Liber.

¶ Adhuc dilectio dei eſt cauſatiua boni quod īnobis ē ſicut dilectio hominis prouocatur ⁊ cauſatur ex aliquo bono quod in dilecto ē. ſed hō ꝓuocatur ad ſpecialiter aliquē diligendum ꝓpteraliquod ſpeciale bonum in dilecto preexn̄s: ergoubi ponitur ſpecialis dilectio dei ad homine. oꝫꝙ ꝯn̄ter ponatur aliqd̓ ſpeciale bonuꝫ hōi a deocollatum. cū igitur ẜm predicta gratia gratum faciens deſignet ſpālem dilectionem dei ad hōineꝫoꝫ ꝙ aliqua ſpecialis bonitas et perfectio ꝑ h̓ hōiineſſe deſignetur. ¶ Amp̄. unūquodqꝫ ordinat̉ īfinē ſibi conuenientē ẜm rōem ſue forme: diuerſarum .n. ſpēꝝ diuerſi ſunt fines: ſed finis in quemhō dirigitur per auxilium diuine gratie ē ſupranaturam humanā: ergo oportet ꝙ homini ſuperaddatur aliqua ſuꝑnaturalis forma ⁊ perfectioꝑ quā conuenienter ordinetur in finem predictū.¶ Itē oꝫ ꝙ homo ad ultimū finē per ꝓpriaſ operationes perueniat unūquodqꝫ āt operatur ẜꝫ ꝓpriam formā: oportet igitur ad hoc ꝙ hō perducatur in ultimū finē ꝑ ꝓprias oꝑationes ꝙ ſuperaddatur ei aliqua forma ex qua eiꝰ oꝑationeſ aliquā efficaciam accipiāt promerendi ultimū fineꝫ¶ Preterea diuina prouidentia oībꝰ ꝓuidet ẜmmodū ſue nature ut ex ſupradictiſ pꝫ: eſt āt h̓ modus ꝓpriꝰ homībꝰ ꝙ ad ꝑfectionē ſuarū oꝑationum oportet eis īeſſe ſuꝑnaturales potētias quaſdā perfectiones ⁊ habitus quibus quaſi ꝯnaturaliter ⁊ faciliter ⁊ delectabiliter bonū ⁊ bn̄ operentur: igit̉ auxiliū gratie qd̓ hō a deo ꝯſequit̉ ad perueniendū in ultimū finē aliquā formā ⁊ ꝑfectōeꝫhōi ineſſe deſignat. Hinc eſt ꝙ gratia dei ī ſcriptura quaſi lux quedā deſignat̉: dicit .n. apl̓ſ Eph. v.Eratꝭ aliqn̄ tenebre: nūc āt lux ī dn̄o decent āt ꝑfectio per quā hō ꝓmouet̉ in ultimū finē q̄ in deiuiſione ꝯſiſtit dr̄ lux q̄ eſt pͥncipiū uidendi. ¶ Perhoc autem excluditur opīo qͦrūdā dicētiū ꝙ gr̄adei nihil in homīe ponit: ſicut nihil ī aliqͦ pōit̉ exhoc qd̓ dr̄ gratiā regis habe̓ ſed ſolū in rege diligēte. Patet ergo eos fuiſſe deceptos ex hoc qd̓ nonattenderūt dr̄iam int̓ dilectionē dīnā ⁊ humanā:diuina .n. dilectio ē cauſatiua boni quod in aliqͦdiligit: non ſemper autem humana.¶ Ꝙ gratia gratum faciens cauſat in nobis dilectionem dei..LII.X premiſſis autēmanifeſtū fit ꝙ per auxiliū gratie dīegratū facientis hoc hō ꝯſeqͥt̉ qd̓ deuꝫdiligat. Gratia .n. gratū faciēs eſt ī homīe dīne dilectionis effectꝰ. ꝓprius āt dīne dilectōis effectus īhoīe eē vr̄ qd̓ deū diligat. hoc .n. ē p̄cipuū ī ītētōediligētis ut a dilecto reamet̉. ad hoc .n. p̄cipue ſtu

