Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

aliquid aliud ſuꝑadditū deſignetur deſignationeeſſentiali: ipſū eē nō erit ī actu niſi illo ſuꝑadditoexn̄te: ſꝫ ipſū eſſe diuinū ē ſua ſubſtātia ut on̄ſumeſt ergo ſubſtātia diuīa nō pōt eſſe in actu niſi aliquo ſuperueniente: ex qͦ poteſt cōcludi ꝙ nō ſit ꝑſe neceſſe eē: cuiꝰ ꝯtrariū ſupra on̄ſū ē. Itē: oē illudqd̓ indiget aliquo ſuꝑaddito ad hoc ꝙ poſſit eē ēī potētia reſpectu illius: ſꝫ diuina ſubſtātia non ēaliquo mō ī potētia ut ſupra on̄ſū ē: ſꝫ ſua ſubſtātia eſt ſuum eē: ergo eſſe ſuuꝫ nō pōt deſignari aliqua deſignatione ſubſtātiali ꝑ aliquid ſibi ſuꝑadditū. Amp̄. oē illud ꝑ qd̓ res ꝯſequit̉ eē ī actu ⁊ eſtītrinſecū rei: uel ē tota eēntia: uel ꝑs eēntie: qd̓ autē deſignat aliquid deſignatione eſſentiali facit rēeē actu ⁊ ē ītrinſecū rei deſignate: alias per id deſignari nō poſſet ſubſtātialiter ego oꝫ ꝙ ſit ul̓ ip̄aeēntia rei uel ꝑs eēntie: ſꝫ ſi aliquid ſuperadditurad eē dīnū homo non poteſt eſſe tota eēntia deiquia iam on̄ſū ē ꝙ eē dei n̄ ē aliud ab eēntia eiusrelinquit̉ ergo ꝙ ſit pars eēntie dīne: ⁊ ſic deus eritcompoſitus ex partibus eſſentialiter: cuiꝰ ꝯtrariūſupra oſt enſū e Iteꝫ ꝙ addit̉ alicui ad d̓ſignatōeꝫ alicꝰ d̓ſignatiōe eēntiali: n̄ ꝯſtituit eiꝰ rōeꝫ: ſꝫſolū eſſe in actu. rōnale .n. additū aīali acqͥrit aīali eſſe in actu. n̄ aūt ꝯſtituit rōem aīalis in quātuꝫeſt aīal. nā dr̄ia n̄ intrat diffinitionē generis: ſed ſiin deo addatur aliquid per qd̓ deſignet̉ deſignatōne eſſētiali oꝫ ꝙ illud cōſtituat ei cui addit̉ rōeꝫ ꝓprie eius qͥdditatis ſeu naͣe. nā qd̓ ſic addit̉ acqͥritrei eſſe in actu. hoc aūt .ſ. eſſe in actu ē ipſa diuinaeſſētia: ut ſupra on̄ſū eſt: relinquit̉ gͦ ꝙ ſupra dīnūeſſe nihil poſſit addi qd̓ deſignet ipſu deſignatiōeeſſētiali ſicut dr̄ia deſignat genus. Ꝙ deꝰ nō ſit in aliquo genere. .XXVI.Vx hoc autē de neceſſitate ꝯcluditur ꝙ d̓s n̄ ſit ī aliquogenere. Nā oē qd̓ ē in aliquo gene̓ hꝫaliquid in ſe per qd̓ naͣ generꝭ deſignet̉ ad ſpēꝫ. nihil .n. ē in gene̓ ꝙ n̄ ſit in aliqua eiꝰ ſp̄e. hoc aūt indeo ē īpoſſibile ut on̄ſū ē: īpoſſibile ē igit̉ deū eſſein aliquo gene̓. Amp̄. ſi deꝰ ſit in gene̓: aut ē in gene̓ accidētꝭ aut ī gene̓ ſubē ī gne̓ accn̄tiſ nō ē. accn̄sn. n̄ pōt eſſe primū ens ⁊ prima cā: in gene̓ ēt ſubēeſſe n̄ poteſt: qꝛ ſubſtātia q̄ ē genus n̄ ē ipſū eſſe: alias oīs ſubſtātia eēt eſſe ſuū: ⁊ ſic nō eſſet cauſatūab alio cū ratio generꝭ ſaluet̉ ī oībꝰ que ſub gene̓:ꝯtinentur: ⁊ ſit nulla ſubſtātia eēt cāta ab alio: qd̓eē n̄ poteſt ut pꝫ ex dictis. deꝰ aūt eſt ipſū eſſe: igit̉n̄ ē in aliquo gene̓. Itē quicqͥd ē in gene̓ ẜm eſſediffert ab alijs que ī eodē gene̓ ſūt: al̓ genus d̓ pluribus nō predicaret̉. oꝫ aut al̓ oīa q̄ ī eodē genereſunt in quidditate generꝭ cōuenire: qꝛ de oībus ge

