Primus

nunc āt nō loquimur de eſſe accn̄tali ſꝫ de ſubāli:ſi aūt illi eē ꝯuēiat ꝑ aliquā aliā cāꝫ: oē aūt qd̓ acqͥrit eē ab alia cā: ē catū ⁊ n̄ ē cā prīa. deꝰ at ē prīa cānō hn̄s cām: vt ſupra demōſtratū ē: igr̄ iſta qͥdditas q̄ acquirit eē aliūde n̄ ē qͥdditas dei. neceſſe igr̄eſt ꝙ dei eſſe qͥdditas ſua ſit. ¶ Amp̄. eſſe actuꝫquendā noīat. nō enī dr̄ eē aliqͥd ex hoc qd̓ ē ī potētia: ſed ex hoc qd̓ ē ī actu. oē at cui aliqͥs actꝰ cōuenit aliquid dr̄ſū ab eo exn̄s: ſe hꝫ ad ipſū ut potentia ad actū: actus enī ⁊ potentia ad ſe inuicē dicunt̉: ſi ergo dīna eēntia ē aliud ꝙͣ ſuū eſſe: ſequit̉ꝙ eſſētia ⁊ eē ſe ſe hēant ſicut potētia ⁊ actꝰ: on̄ſuꝫeſt āt ſupra in deo nihil eē d̓ potētia: ſꝫ ipſū eē purū actū: nō igit̉ dei eſſentia ē alid̓ ꝙͣ ſuū eē ¶ Iteꝫoē qd̓ nō pōt eſſe niſi ꝯcurrentibꝰ pluribꝰ: ē ꝯpoſitū: ſed nulla res in qua ē aliud eēntia ⁊ aliud eſſepōt eē niſi ꝯcurrētibꝰ pluribꝰ .ſ. eſſentia ⁊ eē: ergooīs res in qͣ eſt aliud eēntia ⁊ aliud eē: ē ꝯpoſita.deꝰ aūt n̄ ē cōpoſitꝰ: ut on̄ſū ē: ipſū igit̉ eſſe dei eſtſua eſſētia ¶ Amp̄. oīs res ē per h̓ ꝙ hꝫ eē: nullaigr̄ res cuiꝰ eſſētia n̄ ē ſuū eſſe ē per eēntiā ſuā: ſedꝑticipatione alicuiꝰ .ſ. ipſius eē: qd̓ aūt ē ꝑ ꝑticipatione alicuiꝰ nō pōt eē primū ens: qꝛ id qd̓ aliqͥd ꝑticipat ad hoc ꝙ ſit: ē eo priꝰ: deꝰ aūt ē pͥmū ens qͣnihil ē priꝰ: dei igit̉ eſſētia ē ſuū eſſe. ¶ Hāc auteꝫſublimē v̓itatē Moiſeſ a dn̄o ē edoct: qͥ cū q̄re̓t adn̄o: Exo. iij. dicēs. Si dixerint ad me filij iſrahelqd̓ eſt nomē eiꝰ: qͥd dicā eis; dn̄s rn̄dit: Ego ſū quiſū ſic dices filijs iſrl̓: qͥ eſt miſit me ad vos: on̄dēsſuū ꝓpriū nomē eē qui ē. Qd̓libet at nomē ē inſtitutū ad ſignificandū naͣm ſeu eſſētiā alicuiꝰ rei: vn̄relinquit̉ ꝙ ipſū dīnū eē ē ſua eēntia l̓ naͣ. Nāc ētv̓itatē catolici doctōes profeſſi ſūt. Ait nāqꝫ Hilariꝰ in lib. de tri. Eſſe n̄ ē accidēs deo ſꝫ ſubſiſtēs v̓itaſ: ⁊ manēs cā ⁊ naͣl̓ generꝭ ꝓprietas: Boetiꝰ ēt dic̄i li. de tri. ꝙ dīna ſubā ē ipſū eē: ⁊ ab ea ē eſſe.¶ Ꝙ in deo non eſt accidēs. XXIIII.Thac ēt ueritate d̓neceſſitate ſequit̉: ꝙ deo ſuꝑ eiꝰ eēntiānihil ſuperueniēte poſſit neqꝫ aliquidei accidentalit̓ īeſſe. Ipſū .n. eē n̄ pōt ꝑticipare aliqͥd qd̓ n̄ ſit de eſſētia ſua ꝙͣuis id qd̓ ē poſſit aliqͥdaliud ꝑticipare. nihil .n. ē for̄aliꝰ aūt ſimpliciꝰ ꝙͣ eē⁊ dīna aūt ſubā ē ipſū eē: gͦ nihil hꝫ qd̓ n̄ ſit d̓ ſuaſubā: nullū ergo accn̄s ei ineſſe pōt. ¶ Amp̄. oēqd̓ ineſt alicui accn̄talit̓ hꝫ cām qͣre inſit: cū ſit p̄t̓eēntiā eiꝰ cui īeſt. ſi igit̉ aliqͥd accn̄talit̓ ſit ī deo: oꝫꝙ hoc ſit per aliquā cām: aut ergo cā accn̄tꝭ ē ip̄adīna ſuba: aut aliqͥd aliud. Si aliqͥd alid̓ oꝫ ꝙ illd̓agat ī dinā ſubaꝫ: nihil .n. īduc̄ aliquā forma velſubālē l̓ accn̄talē ī aliqͦ īcipiēte niſi aliquo mō agēdo ī ipſū: eo ꝙ agē nihil aliud ē ꝙͣ ſace̓ aliqͥd actu-

