Liber

Ueſtra abundantia ſcilicet in temporalibus illorum inopiam ſuppleat. ⁊ in eodem. Ut et illoruꝫabundantia ſcilicet in ſpiritualibus vr̄e inopie ſitſupplemētū. Qui enī alteꝝ iuuat: ꝑticeps fit oꝑiseius et in bono ⁊ in malo. Dum āt exemplis ſuisalios prouocant ad uirtutes: ſit ut hi qui eorumexēplis ꝓficiūt: minus ad diuitias afficiūtur dumvidēt alios ꝓpter ꝑfectionem uite diuitias oīo deſerere: ꝙͣto at aliquis minꝰ diuitias amat: ⁊ ē v̓tuti magis ītentus: tanto facilius diuitias ī aliorumneceſſitates diſtribuit: vn̄ qui pauꝑtatem uolūtariam aſſumētes de his que ab alijs dantur uiuūtmagis fiunt alijs pauperibus utiles alios ad mīeoꝑa uerbis ⁊ exemplis ꝓuocando ꝙͣ fiant dānoſiad ſuſtentationem uite aliorū bn̄ficia accipiētes.¶ Pꝫ ēt ꝙ hoīes ī qualibet uirtute perfecti eē orqui paupertatē uoluntariā ſectātur diuitias cōtenentes libertatem animi non perdunt ꝓpter aliqͣmodica que ad ſuſtentationem uite ab alijs accipiunt: cū hō libertatē animi nō perdat niſi propter ea que ī affectu ſuo dn̄antur. vn̄ ꝓpter ea quehō contēnit ſi ſibi dentur libertatem non perdit.Lꝫ āt ſuſtentatio eorum qui uiuūt de his que abalijs dātur ex uolūtate dantiū dependeat: non tn̄ꝓpter hoc īſufficiens ē ad ſuſtentandā uitaꝫ pauperū xp̄i: non .n. dependet ex voluntate unius: ſꝫex uolūtate multorum: nō ē āt ꝓbabile ꝙ ī multitudine fidel̓ ppl̓i non ſint multi qui prompto aīonon ſubueniant neceſſitatibus eoꝝ quos ī reuerētia hn̄t ꝓpter perfectionē uirtutis. Non ē āt īconueniens ſi ēt neceſſitates ſuas exponāt: ⁊ nccͣia petant uel ꝓ alijs ul̓ pro ſe: hoc .n. ⁊ apl̓i feciſſe legūtur nō ſolū ab illis quibus predicabāt nc̄cͣia accipientes: qd̓ magis p̄t̓atis erat ꝙͣ mēdicitatis propter ordinatione dn̄i: vt qui euangelio deſeruiunt:de euāgelio viuāt: ſed ēt ꝓ pauꝑibus qui erant inirl̓m: qui ſua dimittentes ī paupertate uiuebant:nec tn̄ gentibus predicabāt: ſed eoꝝ ſp̄ualis ꝯuerſatio poterat illis ualere a quibus ſuſtētabatur.vn̄ ⁊ apl̓s talibus non ex ncc̄itate ſed ex uolūtatedantium ꝑſuadet in elemoſynis ſubueniendum:qd̓ nihil eſt aliud ꝙͣ mēdicare: hec āt mēdicitas n̄reddit hoīes contēptibiles ſi moderate fiat ad neceſſitatem nō ad ſuperfluitatē ⁊ ſine opportunitate cōſiderata cōditione ꝑſonarum a quibus petitur: ⁊ loci ⁊ tp̄is qd̓ ncc̄e eſt obſeruari ab his quiperfectionem uite ſectātur. Ex quo ēt pꝫ ꝙ talismēdicitas non hꝫ aliquā ſp̄em turpis quā hēret:ſi cū īportunitate ⁊ īdiſcrete fieret ad ſuꝑfluitateꝫvel voluptatem: manifeſtū ē āt ꝙ mēdicitas cumquadā abiectione fit: ſicut .n. pati ignobilius ē ꝙͣagere: ita accipere ꝙͣ dare: ⁊ regi obedire ꝙͣ gubetnare ⁊ īperare: ꝙͣuis ꝓpter aliquid ad uictū poſſꝫrecōpenſatio fieri. Ea uero que abiectionis ſuntſponte aſſumere ad humilitatem pertinet non qͥ

