Liber
ponētes ipſa elemēta mūdi ⁊ v̓tutes in eis exn̄tesdeos eē: vt ſolē lunā terrā aquā ⁊ hiꝰ. occaſionemhn̄tes ex p̄dictis ph̓oꝝ erroribꝰ. Predictis etiā ratōibꝰ excludūt̉ deliramēta iudeorū ſipliciū: tertuliāi: vadiāoꝝ ſiue ātropormōſitaꝝ he̓ticoꝝ qͥ d̓ūcōporalibꝰ lineamētꝭ figurabāt: nec nō ⁊ maīcheorū qͥ quādā īfinitam lucis ſubāꝫ ꝑ īfinitū ſpatiūdiſtētaꝫ deū eſtimabāt. Quoꝝ oīum errorū fuitoccaſio ꝙ d̓ dīnis cogitātes ad imaginatiōeꝫ deducebāt̉: ꝑ qua nō pōt accipi niſi corꝑis ſil̓itudo: etio eaꝫ ī incoporeis meditadis derliq̄re oportꝫ.¶ Ꝙ deus eſt ſua eēntia. XXII.X premiſſis āt hr̄ipōt ꝙ deꝰ ē ſua eēntia qͥdditas ſeu naͣIn oī .n. eo qd̓ nō ē ſua eēntia ſiue qͥdRditas: oꝫ aliquā eē ꝯpōnē: cū .n. in vno qͦꝫ ſi eſt ſuaeēntia: ſi nihil ī aliquo eēt p̄ter eiꝰ eēntiaꝫ: totū qd̓res eſt eēt eiꝰ eēntia: ⁊ ſic ip̄m eſſet ſua eēntia: ſi igr̄eſſe alicꝰ nō eēt ſua eēntia oꝫ aliqͥd in eo eē pretereiꝰ eēntiaꝫ: ⁊ ſic oꝫ ī eo eſſe ꝯpoſitiōeꝫ: vn̄ etiā eſſeī ꝯpoſitis ſignat̉ ꝑ modū ꝑtis: vt hūanitas ī hoīe:onſū ē aūt in deo nullā eſſe ꝯpōne̓: deꝰ igit̉ ē ſua eſſētia. ¶ Ad hoc ſolū illud videt̉ eē p̄ter eēntiamvel qͥdditatē rei: qd̓ nō intra diffinitiōeꝫ ip̄ius: diffinitio .n. ſigna̓t qͥd ē res ſola āt accidētia rei ſuntque ī diffinitiōe nō cadūt: ſola igit̉ accidētia ſūt inre aliqͣ p̄ter eēntiam eiꝰ: ī deo aūt nō ſūt aliqͣ accidētia: vt on̄ſum eſt: nihil igit̉ ē in eo p̄ter eēntiaꝫeiꝰ: eſt igit̉ ipſe ſua eēntia ¶ Amp̄. for̄e q̄ de rebꝰſubſiſtētibꝫ non p̄dicātur: ſiue ī vni v̓ſali ſiue ī ſingulari acceptis: ſūt for̄e q̄ nō ꝑ ſe ſingulariter ſubſiſtūt ī ſe ip̄is īdiuiduate non .n. dr̄ ꝙ ſortes aūt hōaut aīal ſit albēdo: qꝛ albedo nō ē ꝑ ſe ſīgulariterſubſiſtēs ſed īdiuiduat̉ ꝑ ſubiectū ſubſiſtēs: ſil̓iteretiā for̄e naturales n̄ ſubſiſtūt ꝑ ſe ſīgulariter ſed īdiuiduat̉ ī ꝓprijs materijs: vn̄ nō dicimꝰ: ꝙ hic l̓ ille ignis aut ignis ſit ſua for̄a. Ipſe etiaꝫ eēntie uelqͥdditates geneꝝ vel ſpēꝝ īdiuiduāt̉ ẜm materiaꝫſignatā huiꝰ vel illiꝰ īdiuidui: licꝫ ēt qͥdditas gn̄isvel ſpēi formā īcludat ⁊ materia ī cōi: vnde nō dr̄ꝙ ſors vel hō ſit hūānitas: ſꝫ dīna eēntia ē ꝑ ſe ſingularit̓ exn̄s ⁊ in ſe ipſa īdiuiduata vt on̄ſum ē: diuina igit̉ eēntia p̄dicat̉ de deo ut dicat̉: deꝰ ē ſua eſſentia. ¶ Pret̓ea eēntia rei uel ē res ipſa uel ſe hꝫad ip̄am aliqͦ mō ut cauſa: cū res ꝑ ſuam eēntiamſpēm ſortiat̉: ſed nullo mō pōt eſſe aliqͥd cā dei:cū ſit pͥmū ens ut on̄ſum ē deꝰ igit̉ ē ſua eēntia.Item qd̓ non ē ſua eſſentia ſe habet ẜm aliqͥd ſuiad ip̄am vt potētia ad actum: vnde ⁊ ꝑ modū forme ſignat̉ eēntia utputa hūanitas: ſed in deo nl̓laē potētialitas ut ſupra on̄ſum ē: oportet igitur ꝙipſe ſit ſua eſſentia.
