Primus.

inter oēs hoīes: id āt quod ē mēſura oīuꝫ entiuꝫnō poteſt eē aliud ꝙͣ deus qui ē ſuū eſſe: ip̄i igiturnulla deeſt ꝑfectionū q̄ aliquibus rebus cōueniatal̓. nō eēt oīum cōis mēſura. Hinc eſt ꝙ cū q̄reretMoīſes diuinā uide̓ facie̓ ſeu gloriā: reſponſū eſtei a dn̄o. Ego oſtendā tibi oē bonū: ut hr̄ Exodi.xxxiij. per hoc dās intelligere in ſe oīs bonitatisplenitudinē eē. Diony. etiā in. v. c. de diui. no. dic̄Deus nō qͥdāmō eſt exiſtens ſed ſimpliciter ⁊ īcircūſcriptiue totū eē in ſe ipſo accepit ⁊ preaccepitSciendū tn̄ ꝙ ꝑfectio deo cōueniēter attribui nōpoteſt ſi nominis ſignificatio ꝙͣtum ad ſui origīeꝫattēdat̉: quod .n. factū non eſt: nec perfectum dicipoſſe videt̉: ſed qꝛ omne quod fit de potētia deductū eſt ī actū: ⁊ de nō eē in eſſe qn̄ factū eſt: tūcrecte perfectum eē dr̄ quaſi totaliter factū qn̄ potētia totaliter eſt ad actū reducta: ut nihil de noneē retineat ſed hēat eē cōpletū: ꝑ qͣndā āt noīs extēſionē ꝑfectū dicit̉ non ſolū quod fiendo peruēitad actu cōpletū: ſed id etiā quod ē ī actu cōpletoabſqꝫ oī factōe: ⁊ ſic deū ꝑfectū eē dicimus ſecūdūillud Math. v. Eſtote ꝑfecti ſicut ⁊ pater ueſtercele. perfectus eſt.¶ De ſil̓itudine creature ad deum. XXX.X hoc autē qūo īrebuſ poſſit ſimilitudo ad deū inuēiriuel non poſſit: cōſiderari pōt. Effectꝰenim a ſuis cāis deficiētes non cōueniūt cū eis innomine ⁊ ratione: neceſſe ē tn̄ aliquā inter ea ſil̓itudinē inueniri: de naͣ enim agentis eſt ut agensſibi ſil̓e agat: cū vnūquodqꝫ agat ẜm ꝙ actū ē: vn̄forma effectus in cā excedēte inuenitur quidē aliqualiter: ſed ẜm aliū modū ⁊ aliā rōem: ratiōe cuius cauſa equiuoca dicitur: ſol enim in corporibꝰinferioribus calorē cauſat agendo ẜm ꝙ actu eſtvn̄ oꝫ ꝙ calor a ſole generatus aliqualē ſimilitudinē obtineat ad v̓tutē ſolis actiuam per quamcalor in iſtis inferioribus cauſatur: ratione cuiuſſol calidus dicitur ꝙͣuis non vna rōe: ⁊ ſic ſol oībus illis ſimilis aliqual̓r dr̄ in quibus ſuos effectefficaciter inducit: a quibus tn̄ rurſus oībus diſſimilis ē: in ꝙͣtū huiuſmodi effectꝰ n̄ eodē mō poſſident calorē huiuſmodi quo in ſole inuenitur:ita etiā et deus oēs perfectiones rebus tribuit acper hoc cū omnibus ſimilitudinē hꝫ ⁊ diſſimilitudinē ſiml̓. Et inde eſt ꝙ ſacra ſcriptura aliqn̄ſil̓itudinē inter deū ⁊ creaturam cōmemorat: utcū dicitur Gen̄. i. Faciamus hominē ad ima: ⁊ ſimili. noſtrā. Aliquando uero ſimilitudo negat̉.ẜm illud Iſa. xl. cui ergo ſimilē feciſtis deum autquā ima. po. ei. Et in pͣs. Deus qui ſimilis erit ti.ne ta. ⁊cͣ Huic autē rōī Oiony. ꝯcordat: qui. ix. c.de diui. no. dicit. Eadē ſil̓ia ſūt deo ⁊ ſiſſil̓ia: ſimi

