75Ꝙ pͥncipale uolitū dei ē dīna eſſētia. 23.16Ꝙ deus volendo ſe vult ēt alia.23TꝘ deꝰ vno actu volūtatꝭ ſe ⁊ alia velit. 2378 Ꝙ uolitorū multitudo non repugnat ſimplicitati diuine ſubſtantie.79 Ꝙ voluntas diuina ad ſingularia bonorūſe extendit.24.goꝘ deus vult ēt ea que nondū ſūt.22Ꝙ dens de neceſſitate vult ſuum eſſe et ſu81am bonitatem.24Ꝙ deus nō de nc̄itate vult alia a ſe. 24.83Nationes ducentes ad incōueniens ſi deusalia a ſe non neceſſario velit: et ſolutio rationuꝫ premiſſarum.84 Ꝙ deus vult aliquid aliud a ſe ncc̄itate cōditionis vel ſuppoſitionis.85 Ꝙ voluntas dei nō eſt īpoſſibilium ſecundum ſe.2586 Ꝙ dīna uoluntas nō tollit cōtingētiā a rebꝰ: neqꝫ eis ncc̄itatē abſolutā īponit. 25.87Ꝙ dīne uolūtatis pōt rō aſſignari. 25.88Ꝙ dīne voluntatis nihil pōt eē cā. 26.89Ꝙ in deo eſt liberum arbitrium.26.90 Ꝙ in deo nō ſunt paſſiōes affectuū. 26:Ꝙ in deo ſit dilectio et gaudiū: nō tn̄ repugnant diuine perfectioni.26.Ꝙ in deo ſit amor.2.Ꝙ in deo ponantur eſſe uirtutes. 27.9394Ꝙ in deo ſunt uirtutes morales: que ſuntcirca actiones.2895Ꝙ in deo ſint virtutes cōtēplatiue. 28.o6Ꝙ deus non poteſt velle malum. 28.9TꝘ deus nihil odit: nec odium alicuius reiei conuenire poteſt.28.98Ꝙ deus eſt viuens.29.99Ꝙ deus eſt ſua vita.29.100 Ꝙ vita dei ē ſempiterna.29.I01 Ꝙ deus eſt beatus.29.ior. Ꝙ deus ſit ſua beatitudo.103 Ꝙ beatitudo diuina ꝑfecta ⁊ ſingularis ēexcedens omnē aliaꝫ beatitudine. 29.¶ Incipiunt capitula ſecundi libri.Ontinuatō ſequetium ad precedentia.Ꝙ conſideratio creaturarum utilis eſt adfidei inſtructionem.Ꝙ cognoſcere naͣs creaturarū ualet ad deſtruēdū errores qui ſūt circa deū. 304Ꝙ aliter ꝯſiderat de creaturis philoſophꝰ⁊ aliter theologus.3oOrdo dicendoruꝫ.Ꝙ deo ꝯpetit ꝙ ſit alijs prīcipiū eſſēdi. 31
Ꝙ potentia actiua ſit in deo.31.Ꝙ dei potentia ſit eius ſubſtātia. 31.Ꝙ dei potentia ſit eius actio.3I.IoQualiter potentia in deo dicatur.3I.IIꝘ de deo dicatur aliquid relatiue ad creaturas.k Ꝙ relationes dicte de deo ad creaturas nōſunt realiter in deo.32.I3Ꝙ relationes quibus deus ad res alias refertur: nō ſūt res extra deū exn̄tes. 32.I4Ꝙ multas relationes dici de deo nō derogat ſimplicitati diuine.32.15Ꝙ oīa que ſunt: a deo ſunt.32.16Ꝙ deus ex nihilo produxit res ī eē.32.I7Ꝙ creatio nō eſt motꝰ neqꝫ mutatio.Ꝙ creatio nō pōt īpugnari per rōnes ſūp18tas ex natura motꝰ vel mutationis. 33.Ꝙ creatio eſt abſqꝫ ſucceſſione.33.20Ꝙ nullū corpus poteſt creare.34.Ꝙ ſolius dei eſt creare.34.22Ꝙ deus ſit omnipotens.34.23Ꝙ deus nō agit ꝑ neceſſitatē nature. 15.Ꝙ deus per ſua ſapientiaꝫ agit.35.25Qualiter deus oīpotens dicatur quedamnon poſſe.26 Ꝙ diuinus ītellectus non coartatur ad deꝘ diuina uoluntas ad determinatos effeterminatos effectus.VQualiter in rerū ꝓductione debitum iuſtitus non artatur.28cie inuenitur.29Ꝙ in productione alicuius creature ex cōparatione poſterioris ad priorem poteſtdebitum iuſticie inueniri.3730 Qualiter in rebus creatis eſſe poteſt neceſſitas abſoluta.z1 Ꝙ non eſt neceſſarium creaturas fuiſſe ab38.eterno.32 Rationes probare uolentium eternitatemmundi ex parte dei accepte.33 Rationes ex parte creaturarū ſūpte ad on̄dendum eternitatem mundi.34 Rōnes ſumpte ex parte factionis ad on̄dēdum eternitatem mūdi.35 Solutio rōnum ſupra poſitarum: ⁊ pͥmoeaꝝ que ſumūtur ex parte dei.40.36 Solutio rōnum que ſumuntur ex ꝑte reꝝfactarum.40z7 Solutio rōnum que ſumebantur ex partefactionis rerum.CI.38 Rōnes quibus quidā ꝓbare conātur mundum non eſſe eternum.4I.39. Ꝙ diſtinctio rerū non eſt caſu.4I.40 Ꝙ maͣ nō ē pͥma cā diſtīctiōis reꝝ.4241 Ꝙ diſtinctio reruꝫ non ē propter ꝯͣrietatē