Secundus.

ſiderat nō in ꝙͣtū huiuſmōi: utpote ignē in ꝙͣtuꝫignis ē: ſed in ꝙͣtū diuinā altitudinē reputant ⁊ inip̄ꝫ deū quoqͦ mō ordinat̉. vt .n. Ecc̄i. xlij. dr̄. Gloria dn̄i plenū ē opus eius: nōne dn̄s fecit enarrareſanctos oīa mirabilia ſua: ⁊ ꝓpter hoc etiam aliacirca creaturas ⁊ philoſophus ⁊ fidelis cōſiderātphiloſophus nāqꝫ cōſiderat illa q̄ eis ẜm naͣm ꝓpriā cōueniūt ſicut ignis ferri ſurſū: fidelis aūt eaſolū cōſiderat circa creaturas q̄ eis cōueniunt ẜmꝙ ſūt ad deū relata: utpote ꝙ ſūt a deo creata ꝙſunt deo ſubiecta ⁊ huiuſmōi: vn̄ nō ē īꝑfectionidoctrine fidei imputandū ſi multas reruꝫ ꝓpͥetates p̄termittat: vt celi figuram: motus qualitatem¶ Sic enī nec naturalis circa lineā illas paſſionesconſiderat qͣs geometra: ſꝫ ſolum ea que acciduntſibi in ꝙͣtū eſt tminus corꝑis naͣlis. Si qͣ v̓o circacreaturas cōiter a philoſopho ⁊ fideli cōſiderant̉ꝑ alia ⁊ alia pͥncipia tradunt̉: nā philoſophus argumētū aſſumit ex ꝓprijs rerū cauſis: fidelis aūtex cā pͥma: utputa quia ſic dīnitus ē traditū: vl̓ qꝛhoc in gl̓iam dei cedit: vel qꝛ dei ptās eſt infinitavn̄ ⁊ ip̄a maxīa ſapīa dici debet: utpote ſuꝑ altiſſimā cam cōſiderās ẜm illud Deut̓. iiij. Hec ē ſapīavr̄a ⁊ intellectus corā ppl̓is. Et ꝓpter hoc ſibi qͣſipͥncipali philoſophia hūana deſeruit: ⁊ ideo int̓dum ex pͥncipijs philoſophie hūane ſapīa diuinaprocedit: nam ⁊ apud philoſophos pͥma philoſophia vtit̉ oīum ſcientiarū documētis ad ſuū ꝓpoſitū oſtendendū: exinde etiam eſt ꝙ nō eodē ordīevtraqꝫ doctrina procedit: nā in doctrina philoſophie qͥ creaturas ſecūdū ſe ꝯſiderat ⁊ ex eis in deicognitionē ꝑducit: pͥma ē cōſideratio de creaturis⁊ vltima de deo: in doctrina vero fidei que creaturas non niſi in ordine ad deuꝫ conſiderat: pͥmoē cōſideratio dei ⁊ poſtmodū creaturaruꝫ: ⁊ ſic ēꝑfectior: utpote dei cognitioni ſimilior qͥ ſe ipſumcognoſcēs alia intuet̉: vn̄ ẜm hūc ordinē poſt ea q̄in ſe de deo in pͥmo libro ſūt dicta: de his que abip̄o ſunt reſtat proſequendum.¶ Ordo dicendoium.v.Rit autē hic proFſecutiōis ordo vt pͥmo agamus de ꝓductiōe rerū ī eē: Scd̓o de eaꝝ diſtictiōe. Tertio v̓o de ipſarū rerū ꝓductarū ⁊ diſtinctarū naͣ quātū ad fidei pertinet v̓itatem.Ꝙdeo cōpetit vt ſit alijs pͥncipiū eēndi. VI.Apponentes igitur q̄ in ſuperioribꝰ on̄ſa ſūt: oſtēdmus nūc ꝙ cōpetit deo vt ſit alijs eſ