¶ Ꝙ in deo idem ē eſſe ⁊ eſſentia. .XXIII.FX his aūt q̄ ſupraoſtenſa ſūt vlteriꝰ ꝓbari pōt ꝙ ī deon̄ ē alid̓ eēntia l̓ qͥdditas ꝙ ſuū eē: on̄ſū ē .n. ſupra aliqͥd eē qd̓ ꝑ ſe ncc̄e ē eē qd̓ d̓ſ ē. h̓ igr̄eē qd̓ neceſſe ē: ſi ē alicui qͥdditati ꝯiūctū qn̄ ē qd̓ipſū ē: aut ē diſſonū illi qͥdditati ſeu repugnās ſic̄per ſe exiſte̓ qͥdditati albedīs: aut ei ꝯſonū ſiue a fine ſic̄ albedini eē in alio: ſi pͥmo mō: illi qͥdditati n̄ꝯueniet eē qd̓ ē ꝑ ſe neceſſe eē ſicut nec albedini ꝑſe exiſte̓: ſi at̄ ẜo mō: oꝫ ꝙ l̓ eē hꝰ mōi depēdeat abeēntia: l̓ vtrūqꝫ ab alia cā: l̓ eēntia ab eē: prīa duoſūt ꝯͣ rōeꝫ eiꝰ qd̓ ē ꝑ ſe ncc̄e eē: qꝛ ſi ab alio d̓pēdet:iā nō ē ncc̄e eē. Ex tertio v̓o ſeqͥt̉ ꝙ illa qͥdditas accidentaliter aduēiat ad rē q̄ ꝑ ſe ncc̄e ē eē: qꝛ oē qd̓ſequit̉ ad eē rei ē ei accn̄tale: ⁊ ſic n̄ erit eiꝰ qͥdditaſdeꝰ igr̄ n̄ hꝫ eēntiā q̄ n̄ ſit ſuū eē. ¶ Sꝫ ꝯͣ h̓ pōt diciꝙ illud eē n̄ abſolute depēdet ab eēntia illa vt oīonō ſit niſi illa eſſet: ſed depēdet ꝙͣtū ad ꝯiūctōeꝫ qͣei ꝯiūgit̉: ⁊ ſic illud eē ꝑ ſe ncc̄e ē: ſꝫ ipſū ꝯiūgi n̄ ꝑſe ncc̄e ē. Hec āt rn̄ſio p̄dc̄a īcōueniētia n̄ euadit:qꝛ ſi illud eē pōt ītelligi ſine illa eēntia ſeq̄t̉ ꝙ illaeēntia accn̄taliter ſe hꝫ ad illd̓ eē: ſꝫ id qd̓ ē ꝑ ſe neceſſe ē eē illud eē gͦ illa eēntia ſe hꝫ accn̄tal̓r ad idqd̓ ē ꝑ ſe ncc̄e eē: n̄ gͦ ē qͥdditas eiꝰ. h̓ āt quod ē ꝑ ſencc̄e eē ē deꝰ. n̄ igit̉ illa ē eēntia dei ſꝫ aliqua eēntiadeo poſterior. ſi āt n̄ pōt intelligi illud eſſe ſine illaeēntia: tūc illud eē abſolute dependet ab eo a quodepēdet cōiūctio ſua ad eēntiā illā: ⁊ ſic redit ideꝫquod pͥus. ¶ Itē vnūqd̓qꝫ ē ꝑ ſuū eē: qd̓ igr̄ n̄ ē ſuūeē n̄ ē p ſe ncc̄e eē. deꝰ āt ē ꝑ ſe ncc̄e eē: gͦ deꝰ ē ſuūeē. ¶ Amp̄. ſi eē dei n̄ ē ſua eēntia. n̄ at ꝑs eiꝰ eſſepoteſt: cum eſſentia diuina ſit ſimplex ut oſtenſūeſt: oportet ꝙ huiuſmodi eſſe ſit aliquid preter eſſentiam eius. omne autem quod conuenit alicuiquod non eſt de eſſentia eius conuenit ei per aliquam cauſam. ea enim que per ſe non ſunt vnuꝫſi coniunguntur oportet per aliquam cauſam vniri: eſſe igitur conuenit illi quidditati per aliquaꝫcauſam: aut igitur per aliquid quod eſt de eſſentia illius rei ſiue per eſſentiam ipſam: aut per aliquid aliud. Si primo modo: eſſentia autem eſtſecundum illud eſſe: ſequitur qd̓ aliquid ſit ſibiipſi cauſa eſſendi. hoc autem eſt impoſſibile: quiaprius ſecundum intellectum eſt cauſam eſſe ꝙͣ effectum: ſi ergo aliquid ſibi ipſi eſſet cauſa eſſendi: ītelligeretur eſſe anteꝙͣ haberet eē quod eſt imp̄ſſibile: niſi intelligat̉ ꝙ aliquid ſit ſibi cauſa eſſendiſecundum eſſe accidentale: quod eſſe eſt ſecundūquid: hoc .n. eſt īpoſſibile. Inuenitur enī aliquodens accidentale cauſatum ex principijs ſui ſubiecti ante qd̓ eſſe intelligitur eſſe ſubſtanle ſubiecti