Secundus:
formarum ſufficiet: quia eſſe unum ſecunduꝫ ordinem nō eſt eſſe unū ſimpliciter: cū unitas ordinis ſit minima unitatū. Item ad hec redibit p̄dictū īconueniens: ut .ſ. ex aīa intellectiua ⁊ corporenon fiat unuꝫ ſimpl̓r: ſꝫ ẜm acc̄ns tm̄: oē .n. quodalicui aduenit poſt eſſe completum: aduenit eiaccidentaliter: cum ſit extra eſſētiā eius: q̄libet ātforma ſubſtātialis facit ens cōpletū in genere ſubſtātie: facit .n. ens actu ⁊ hoc aliqͥd: qͥcquid igiturpꝰ primam formā ſubſtātialeꝫ aduenit rei: accidētaliter adueniet: cū igitur aīa nutritiua ſit formaſubſtātialis: uiuū .n. ſubſtātial̓r de hoīe predicat̉⁊ de aīali: ſeq̄tur ꝙ aīa ſenſitiua adueniat accn̄taliter: ⁊ ſil̓r intellectiua: ⁊ ſic neqꝫ aīal neqꝫ hō ſimpliciter ſignificat unū: neqꝫ aliqd̓ genus neqꝫ ſp̄esin predicamento ſubſtātie. ¶ Amp̄. ſi hō ſecūdūplatōnis ſn̄iam non eſt aliqͥd ex aīa ⁊ corpore cōpoſitum: ſed ē aīa utens corpore: aut hoc ītelligiſolū de aīa intellectiua aut de aīabꝰ tribus: ſi treſt̓: ſiue de duabus earū: ſi de tribus uel duabus: ſeqͥtur ꝙ hō non ſit unū: ſed ſit duo uel tria: eſt .n.tres aīe uel ſaltē due. Si āt hoc intelligatur de aīaītellectiua tm̄: ita .ſ. ꝙ intelligat̉ aīa ſenſitiua eſſeforma corporis: ⁊ aīa ītellectiua utēs corꝑe aīato⁊ ſēſificato ſit hō: ſeq̄ntur ad hec īcōueniētia .ſ. ꝙhō non ſit aīal: ſed utat̉ aīali: nā ꝑ aīam ſenſitiuaaliqͥd eſt aīal: ⁊ ꝙ hō non ſētiat: ſꝫ utatur re ſētiēte: q̄ cū ſint incōuenientia: īpoſſibile eſt tres aīasſubſtātia differētes eē ī nobis intellectiuū ſēſitiuū⁊ nutritiuū ¶ Ad hec. ex duobus aut pluribusn̄ pōt fieri unū: ſi non ſit aliqͥd uniēs: niſi unū eorū ſe hēat ad alterū ut actus ad potentiā: ſic .n. exmaͣ et forma fit unum nullo uīculo extraneo eoscolligante. ſi āt in hoīe ſint plures aīe q̄ nō ſe hn̄tad inuicē ſicut maͣ ⁊ forma: ſed oēs ponūtur ut actus qͥdam ⁊ principia actionū: oꝫ igitur ſi uniantur ad faciendū aliquid unū puta hoīem uel aīalꝙ ſit aliquid uniens: hoc āt non pōt eſſe corpus:cū magis corpus uniatur per aīam: cuius ſignumē: ꝙ decedente aīa corpus diſſoluitur: relinqͥt̉ igit̉ꝙ oꝫ aliquid formalius eē: qd̓ facit ex illis pluribunū: ⁊ hoc magis erit aīa ꝙ illa plura q̄ per ipſūvniūtur: ſi igitur hoc iterū ē hn̄s ꝑtes diuerſas: ⁊non ē unū ſcd̓m ſe: oꝫ adhuc eſſe aliqd̓ uniens: cūigitur nō ſit abire in īfinitū: oꝫ deuenire ad aliqͥdqd̓ ſit ſcd̓m ſe unum: ⁊ hoc maxime eſt aīa: oꝫ igitur in uno hoīe uel aīaliunam tm̄ aīam eſſe.Item ſi id qd̓ ē ex ꝑte aīe in hoīe eſt ex pluribꝰ cōgregatum: oꝫ ꝙ ſicut totū congregatum ſe hꝫ adtotū corpus: ita ſingula ad ſingulas partes corporis: qd̓ ēt a poſitione platōnis non diſcordat: ponebat .n. aīam rōnalem in cerebro: nutritiuam inepate: concupiſcibilem in corde: hoc aūt appareteſſe falſum dupliciter. primo quideꝫ: quia aliquapars eſt anime que non poteſt attribui alicui par