ſendi prīcipiū ⁊ cā. Oſtēſū ē .n. ſupra ꝑ demōſtrationē. Arꝭ. eē aliquā pͥmā cām efficientē quā deuꝫdicimus: efficiēs aūt cā ſuos effectꝰ cōducit ad eē:deus igit̉ alijs cā eēndi exiſtit ¶ Itē oſtenſū ē ī primo libro ꝑ rōnē eiuſdē: eē aliqd̓ pͥmū mouēs īmobile qd̓ deū dicimꝰ: primū aūt mouēs in quolibetordine motuū ē cā oīuꝫ motuū qͥ ſūt illius ordīs:cū igitur multa ex motibus celi ꝓducant̉ in eſſequoꝝ ordine deū eſſe pͥmū mouēs oſtenſū eſt: oꝫꝙ deus ſit multis rebus cā eēndi. ¶ Amp̄. qd̓ ꝑſe alicui cōuenit naͣliter ei in eē neceſſe ē: ſicut hoīrationale ⁊ igni ſurſū moueri: agere aūt per ſe aliquē effectū cōuenit enti in actu. nā vnūqd̓qꝫ agēsſecūdum hoc agit ꝙ in actu eſt: oē igitur ens actunatū ē agere aliqͥd actu exn̄s: ſꝫ deꝰ eſt ens actu viin pͥmo libro oſtenſū eſt: igit̉ ſibi cōpetit age̓ aliqͥdens actu cui ſit cā eſſendi. ¶ Ad hec ſignum ꝑfectionis in rebus inferioribus ē ꝙ pn̄t ſibi ſil̓ia facē̓vt pꝫ per philoſophū in. iiij. metaphiſice: deus ātē maxīe ꝑfectꝰ vt in pͥmo on̄ſum ē: ipſi igit̉ cōpetitfacere aliqͥd ſibi ſil̓e: ens in actu vt ſic ſit cā eſſēdi.¶ Itē on̄ſū eſt in pͥmo libro ꝙ deꝰ vult ſuū eē aliis cōicare ꝑ modū ſil̓itudinis: de ꝑfectiōe autē volūtatis ē ꝙ ſit actionis ⁊ motus pͥncipiū vt pꝫ iniij. de aīa: cū igit̉ dīna volūtas ſit ꝑfecta nō deeritei virtus ꝯmunicandi eſſe ſuum alicui per modūſimilitudinis: ⁊ ſic erit ei cauſa eſſendi ¶ Ad hecꝙͣto alicuius actiōis principium eſt perfectius tāto actioneꝫ ſuam poteſt in plura extendere ⁊ magis remota: ignis enim ſi ſit debilis ſolum propīqua calefacit: ſi autem ſit fortis etiaꝫ remota: actꝰautem purus qui deus eſt perfectior ē ꝙͣ actꝰ potentie ꝑmixtus: ſicut in nobis eſt. actus aūt actionis principium eſt: cum igitur per actum qui ī nobis eſt poſſumus non ſolum in actiones in nobismanentes ſicut ſunt intelligere ⁊ velle: ſed etiam īactiones que in exteriora tedunt per quas aliquafacta producimus: multo magis deus poteſt perhoc ꝙ actu eſt non ſolum intelligere ⁊ velle: ſedetiam producere effectum: ⁊ ſic poteſt alijs eſſe cāeſſendi ¶ Hinc eſt ꝙ dicitur Iob. v. Qui facumagna ⁊ mirabilia ⁊ īſcrutabilia abſqꝫ numero.yVII¶ Ꝙ potētia actiua ſit in deo.X hoc autē apparet ꝙ deꝰ ē potens: ⁊ ꝙ ei conuenienter potentia attiua attribuitur. Potentia enim actiua eſt principium agendi in aliudſecundum ꝙ eſt aliud: deo autem conuenit eē aliis principium eſſendi: ergo cōuenit ſibi eſſe potentem. ¶ Amp̄. ſicut potentia paſſiua ſequit̉ ens īpotentia ita potētia actiua ſequitur ens in actu