lia quidē ẜm imitationē eius qͥ non eſt ꝑfecte imitabilis qͣlē ī eis eſſe contingit. diſſil̓ia aūt ẜm ꝙ cāta habēt minus ſuis cāis. Scd̓ꝫ tn̄ hāc ſimilitudinē conueniētius dr̄ deo creatura ſil̓is ꝙͣ ecōuerſoSil̓e .n. alicui dr̄ ꝙ eiꝰ poſſidet qͣlitatē uel formāqꝛ igitur id qd̓ in deo perfecte ē in rebus alijs perquadā deficientem participationē inuenitur: illd̓ſecundū quod ſil̓itudo attēditur. dei qͥdē ſimpl̓rē non aūt creature: ⁊ ſic creatura hꝫ quod dei eſt:vn̄ ⁊ deo recte ſimilis dr̄. Nō aūt ſic poteſt dici deum habere quod creature ē. vnde nec conuenient̓dr̄ deū creature ſimilē eē ſicut nec hominē dicimꝰſue imagini fore ſil̓em: cui tn̄ ſua imagō recte ſil̓isenūciatur. Multo igitur etiā minus propͥe dr̄ ꝙdeꝰ creature aſſimiletur. nā aſſimilatio motū adſimilitudinē dicit: ⁊ ſic competit ei ꝙ ab alio accipit: vn̄ ſil̓e ei ſit: creatura autē accipit a deo vndeei ſit ſimilis non aūt econuerſo: non igitur deuscreature aſſimilatur: ſed magis econuerſo.Que noīa de deo pn̄t p̄dicariXXXI.X his etiam conſiderari pōt qͥd de deo dici uel n̄ dicipoſſit. qͥdue de eo tm̄ dicatur. qͥd etiāde eo ſil̓ ⁊ alijs rebꝰ. Quia .n. oēm ꝑfectionē creature eſt ī deo īuenire ſꝫ ꝑ aliū modū eminētioremquecūqꝫ noīa abſolute ꝑfectionē abſqꝫ defectu d̓ſignāt: de deo predicantur ⁊ alijs rebus: ſicut eſtbonitas: ſapīa: eſſe. ⁊ alia huiuſmodi quecūqꝫ v̓onoīa huiuſmodi perfectionē deſignāt cū mō proprio creaturis: de deo dici nō pn̄t niſi per ſil̓itudinē ⁊ methaphorā per quā que ſūt unius rei alteriſolēt adaptari: ſicut aliquis hō dr̄ lapis ꝓpter duriciā intellectus: huiuſmodi autē ſūt oīa noīa impoſita ad deſignādū ſpēm rei create. ſicut hō ⁊ lapis. nā cuilibet ſpēi debet̉ ꝓpͥus modus ꝑfectiōis⁊ eē: ſil̓r etiā quecūqꝫ noīa ꝓprietates reꝝ d̓ſignātq̄ ex ꝓprijs pͥncipijs ſpērū cant̉: de deo dici n̄ pn̄tniſi metaphorice: q̄ v̓o huiuſmodi ꝑfectōes expͥmūt cū ſuꝑeminētiori mō quo deo ꝯueniūt de ſolo deo dicūt̉: ſicut ſūmū bonū: pͥmū ens ⁊ alia huiuſmodi. Gico āt aliqua predictorū noīum perfectionē abſqꝫ defectu īportare ꝙͣtū ad illud ad qd̓ſignādū nomē fuit īpoſitū: ꝙͣtū v̓o ad modum ſignandi oē nomē cū defectu ē. nā noīe res exprimimus eo mō quo ītellectu cōcipimꝰ. Intellectus ātnoſter ex ſenſibilibꝰ cogͦſcēdi initiū ſumēs illū modū nō trāſcēdit qͥ ī rebꝰ ſēſibilibus īuenit̉ ī qͥb aliud ē forma ⁊ hn̄s formā ꝑꝑ forme ⁊ materie ꝯpoſitionē: forma v̓o ī his rebꝰ īuenit̉ qͥdē ſimplex ſꝫ īꝑfecta ut pote nō ſubſiſtēs habens uero formaminuenitur quidē ſubſiſtēs ſꝫ nō ſimplex īmo concretōeꝫ hn̄s: vn̄ intellectus nr̄ qͥcqͥd ſignat ut ſubſiſtēs ſignat in ꝯcretiōe: quod v̓o ut ſimplex ſignat