ti corporis .ſ. intellectus de quo ſupra oſtenſum ēꝙ non eſt actus alicuius partis corporis. Secūdoquia manifeſtum eſt ꝙ in eadeꝫ parte corporis apparent diuerſarum partium anime operationes:ſicut patet in animalibus que deciſa uiuūt: quiaeadem pars habet motum ⁊ ſenſum ⁊ appetitū.quo mouetur: ⁊ ſimiliter eadem pars plante deciſa nutritur augetur et germinat: ex quo apparetꝙ diuerſe partes anime ī una ⁊ eadē parte corporis ſint: non igitur ſunt diuerſe anime in nobis diuerſis partibꝰ corporis attribute. ¶ Amp̄. diuerſe uires que nō radicantur in uno principio nonimpediunt ſe īnuicem in agendo: niſi forte earumactiones eſſent contrarie: quod in propoſito noncontingit: uidemus autem ꝙ diuerſe operationesanime impediunt ſe: cum enim una eſt intenſa: altera remittitur: oportet igitur ꝙ iſte actiones ⁊ vires que ſunt eorum proxima principia reducāturin unum principium: hoc autem principium nonpoteſt eſſe corpus: tum quia aliqua actio eſt in qͣnon communicat corpus ſcilicet intelligere: tumquia ſi principium harum uirium et actionū eētcorpus in quantum huiuſmodi inuenirentur inomnibus corporibus: quod patet eſſe falſum: etſic relinquitur ꝙ ſit principium earum forma aliqua una per quam hoc corpus eſt tale corpus: q̄eſt anima: relinquitur igitur ꝙ omnes actiones anime que ſunt in nobis ab ipſa una procedunt: ⁊ſic non ſunt in nobis plures anime. Huic autemconſonat quod dicit̉ in libro de eccleſiaſticis dogmatibus. Neqꝫ duas animas eſſe credimus ī unohomine: ſicut iacobus ⁊ alij ſyrorum ſcribūt unāanimalem: que animatur corpus: ⁊ immixta ſitſanguini: et alteram ſpiritualem que rationeꝫ miniſtrat: ſed dicimus unam eandem eſſe animam īhomine: que et corpus ſua ſocietate uiuificat: ⁊ ſemetipſam ſua ratione diſponat.Ꝙ intellectus poſſibilis hominis noneſt ſubſtantia ſeparata. IX.Uerunt āt et alijalia adinuentione utentes in ſuſtinēAdo: ꝙ ſubſtantia intellectualis nonpoſſit uniri corpori ut formaᵛ. Dicunt enim ꝙ intellectus etiam quem/ Ariſtotiles poſſibilem uocat eſt quedam ſubſtantia ſeparata non coniuncta nobis ut forma. Et hoc confirmare nituntur.Frimo ex uerbis Ariſtotilis: qui dici t de hoc intellectu loquens ꝙ eſt ſeparatus ⁊ immixtus corpori et ſimplex et impaſſibilis: que non poſſēt dici de eo: ſi eſſēt forma corporis. ¶ Item per demonſtrationem eiuſdem qua probat: ꝙ quia ītellectus poſſibilis recipit oēs ſpecies reꝝ ſenſibiliū