dem ſimpl̓r: ſed ẜm ꝙ ncc̄iuꝫ eſt: cū .n. humilitasſit virtus nihil īdiſcrete operatur: non eſt igit̉ humilitatis ſed ſtulticie ſi quis qd̓cunqꝫ abiectuꝫ aſſūpſerit: ſed id qd̓ nccͣium eſt fieri ꝓpter uirtuteꝫaliquis ꝓpter abiectionē non recuſat: puta ſi charitas exigat: ꝙ proximis aliquod abiectum officium īpendatur: hoc ꝓpter humilitatem aliquisnon recuſet: ſi igitur nccͣium eſt ad ꝑfectionē pauperis uite ſectandā ꝙ aliquis mendicet: hāc abiectionem ferre humilitatis ē. Qn̄qꝫ ēt abiecta aſſumere uirtutis: ⁊ ſi nr̄m hoc offm̄ non requirat utalios ī nr̄o exēplo ꝓuocemus. quibus īcumbit: utid facilius ferant: nā ⁊ dux īterduꝫ militis officiofungitur: vt alios ꝓuocet: qn̄qꝫ ēt abiectis utimurper uirtutē ut medicina quadam: puta ſi alicuiuſanimus ad īmoderataꝫ excellentia ſit pronus utiliter debita moderatione ſeruata abiectis utiturvel ſponte uel alijs īpoſitis ad elationeꝫ animi cōprimendam: dū per hec que gerit ſibi ipſi quodāmō parificat ēt infimos hoīes qui circa uilia officia occupātur. Eſt āt oīo irrōnabilis error illorūqui putant oēm ſibi ſolicitudinē a dn̄o īterdictaꝫde victu querendo: oīs .n. actus ſolicitudineꝫ reqͥrit: ſi igitur hō nullām ſolicitudinē de rebus tp̄alibus hēre dꝫ: ſequitur ꝙ nihil tp̄ale agere debeatqd̓ neqꝫ poſſibile neqꝫ rōnabile ē obſeruari: deusn. unicuiqꝫ rei ordinauit actiones ẜm ꝓprietateꝫſue naͣe: hō āt ex ſp̄uali ⁊ corꝑali naͣ conditus eſt:nccͣium ē igitur ẜm diuinam ordīationē: ut corporales actiones exerceat: ⁊ ſp̄ualibus ītendat: ⁊ tāto perfectior ē ꝙͣto plus ſp̄ualibus ītendit. Non ēigitur modus perfectiōis humane ꝙ nihil corporale agatur: qꝛ cū corporales actiones ordinenturad ea que ſunt neceſſaria ad cōſeruationē uite: ſiquis eas pretermittit: uitam ſuam negligit: quaꝫquilibet obſeruare tenetur. Expectare aūt a deoſubſidium in quibus ſe aliquis poteſt per propriam actionem iuuare pretermiſſa propria actiōeeſt inſipientis ⁊ deum tentantis: hoc .n. ad diuinābonitatem pertinet: ut rebus prouideat non immediate omnia faciendo ſed alia mouendo ad ꝓprias actiones: vt ſupra dictum eſt: non eſt igiturexpectandum a deo: ut omni actiōe propria quaſibi aliquis ſubuenire poteſt pretermiſſa deus eiſubueniat: hoc enim diuine ordinatiōi repugnatet bonitati ipſius. Sed quia licet in nobis ſit agere non tamen in nobis eſt ut actiones noſtre debitum finem conſequuntur propter impedimentaque poſſunt contingere: hoc diſpoſitioni diuineſubiacet quid cuiqꝫ ex actione ſua proueniat: precipit ergo dominus nos non debere eſſe ſolicitosde eo quod ad nos non pertinet ſcilicet de euentibus noſtrarum actionum: non autem prohibuitnos eſſe ſolicitos de eo quod ad nos pertinet .ſ. denoſtro opere: non igitur ꝯͣ preceptū dn̄i agit qͥ de

1ꝰni abꝙͣrocirtacūt āt cōio ab a