Liber

⁊ tamē dicūtur moueri per accidens: quia dicuntur moueri per accidens non rōne ſui ipſorū: ſedratione ſuoꝝ mobiliū que ſequunt̉ motū ſuꝑiorꝭorbis. Sed qꝛ deus nō ē pars alicuiꝰ mouentis ſeip̄m: vlterius Aꝝ. in ſua methaphiſica inueſtigatex hoc motore q̄ ē pars mouentꝭ ſeipſū: aliuꝫ motorē ſeparatū oīo qui ē deꝰ. Cum enim omne mouens ſeipſuꝫ moueatur per appetitū: oꝫ ꝙ motorqui eſt pars mouentis ſe ip̄m moueat ꝓpter appetitū alicuius appetibilis: qd̓ ē eo ſuperius ī mouedo. nam appetens eſt quoddāmodo mouens motū. appetibile aūt ē mouēs oīo n̄ motuꝫ: oꝫ igitureſſe primū motorē ſeꝑatū oīo īmobilē qui deꝰ eſt.Predictos aūt ꝓceſſus duo videntur infirmare.Quoꝝ primū eſt ꝙ ꝓcedunt ex ſuppoſitōe eternitatis motꝰ: quod apud catholicos ſupponitur eēfalſū. Et ad hoc dicendū ꝙ via efficaciſſima ad ꝓbandū deum eſſe: eſt ex ſuppoſitōe et̓nitatis mūdi: qua poſita vr̄ eſſe manifeſtū qd̓ deꝰ ſit. Nam ſimundus ⁊ motus de nouo incepit: planū ē ꝙ oꝫponi aliqua cām que de nouo ꝓducat mundum⁊ motū: qꝛ oē quod d̓ nouo fit ab aliquo innouatore oꝫ ſumere originē: cū nihil educat ſe de potentia in actū vl̓ de n̄ eē in eē. ¶ Scd̓m ē qd̓ ſuppōit̉in predictis demōſtrationibus primū motū .ſ. corpus celeſte eē motuꝫ ex ſe: ex quo ſeqͥtur ip̄m eſſeaīatū: qd̓ a multis nō ꝯcedit̉. Et ad hoc dicendū ēqd̓ ſi primū mouens nō ponitur motū ex ſe: oꝫ ꝙmoueat̉ īmediate a penitus īmobili. Un̄ ēt Aꝝ.ſub diuiſione hanc cōcluſionē inducit: qd̓ .ſ. oporteat vel ſtatī deuenire ad primū mouens immobile ſeꝑatū: vel ad mouens ſe ipſū: ex quo ſtatim deuēit̉ ad mouens primū īmobile ſeꝑatū. Proceditāt ph̓us alia via ī. ij. metaph. ad on̄dēdū n̄ poſſeꝓcedi in īfinitū in cauſis efficiētibus: ſed eſſe deuenire ad vnā cam prima: ⁊ hāc dicimus deū. ⁊ hecvia talis eſt. In oībus cāis efficientibus ordinatꝭ.primū eſt cā medij: ⁊ mediū ē cā vltimi: ſiue ſit vnū ſiue ſint plura media. remota aūt cā: remouet̉id cuius ē cā ergo remoto primo: mediū cā eē nōpoterit: ſed ſi ꝓcedat̉ ī cāis efficiētibus in īfinituꝫnulla cāꝝ erit prima: ergo oēs alie tollent̉: q̄ ſunt:medie. hoc āt ē manifeſte falſū: ergo oꝫ pone̓ pͥmācām efficientē eſſe: que deꝰ eſt. ¶ Pōt ēt ⁊ alia rō.colligi ex verbis Aꝝ. in. ij. lib. metaphi. Qn̄dit .n.ibi ꝙ ea que ſūt maxime vera ſūt ⁊ maxīe entiaIn qͣrto et metaphi. on̄dit eſſe aliquid maxīe verū: ex hoc ꝙ videmus duoꝝ falſoꝝ vnū altero eēmagis falſu. vn̄ oꝫ ut alterum ſit et altero verius:hoc aūt ē ẜꝫ approximationē ad id qd̓ eſt ſimpl̓r⁊ maxime uerū. Ex quibus ꝯcludi pōt vlteriꝰ eſſealiquid qd̓ eſt maxime ens: ⁊ hoc dicimꝰ deū.¶ Adhuc ēt inducit̉ a Damaſ. alia rō ſūpta exreꝝ gubernatōe: quā ēt īnuit ꝯm̄. in ẜo phiſicorū⁊ eſt talis. īpoſſibile ē aliqua ꝯͣria ⁊ diſſonātia in

