Quartus.

ꝯcuſſus ē ⁊ alia hꝰ mōi qͦ deo ꝑ naturā exn̄ti ꝯuēnire nō poſſēt: vn̄ ꝯcludūt ꝙ ꝑ meritū honore dinū adeptꝰ eſt ꝑ gr̄ā nō ꝙ eēt naͣe dīne. ¶ Hanc ātpōnē pͥmo adīuenerūt qͥdā antiqui heretici Cherintus ⁊ Ebion quā pꝰ ea Paulus ſamoſetanusīſtaurauit ⁊ poſtea a Fotino ē ꝯfirmata vt qͥ hecdogmatizant fotiniā nūcupent̉. Diligent̓ autē verba ſacre ſcripture cōſideratibus apparet nō hūcſenſū in ea cōtineri queꝫ p̄dicti hoīes ſua opīonecōceperūt: nā cū Salomon dicat. Nōdū erat abyſſi ⁊ ego iā cōcepta erā: ſatis on̄dit hāc generatōnē an̄ oīa corporalia extitiſſe: vnde relinquit̉ ꝙ filius a deo genitus initiū eſſēdi a Maria nō ſūpſit.Et licet hec ⁊ alia ſimilia teſtimōia deprauari conati fuerint peruerſa expōne dicentes hec ẜm predeſtinatione debe̓ intelligi: qꝛ .ſ. ante mūdi cōſtitutionē diſpoſitū fuit vt ex Maria v̓gine dei filiusnaſceret̉ nō ꝙ dei filius fuerit ante mūdū: ꝑ ea tn̄q̄ ſequūt̉ pꝫ ꝙ nō ſolū in p̄deſtinatione ſꝫ etiā realit̓ fuerit an̄ Mariā: nā poſt p̄miſſa v̓ba ſalomōiſſubiūgit̉. Qn̄ appēdebat fūdamēta terre cum eoera cūcta cōpones: ſi aūt ī ſola p̄deſtinatione fuiſſet: nihil agere potuiſſet. Hoc etiā ex v̓bis Ioāniseuāgeliſte habetur: nam cū p̄miſiſſet: in pͥncipioerat v̓bū: qͦ noīe filius dei intelligit̉ vt on̄ſum ē: nequis hoc ẜm predeſtinationē acciꝑe poſſet ſubdidit. Oīa ꝑ ipſū facta ſūt ⁊ ſine ipſo factū ē nihil:qd̓ verū eſſe nō poſſet niſi realit̓ an̄ mūduꝫ extitiſſet. Itē de dei filio dicit Io. iij. Nemo aſcendit incelū niſi qui deſcēdit de celo: filius hoīs qui ē in celo: ⁊ iteꝝ Ioā. vi. Deſcēdi de celo non vt faciā volūtatē mea ſed volūtatē eius qui miſit me: apparet gͦ eū fuiſſe an̄qͣ de celo deſcenderet. ¶ Preterea ẜm predictā pōnem hō ꝑ vite meritu ꝓfecit īdeū: apl̓us aūt ecōuerſo on̄dit ꝙ cū deus eēt factꝰē hō: dicit enī ad Phil̓. ij. Cū in forma dei eſſet n̄rapinā arbitratus ē eſſe ſe equalē deo ſed ſemetipſū exīaniuit formā ſerui accipiēs in ſil̓itudinē hominū factus: ⁊ habitu inuētꝰ vt hō: repugnat igit̉p̄dicta poſitio apoſtolice ſnīe: Ad hec īter ceteroſqͥ dei gratiā habuerūt Moīſes habuit eā copioſe: de qͦ dicit̉ Exodi. xxxiij. ꝙ loquebat̉ ei dn̄s facie ad faciē: ſicut loqui ſolet hō ad amicuꝫ ſuū: ſiigit̉ Ieſus Chriſtus nō diceret̉ dei filius niſi ꝓptergratiā adoptiōis ſicut alij ſancti: eadē rōne Moiſes filius dei diceret̉ ſupra qua ⁊ Chriſtus: licet ētabūdantiori gr̄a Chriſtus fuerit dotatus: nā ⁊ inter alios ſanctos vnus alio maiori gratia repletur⁊ tn̄ oēs eadē ratione filij dei dicunt̉. Moiſes aūtnō eadē rōne dicit̉ filius qua ⁊ Chriſtus diſtīguitenī apoſtolus Chriſtū a Moīſe ſicut filiū a ſeruoDicit̉ .n. ad Hebre. iij. Moiſes quidē fidelis erat ītota domo eius tanꝙͣ famulus in teſtimoniū eoꝝque dicēda erāt: Chriſtus aūt tanꝙͣ filius ī domoſua: manifeſtum eſt ergo ꝙ Chriſtus non dicitur