nus in qd̓ qͥd ē predicat̉: eē igit̉ cuiuſlibet in genereexn̄tis ē preter generꝭ quidditatē. hoc aūt in deoīpoſſibile ē: deꝰ igit̉ in gene̓ n̄ ē. Amp̄. vnūqd̓qꝫcollocat̉ in gene̓ per rōem ſue quidditatis. genꝰ atpredicat̉ in qͥd eſt: ſed quidditas dei ē ipſū ſuū eē:ẜm qd̓ n̄ collocat̉ aliqͥd ī gene̓: qꝛ ſic ens eſſet genꝰqd̓ ſignificat ipſum eſſe: relinquitur gͦ ꝙ deꝰ nō ſitin gene̓. Ꝙ āt ens n̄ poſſit eſſe genꝰ: ꝓbat̉ ꝑ ph̓m īhunc modū. Si ens eſſet genꝰ. oportēt differētiaꝫaliquā inueniri per quā trahē̓t̉ ad ſpēm. nullā aūtdr̄ia ꝑticipat genꝰ: ita .ſ. ꝙ genꝰ ſit ī rōe dr̄ie: qꝛ ſicgenꝰ poneret̉ bis in diffinitōe ſpēi: ſed oꝫ dr̄iaꝫ eēpreter id qd̓ intelligitur in rōe generꝭ. nihil aūt poteſt eſſe qd̓ ſit p̄ter id quod ītelligit̉ ꝑ ens: ſi ens ſitde intellectu eoꝝ de quibꝰ p̄dicatur: ⁊ ſic ꝑ nullaꝫdr̄iaꝫ ꝯtrahi pōt: relinquitur ergo ꝙ ens n̄ ſit genꝰvn̄ ex hoc de neceſſitate ꝯcludit̉ ꝙ deꝰ nō ſit ī gne̓.Ex hoc ēt pꝫ ꝙ deꝰ diffiniri n̄ poteſt: qꝛ oīs diffinitio ē ex gene ⁊ differētijs. Pꝫ ēt: ꝙ n̄ poteſt demōſtratio de ipſo fieri niſi ꝑ effectū: qꝛ pͥncipiū demōſtratōis ē diffinitio eiuſdē d̓ qͦ fit demōſtratō. Poteſt aūt alicui videri ꝙ ꝙͣuis nomē ſubē deo ꝓpͥeꝯuenire n̄ poſſit: qꝛ deꝰ n̄ ſubſtat accn̄tibꝰ: res tn̄ ſignata ꝑ nomē ei ꝯueniat: ⁊ ita ſit in gene̓ ſubē. naꝫſubā eſt ens ꝑ ſe qd̓ deo ꝯſtat ꝯuenire: ex qͦ ꝓbatūeſt ipſū n̄ eē accn̄s. Sꝫ ad hoc dicēdū ē ex dictis:ꝙ in diffinitōe ſbe n̄ ē ens ꝑ ſe: ex hoc .n. quod dr̄ens n̄ poſſet eſſe genꝰ: qꝛ iā ꝓbatū ē ꝙ ens n̄ hꝫ rationē generꝭ. ſil̓r nec ex hoc qd̓ dr̄ ꝑ ſe: qꝛ hoc n̄ vr̄īpoͣtare niſi negationē tm̄. Or̄ .n. ens ꝑ ſe ex hoc ꝙnē in alio: qd̓ ē negatio pura q̄ nec poteſt naͣꝫ velrationē generꝭ ꝯſtitue̓: qꝛ ſic genꝰ n̄ dice̓t qͥd eſt resſed qͥd n̄ ē: oꝫ igr̄ ꝙ rō ſubē ītelligat̉ hoc modo ꝙſuba ſit res: cui ꝯuēiat eē n̄ ī ſubiecto: nomē āt reia qͥdditate īponit̉: ſic̄ nomē entꝭ ab eē: ⁊ ſic in rōeſubē intelligat̉ ꝙ hēat qͥdditatē cui ꝯueniat eē n̄ inalio. hoc autē deo n̄ ꝯuenit. nā n̄ hꝫ qͥdditatē niſiſuū eſſe. Un̄ reilquit̉ ꝙ nullo mō ē ī gne̓ ſubē: ⁊ ſicnec ī aliqͦ gne̓ cū on̄ſū ſit ipſū n̄ eē ī gne̓ accn̄tis. Ꝙ deus non ē eſſe formale omnium. XXVII.VX his confutaturqͦrūdā error: qͥ dixerūt deū nihil aliudeē ꝙͣ eē formale vniuſcuiuſqꝫ rei. Naꝫhoc eſſe diuiditur ꝑ eē ſubē: ⁊ eē accn̄tꝭ. dīnū autēeē n̄ ē eē ſubēnꝫ eē accn̄tꝭ ut ꝓbatū ē: īpoſſibile eſtigr̄ deū eē illud eē qͦ for̄alit̓ vnaq̄qꝫ res ē. Itē resad īuicē n̄ diſtīguūt̉ ẜꝫ ꝙ eē hn̄t: qꝛ ī h̓ oīa ꝯueniūtſi gͦ res differūt ad īuicē: oꝫ ꝙ l̓ ipſū eē ſpecificet̉ ꝑaliqͣs dr̄as additas: ita ꝙ rebꝰ dr̄ſis ſit dr̄ſū eē ẜmſpēꝫ: l̓ ꝙ res dr̄ant ꝑ h̓ ꝙ ipſū eē dr̄ſis naͣis ẜm ſpēꝫꝯueit: ſꝫ pͥmū hoꝝ ē īpoſſibile: qꝛ ēti n̄ pōt fie̓i aliq̇ additio ẜm modū quo dr̄ia additur generi: vt