vnum ordinē cōcordare ſēper vel pluries. niſi alicuiꝰ gubernatōe: ex qua oībus ⁊ ſingulis tribuit̉:ut ad certū finē tendant: ſed ī mūdo videmus resdiuerſarū naͣrū in vnū ordinē cōcordare: nō ut raro ⁊ a caſu: ſed ut ſēper vel in maiori ꝑte: oꝫ ergoeſſe aliqͥd cuiꝰ ꝓuidētia mūdꝰ gubernet̉ ⁊ hoc dicimus deum.Ꝙ ad cognitionē dei oꝫ vti via remotōis. XIIII.Stēſo igitur ꝙ eſtaliquod primū ens: qd̓ deū dicimus:oꝫ eius ꝯditiones inueſtigare. Eſt aūtvia remotionis vtendū p̄cipue ī cōſideratōe dīneſubā. Nā dīna ſubā oēm formā quā intellectꝰ noſter attingit: ſua īmenſitate excedit: ⁊ ſic ipſā app̄hende̓ non poſſumus cognoſcendo qͥd ē: ſed aliqͣlē eius habemus noticiā cognoſcendo qͥd non eſt.Tanto .n. eiꝰ noticie magie appropinquamꝰ. quāto plura per intellectū noſtrū ab eo poterimus remouere: tanto .n. vnūqd̓qꝫ perfectius cognoſcimꝰquāto dr̄ias eius ad alia plenius intuemur: hꝫ .n.res vnaq̄qꝫ in ſe ipſa eſſe ꝓpriū ab oībus alijs diſtinctū. vn̄ ⁊ in rebus quarū diffinitiōes cognoſcimus. primo eas in genere collocamus per quodſcimus in cōi quid eſt: ⁊ poſtmodū dr̄ias addimꝰ:quibus a rebꝰ alijs diſtinguat̉: ⁊ ſic perficitur ſubērei ꝯpleta noticia. Sed qꝛ in cōſideratiōe ſubē dīne nō poſſumus accipe̓ quid qͣſi genꝰ. nec diſtīctionē eius ab alijs rebus per affirmatiuas dr̄ias accipere poſſumus: oꝫ eā accipere per dr̄ias negatīasSicut āt in affirmatiuis dr̄ijs vna aliā ꝯͣhit: ⁊ magis ad cōpletā deſignationē rei appropinqͣt: ẜm ꝙa pluribus differre facit ita vna dr̄ia negatiua peraliā ꝯtrahitur: que a pluribus differre facit: ſicutſi dicamus deum non eſſe accidens per hoc ꝙ aboībus accidentibus diſtinguit̉: deīde ſi addamusipſū nō eē corpus: diſtinguemus ipſū etiā ab aliqͥbus ſubſtantijs: ⁊ ſic per ordinē ab oī eo quod eſtpreter ipſū per negationes huiuſmodi diſtinguet̉:⁊ tunc de ſubā eiꝰ erit ꝓpria ꝯſideratio: cū cognoſcetur: vt ab oībus diſtinctus. nō tn̄ erit ꝑfecta cognitio: qꝛ nō cognoſcet̉ quid in ſe ſit. Ad ꝓcedēdūigit̉ circa dei cognitione per viā remotionis accipiamus principiū id qd̓ ex ſuperioribus iam mōſtratū eſt .ſ. ꝙ deꝰ ſit oīo īmobilis qd̓ ēt auctōitasſacre ſcripture cōfirmat. Or̄ .n. Malach̓. iij. Egodeus ⁊ nō mutor. Iac. i. Apud quē nō eſt trāſmutatio. Numeri. xxiij. Nō ē deus qͣi hō vt mutetur