dei filius per adoptionis gratiam ſicut alij ſanctiSimilis etiaꝫ rō ex pluribus alijs ſcripture lociscolligi poteſt q̄ quodā ſīgulari modo Chriſtum p̄alijſ dei filiū noīat: qn̄qꝫ quidē abſqꝫ alijs ſingulariter eū filiū nominans ſicut vox patris intonuitin baptiſmo. Hic eſt filius meus dilectus ī qͦ mihicōplacui: qn̄qꝫ eū vnigenitū noīat ſicut Io. pͥmoUidimus eū quaſi vnigenitū a patre: ⁊ iteꝝ. Unigenitus qui eſt in ſinu patris ipſe enarrauit: ſi aūtꝯmuni mō ſicut ⁊ alij filius diceret̉: vnigenitus dici nō poſſet: qn̄qꝫ etia ⁊ pͥmogenitꝰ noīat̉ vt q̄daꝫderiuatio filiatiōis ab eo in alijs oſtēdat̉ ẜm illudRo. viij. Quos p̄ſciuit ⁊ p̄deſtinauit fieri conformes imagini filij eius vt ſit ipſe primogenitus inmultis fratribus: ⁊ Gal̓. iiij. dicit. Miſit deꝰ filiūſuum vt adoptionem filiorum reciperemus aliaergo ratione ipſe eſt filius: per cuius filiationis ſimilitudinem alij filij dicuntur ¶ Amp̄. quedaꝫopera in ſcripturis facris ita deo proprie attribuuntur ꝙ alteri cōuenire non poſſunt: ſicut ſanctificatio animarum: ⁊ remiſſio peccatorum. Dicit̉enim Leuitꝭ. xx. Ego dominus qui ſanctifico vos⁊ Iſa. xliij. Ego ſu qui deleo iniquitates veſtraspropter me: vtrunqꝫ autem horum Chriſto ſcriptura attribuit: dicitur enim ad Here. ij. Qui ſanctificat ⁊ qui ſanctificantur ex vno omnes: ⁊ adHebre. vltꝭ. Ieſus vt ſanctificaret per ſuum ſāguinem populum: extra portam paſſus eſt. Ipſe etiādominus de ſe proteſtatus eſt ꝙ haberet poteſtatem remittendi peccata ⁊ miraculo confirmauit:vt habetur Mathei. ix. ⁊ hoc etiam angelus deipſo pronunciauit. ¶ Ipſe inquiens ſaluum facietpopulum ſuum peccatis eorum: non igitur Chriſtus ⁊ ſanctificans ⁊ peccata remittens ſic diciturdeus ſicut dicuntur dij hi qui ſanctificant̉ ⁊ quorum peccata remittuntur: ſed ſicut virtuteꝫ ⁊ naturam diuinitatis habens. Illa vero ſcripture teſtimonia quibus oſtendere nitebātur ꝙ Chriſtusnon eſſet deus per naturam: efficatia non ſunt adeorum propoſitum oſtendendum: confitemur .n.ī Chriſto dei filio poſt īcarnatiōis myſteriū duasnaturas hūanā .ſ. ⁊ diuinā: vn̄ de eo dicunt̉ ⁊ quedei ſūt ꝓpͥa rōne diuine naͣe ⁊ q̄ ad defectū ꝑtincvident̉ rōne hūane nature vt īfra pleniꝰ explanabit̉: nūc āt ad pn̄tē ꝯſiderationē de dina generatōne hoc ſufficiat monſtratū eſſe ẜm ſcripturas ꝙChriſtus dei filius ⁊ deus dicitur n̄ ſolū ſic̄ purushō ꝑ gr̄am adoptiōis ſꝫ ꝓpter diuinitatis nam.Opinio Sabellij de filio dei ⁊ eiꝰ īprobatio. V.Uia uero omniūde deo recte ſentientium hec eſt fixaAmentis cōceptio ꝙ non poſſit eē niſi

t 4