qd̓ qͥdē ē ꝑ for̄aꝫ: gͦ d̓s patiet̉ ⁊ mouebit̉ ab aliquoagēte: qd̓ ē ꝯͣ p̄det̓mīata. Si āt ipſa dīna ſuba eſtca accn̄tꝭ qd̓ ſibi īeſt: īpoſſibile atē ꝙ ſit cā illiꝰ ẜꝫꝙ ē recipiēs ipſū: qꝛ ſic idē ẜm idē facet: idē hoc ē:ꝙ ſe ipſū in actu: gͦ oꝫ ſic eſſe nihil ꝑticipare pōt ſiin deo ē aliqd̓ accn̄s ꝙ ẜm aliud ⁊ aliud recipiat ⁊cauſet accn̄s illud: ſic̄ corporalia recipiūt ꝓpria accidētia ꝑ naͣm maͣe ⁊ cauſāt ꝑ forma: ſic igr̄ deꝰ eitꝯpoſitꝰ: cuiꝰ ꝯͣriū ſuꝑiꝰ ꝓbatū ē. Itē oē ſubūꝫ accidentꝭ ꝯꝑat̉ ad ipſū ut potētia ad actū: eo ꝙ accn̄squedā forma ē faciens eē actu ẜm eē accn̄tale: ſꝫ īdeo nulla ē potētialitas: vt ſupra on̄ſū ē: ī eo igit̉nullū accn̄s eē pōt. ¶ Adhuc cuicūqꝫ īeſt aliqͥdaccn̄tal̓r ē aliquo mō ẜm ſuā naͣꝫ mutabile: accūsenī de ſe natū ē īeſſe ⁊ nō īeſſe. ſi igr̄ deꝰ hꝫ aliquidaccidētalit̓ ſibi ꝯueniēs ſeq̄tur ꝙ ipſe ſit mutabil̓:cuiꝰ ꝯͣriū ſupra demōſtratū ē. Amp̄. cūicūqꝫ īeſtaliqd̓ accn̄s n̄ ē qͥcqͥd hꝫ ī ſe: qꝛ accn̄s n̄ ē d̓ eſſentiaſubi: ſꝫ deꝰ ē qͥcqͥd ī ſe hꝫ: ī deo igr̄ nullū eſt accn̄s.Media ſic probatur: vnūqd̓qꝫ nobiliꝰ īueītur incā ꝙͣ in effectu. deꝰ at eſt oīuꝫ ca: gͦ qͥcqͥd eſt ī eo nobiliſſimo mō ī eo īuenitur. ꝑfectiſſime āt ꝯuenitaliqͥd alicui quod ē ipſūmet. hoc .n. ꝑfectiꝰ ē vnū:ꝙͣ cū aliqͥd alteri ſubāliter vnitur ut for̄a mae: q̄etiā vnio perfectior eſt ꝙͣ cū aliqͥd alteri accn̄tal̓r īeſt: reliqͥtur ergo ꝙ deꝰ ſit qͥcqͥd hꝫ. ¶ Item ſubānō dependet ab accidente ꝙͣuis accn̄s dependeata ſuba: quod at n̄ dependet ab aliqͦ pōt aliqn̄ īueniri ſine illo: ergo pōt aliqͣ ſubā īueniri ſine accn̄tehoc aūt precipue vr̄ ſimpliciſſime ſubſtātie cōuenire qualis eſt ſubā diuina: diuine igitur ſubſtantie oīno accn̄s non ineſt. In hanc aut ſententiametiā catolici doctores cōueniūt. vn̄ Aug. in lib. detrini. dicit ꝙ in deo nullum eſt accidens. Ex hacaūt veritate oſtenſa: error quorundaꝫ in lege ſatracenoruꝫ loquentiū cōfutatur qui ponunt quaſdam intentiones diuine eſſentie ſuꝑadditas.¶ Ꝙ dīnū eſſe nō poteſt deſignari per additionem alicuius dr̄ie ſubſtantialis. XXV.Stēdi ēt ex predictis poteſt ꝙ ſupra ipſū diuinū eſſe nōpoteſt aliqͥd ſuperaddi qd̓ deſignet ipſū deſignatione eſſentiali: ſicut deſignatur genusper dr̄as. īpoſſibile .n. eſt aliquid eſſe in actu niſioībus exn̄tibus quibꝰ eſſe ſubāle deſignatur: n̄ .n.poteſt eſſe animal in actu quin ſit animal rationale uel irrationale. vnde etiam platonici ponentesideas non poſuerunt ideas per ſe exiſtentes generum q̇ deſignantur ad eſſe ſpecie per differentiaseſſentiales: ſed poſuerūt ideas per ſe exiſtentes ſoſolarū ſpecierū que ad ſui deſignationem nō indgent eſſentialibꝰ differentijs: ſi ego diuinū eſſe per