diuꝫ diligentis tendit ut ad ſui amorem dilectumattrahat: ⁊ niſi hoc accidat oꝫ dilectione diſſoluiigr̄ ex gratia gratū faciēte hoc ī hoīe ꝯſequit̉ qd̓deū diligat. Adhuc eoꝝ quoꝝ eſt unus finis: oꝫaliquam vnionem eſſe in ꝙͣtum ordinantur ad finem: vnde ⁊ in ciuitate homines per quandā cocordiam adunantur ut poſſint conſequi reipublice bonū: ⁊ milites in acie oportet vniri ⁊ cōcorditer agere ad hoc qd̓ uictoriam q̄ eſt cōis finisſequātur: finis autem ultimus ad quē homo perauxilium diuine gratie perducitur eſt uiſio dei ꝑeēntiā que propria ē ip̄ius dei: ⁊ ſic hoc finale bonū cōicatur homini a deo: n̄ poteſt igitur homoad hūc finem ꝑduci niſi uniatur deo per cōformitatē uolūtatꝭ qͥ ē ꝓpͥꝰ effectꝰ dilectōnis: nā amicoꝝ ꝓpriū eſt ide uelle ⁊ nolle ⁊ de eiſdeꝫ gaude̓⁊ dolere: ꝑ gratiā ergo gratum facientē hō conſtituit̉ dei dilector cū ꝑ eā hō dirigatur ī fineꝫ ei cōicatū a deo. ¶ Amp̄. cū finis ⁊ bonū ſit ꝓpriumobiectū appetitus ſiue affectus: oportet qd̓ ꝑ gratiam gratum facientem que hominem dirigit inultimū finem affectus hominis principaliter perficiatur: principalis autem perfectio affectus eſtdilectio: cuius ſignū eſt qd̓ oīs motus affectus abamore deriuat̉: nullus enim deſiderat aut ſperataut gaudet niſi propter bonū amatum: ſil̓r autēneqꝫ aliquis refugit aut timet aut triſtat̉ aut iraſcit̉ niſi ꝓpter id quod ꝯͣriat̉ bono amato principalis ergo effectus gratie gratum facientis eſt uthomo deū diligat ¶ Itē forma ꝑ quā res ordinatur in aliquē finē aſſimilat quodāmō rem illamfini: ſicut corpus per formā grauitatis acquirit ſimilitudinē ⁊ ꝯformitatem ad locū ad que naͣlitermouet̉: oſtenſum eſt āt qd̓ gratia gratū faciēs eſtquedā forma in homine ꝑ quaꝫ ordinatur ad utimuꝫ finē qͥ deꝰ ē: ꝑ gratiā ergo hō dei ſimilitudinē cōſequit̉: ſil̓itudo āt eſt dilectiōis cā: oē .n. ſimile di igit ſibi ſimile: ꝑ gratiā ergo hō efficitur deidilector ¶ Preterea ad perfectionē oꝑatōis reqͥritur qd̓ aliqͥs conſtāter ⁊ ꝓmpte oꝑetur: hoc autē precipue facit amor ꝑꝑ quē etiā difficilia ⁊ grauia leuia uidētur: cū igitur ex gratia gratum faciente oporteat hōis operatōnes ꝑfectas fieri ut exdictis pꝫ: neceſſariū eſt qd̓ per eandē gratiā dei dilectio conſtituatur in nobis. Hinc eſt qd̓ dic̄ apoſtolus Ro. v. Charitas dei diffuſa eſt in cordibuſnoſtris: per ſpiritum ſanctum qui datus ē nobis.dominus autem dilectoribus ſuis uiſionem ſuaꝫrepromittit dicens Ioā. xiiij. Qui diligit me diligetur a patre meo: ⁊ ego diligam eum et manifeſtabo ei meꝰ ipſum: vnde patet qd̓ gratia que adfinem diuine uiſionis dirigit: dilectionē dei cauſat in nobis.Ꝙ dina gratia cāt in nobis fideꝫ. CLII