̄ret̉ ꝙ Chriſtus dicat̉ filius dei ſicut ⁊ alij hoīes vl̓rōne creationis vel rōne ſanctificationis: oſtenſuꝫē autē ꝙ alia rōne Ehriſtus dicit̉ dei filius ꝙͣ alij

ſancti: nō igit̉ mō predicto pōt intelligi ꝙ ipſe pat̓ſit Chriſtus ⁊ filius ſui ip̄ius ¶ Preterea vbi eſtvnū ſuppoſitū ſubſiſtens: pluralis predicatio nōrecipit̉: Chriſtus aūt de ſe ⁊ de patre pluraliter loquit̉ dicēs. Ego ⁊ pr̄ vnū ſumus: nō eſt ergo filiusip̄e pater. ¶ Ad hec ſi filius a patre nō diſtinguitur niſi per incarnatiōis myſteriū: ante incarnatōnē oīo nulla diſtinctio erat: īuenit̉ aūt ex ſacra ſcriptura etiā ante incarnationē filius a patre fuiſſediſtinctus: dicit̉. n. Io. pͥmo. In principio erat verbū ⁊ verbū erat apud deum: ⁊ deus erat verbuꝫ:verbū igit̉ quod apud deū erat: aliquā diſtinctionē ab ipſo habebat: habet enī hoc conſuetudo loquendi vt alius apud aliū eſſe dicat̉. Similiter ētꝓuer. viij. genitus a deo dicit. Cū eo erā cōponēsoīa: in quo rurſus aſſociatio ⁊ quedam diſtinctiodeſignat̉: dicit̉ etiā Oſee pͥmo. Domui Iuda miſerebor: ⁊ ſaluabo eos in domino deo ſuo: vbi deuſpater de ſaluandis in deo filio ppl̓is loquit̉ quaſide ꝑſona a ſe diſtincta que dei noīe digna habet̉:dicit̉ etiā Gen̄. pͥmo. Faciamus homine ad imaginē ⁊ ſimilitudinē noſtrā: ī quo expreſſe pluralitas⁊ diſtinctio facientiū hoīem deſignat̉: hō aūt perſcripturas a ſolo deo conditus eſſe docet̉: ⁊ ſic deipatris ⁊ dei filij pluralitas ⁊ diſtinctio fuit etiamante Chriſti incarnationē: nō igit̉ ipſe pater filiusdicit̉ ꝓpter incarnationis myſteriū. ¶ Amp̄. v̓afiliatio ad ip̄m ſuppoſitū ꝑtinet eius qui dicit̉ filius: nō enī manus vel pes hoīs filiationis nomē ꝓprie accipit ſꝫ ipſe hō cuius iſta ſunt ꝑtes: paternitatis aūt ⁊ filiationis noīa diſtinctionē requiruntin illis de quibus dicunt̉ ſicut ⁊ generas ⁊ genituꝫoportet igitur ſi aliquis vere dicit̉ filius ꝙ ſuppoſito a patre diſtīguat̉: Chriſtus aūt vere ē dei filiꝰdicit̉. n. i. Io. vltꝭ. Ut ſimus in vero filio eius Ih̓uChriſto: oꝫ igit̉ ꝙ Chriſtus ſit ſuppoſito diſtinctꝰa patre: non igitur ipſe pater eſt filius. Ad hec: pꝰincarnatiōis myſteriū pater de filio proteſtatur:hic eſt filius meus dilectus: hec aūt demonſtratioad ſuppoſitū refert̉: Chriſtus igit̉ ẜm ſuppoſitumeſt alius a patre. ¶ Ea vero qͥbus Sabellius ſuāpoſitionē nititur cōfirmare id quod intendit: nōoſtendūt vt īfra plenius oſtendet̉: non enī per hocꝙ deus ē vnus vel ꝙ pr̄ eſt in filio ⁊ filius ī patrehabet̉ ꝙ filius ⁊ pater ſit vnū ſuppoſito: pōt eniꝫ⁊ duoꝝ ſuppoſito diſtinctoꝝ aliqͣ vnitas eſſe.De opione Arrij circa filiū dei. VI.Um autē doctrine ſacre nō cogruat ꝙ filiꝰ dei a Maria initiū ſūpſerit vt Fotinuſ dicebat