Liber

¶ Ꝙ deꝰ nō ſit forma alicuiꝰ corꝑis. XXVIII.Stēſo igitur ꝙ deus nō ſit eſſe oīuꝫ: ſil̓r on̄di pōt ꝙ deꝰnō ſit alicuius rei forma. Nam diuinū eſſe nō pōt eē alicuius rei quidditas que nō ſitipſū eſſe ut oſtenſū eſt. qd̓ at eſt ipſū eſſe diuinumnō eſt aliud ꝙͣ deus: īpoſſibile eſt igit̉ deū eſſe alicꝰalterius forma. Amp̄. forma corporis non ē ip̄meſſe ſed eſſendi principiū. deus aūt eſt ipſū eſſe. nōgͦ ē deus forma corporis ¶ Iteꝫ ex vnione forme⁊ materie reſultat aliquid cōpoſitū qd̓ eſt totumreſpectu materie ⁊ forme. partes autē ſūt in potētia reſpectu totius: in deo autē nulla eſt potentialitas: īpoſſibile eſt igit̉ deū eſſe formā vnitā alicuirei ¶ Adhuc: qd̓ per ſe hꝫ eē: nobilius ē eo quodhabet eē in alio: oīs āt forma alicuiꝰ corporꝭ habet eē ī alio: cum igitur deus ſit ens nobiliſſimumquaſi prima eſſendi cauſa: nō poteſt eſſe alicuiusforma. ¶ Preterea hoc idē pōt on̄di ex eternitatemotus ſic. Si deꝰ ē forma alicuius mobilis cū ipſeſit primū mouens ꝯpoſitū: erit mouens ſe ipſumſed mouēs ſe ipſū pōt moueri ⁊ n̄ moueri: utrūqꝫigitur in ipſo eſt: qd̓ aūt eſt huiuſmōi: nō hꝫ motꝰindeficientiā ex ſe ipſo: oꝫ igit̉ ſupra mouens ſeipſū pone̓ aliud primū mouens qd̓ largiatur ꝑpetuitatē motus: ⁊ ſic deus qui eſt primū mouens noneſt forma corporꝭ mouentis ſe ipſū. Eſt aūt hic ꝓceſſus utilis ponētibus eternitatē motus: quo nopoſito eadē ꝯcl̓o haberi pōt ex regularitate motꝰceli. Sicut enī mouens ſeipſū pōt quieſcere ⁊ moueri: ita poteſt velocius ⁊ tardius moueri: neceſſitus igit̉ vniformitatis motus celi dependet ex aliqͦprīcipio ſuperiori oīo īmobili nō qd̓ eſt pars corporis mouentis ſe ipſū quaſi aliqua forma eiꝰ.Huic aūt veritati cōcordat ſcriptura. Or̄ .n. in p̄s.Eleuata eſt magnificētia tua ſuꝑ celos deꝰ: ⁊ iobxi. Excelſior celo eſt: ⁊ quid facies: Longior terra menſura eius ⁊ latior mari. Sic igit̉ gentiliumerror euacuatur: qui dicebant deum eſſe animamceli vel ēt animā totius mundi. Et ex hoc erroreidolatriā defendebant: dicentes totū mundū eſſedeū nō rōe corporis ſed ratōe anime: quo ſuppoſito ſequi opinabant̉ ꝙ mundo ⁊ partibꝰ eius nōindebite diuinus cultus exhibebatur. Comētatorēt dicit in xi. methaphiſice ꝙ hic locus fuit lapſuſſapientū gentis zabioꝝ vel .i. idolatrarū: qꝛ ſcꝫ poſuerūt deum eſſe formā celi.¶ De perfectione diuina. XXIX.Icet autem ea queIſunt ⁊ viuunt perfectiora ſint ꝙͣ ea que

tm̄ ſunt: deus tamen qui nō eſt aliud ꝙͣ ſuū eſſe ⁊vniuerſaliter ens perfectum. Et dico vniuerſalit̓ ꝑfectuꝫ cui non deeſt alicuiꝰ generis nobilitas. Oīsenim nobilitas cuiuſcūqꝫ rei eſt ſibi ẜm ſuum eē:nulla enim nobilitas eſſet homini ex ſua ſapiētiniſi per eam ſapiens eſſet: ⁊ ſic de alijs. Sic gͦ ẜmmoduꝫ quo res habet eē ē ſuꝰ modus in nobilitate. nā res ẜm ꝙ ſuū eſſe ꝯtrahit̉ ad aliquē ſpālemmodū nobilitatis maiorē uel minorē: dr̄ eſſe ſcd̓mhoc nobilior uel minus nobilis: igitur ſi aliquid ēcui competit tota virtus eſſēdi: ei nulla virtus nobilitatis deeſſe poteſt que alicui rei cōueniat: ſedrei que ē ſuū eſſe cōpetit eſſe ẜm totā eſſendi poteſtatē: ſicut ſi eſſet aliquā albedo ſeparata: nihil eide virtute albedinis deeſſe poſſet. nā alicui alboaliquid de v̓tute albedinis deeſſe pōt ex defectu recipientis albedinē qui eam ẜm modum ſuum recipit: ⁊ fortaſſe non ẜm totū poſſe albedinis: deusigitur qui eſt totū ſuum eſſe: vt ſupra ꝓbatum eſthꝫ eſſe ẜm totā v̓tuteꝫ ipſius eſſe. nō pōt ergo care̓aliqua nobilitate que alicui rei ꝯueniat. ſicut aūtoīs nobilitas ⁊ perfectio ineſt rei ẜm ꝙ eſt: ita oīsdefectus ineſt ei ẜm ꝙ aliqualiter nō eſt. deus aūtſicut hꝫ eſſe totaliter: ita ab eo totaliter abſiſtit n̄eſſe: quia per modū per quē hꝫ aliquid eſſe d̓ficita non eſſe. a deo ergo oīs defectus abſiſtit: eſt igit̉vl̓r perfectꝰ. iſta v̓o que tm̄ ſūt nō ſūt imperfectapropter imperfectionem ipſius eſſe abſoluti: nōenim ipſa hn̄t eſſe ẜm totum ſuū poſſe: ſed ꝑticipant eē ꝑ quendā ꝑticularē modū ⁊ īꝑfectiſſimūItē oē īꝑfectū neceſſe ē ab aliqͦ ꝑfecto ꝓcede̓. ſemēenī eſt ab aīali uel a planta: igit̉ primū ens dꝫ eſſeꝑfectiſſimū: on̄ſū aūt eſt deū eē primū ens: igit̉ eſtꝑfettiſſimus ¶ Amp̄. vnūqd̓qꝫ ꝑfectū eſt in ꝙͣtū eſt actū: īperfectū aūt ẜm ꝙ ē potētia cū priuatiōe actꝰ: id igit̉ qd̓ nullo mō e ī potētia: ſed eſt actus purus oꝫ ꝑfectiſſimū eſſe: tale āt ē deꝰ: igit̉ ē ꝑfectiſſimū ¶ Adhuc nihil agit niſi ẜm ꝙ ē ī actuactio igitur cōſequit̉ modū actus in agente: īpoſſibile ē igit̉ effectū qͥ ꝑ actionē educit̉ eē in nobilioriactu ꝙͣ ſit actus agetꝭ: poſſibile ē tn̄ actū effectusperfectiorē eē ꝙͣ ſit actus cāe agētis eo ꝙ actō pōtdebilitari ex ꝑte eiꝰ in qd̓ terminat̉. In gene̓ auteꝫcāe efficientis fit reductio ad unā cam que deꝰ dr̄vt ex dictis pꝫ: a qͦ ſunt oēs res ut in ſequentibuson̄detur: oꝫ igr̄ ꝙ quicquid actu ē in quacūqꝫ realia īueniri in deo multo eminētius ꝙͣ ſit in re illanon autem econuerſo: eſt igitur deus perfectiſſimus. ¶ Item in vno quoque genere eſt aliquidperfectiſſimum in genere illo ad quod omnia que ſunt illius generis menſurantur: quiaex eo vnūqd̓qꝫ oſtenditur magis ⁊ minus eſſe perfectum ꝙ ad menſuram ſui generis magis ⁊ minus appropinquat: ſicut album dicitur eſſe menſura in omnibus coloribus. ¶ Et virtuoſum