Compendiū theologie
ſuꝑ iſto paſſu Math̓. v. ꝑ virtutes ad dona/ et ꝑ dona ad beatitudines ꝑuenitur.Unde virtutes dicūt iniciū oꝑatiōis bone ⁊ euacuatōem culpe quo ad eſſentiamDona autē dicunt bonū ⁊ expeditū progreſſum. quia donū/ expeditū reddit actūvirtutis vt expedite oꝑetur Beatitudīesautē dicunt cōſummatiōes ſiue terminūquatenꝰ in via haberi poteſt. ita vt omnēculpā euacuet ⁊ omnē culpe delectatōemEt bonū delectabiliter oꝑetur quantū facere poſſibile eſt viatori. Et ideo dicūturiſte beatitudīes/ virtutes purgati animiQuia ſcꝫ animā purgant/ vltima purgatione viatori poſſibili.Quare vltime beatitudini idē redditur premiū ſicut primeXtime autē beatitudini idempremiū reddit̉ quod ⁊ prīe ſednō eadem ratōne. Quia regnūceloꝝ duo in ſe cōprehendit .ſ.exaltatōem ⁊ abundantiā. In beatitudine autē que pͥma ponit̉/ que eſt pauꝑtasſpūs ē ſumma reꝝ abdicatio ſiue abiectō⁊ ideo ꝓmittit̉ ei regnum inquantū dicitabūdantiā. In beatitudine vero que vltima ponit̉ que eſt ꝑſecutōem pati propter iuſticiā. eſt ſumma deiectō ⁊ ideo promittit̉ ei regnū inquātū nominat exaltatōem. Unde qͣꝫuis regnū celoꝝ om̄ibusbeatitudinibꝰ debeat̉. iſtis tamē ſolummittitur. quia ꝑ quandā appropriatōemiſtis magis debetur.¶ De beatitudinibꝰin ſpeciali. Et cum quo dono cōueniantEt primo de prima:Unc attendendū eſt ad aliqualem ſingularē determinationē.IPrima igitur virtus ſeu beatitudo eſt paupertas ſpiritus que adaptat̉dono timoris. Et expellit ſuꝑbiā cui contrariat̉ eo ꝙ pauꝑtas ſpiritus vera hūilitas ſit Huic beatitudini in premiū ꝓmittitur regnū celorum ¶ Et nota ꝙ pauꝑtas hic dicit̉ abdicatio temꝑaliū ẜm rem⁊ ẜm voluntatē. Quia cū beatitudīes ꝑfectā dicant peccati excluſionē. tam quoad peccati eſſentiā qͣꝫ quo ad peccati occaſionē. cum abdicatio ſolū ẜm voluntatē/nō ſit euacuatio ꝑfecta occaſionis peccati. quia eſt alia vtilior que magis occaſio
nē peccati euacuat/ ſcꝫ illa que eſt ẜm rem⁊ ẜm voluntatē. patet ꝙ illa prima eſt ꝓprie beatitudo.¶ De ſecundaEcunda virtus ſeu beatitudoeſt mititas ſiue manſuetudo q̄cōgruit dono pietatis ⁊ expellit iram. qꝛ mitis eſt quē ira velrancor nō afficit. Cui reſpondet in premium poſſeſſio terre viuentiū.¶ De tertiaErtia virtus ſeu beatitudo eſtluctus/ qui eſt dolor animi caritate īformatus qͥ facit cognoſcere miſeriā propriā ⁊ lacrimabilem pn̄tis vite ſtatū ⁊ delectatiōem future glorie que ſufficiēs cauſa luctꝰ ſunt.quē dolorē inducit ſciētie donū Qui enīaddit ſcientiā iſtā ſcꝫ addit ⁊ dolorē. Cuipro p̄mio reſpondet eterna conſolatio inqua abſterget deus omnē lacrimā ab oculis ſanctoꝝ Et iam nō erit ampliꝰ neqꝫ luctus neqꝫ clamor ⁊c̄. Et hec euacuat inuidiam que dolet de bono alieno ⁊ letaturde malo. hec autē beatitudo ecōuerſoEt qͣꝫuis luctꝰ ipſe miſeria quedā videat̉cōgrue tamē beatitudo ꝓpter ſibi annexādulcedinē dicit̉/ eo vt dicit Grego. dulciores ſunt lacrime penitētiū qͣꝫ delitie regūEt Auguſt. li. cōfeſſio Currebāt lacrime⁊ bene mihi erat cum illis.¶ De quartaUarta virtus ſeu beatitudo eſteſuries ⁊ ſitis iuſticie/ que dono fortitudinis adaptat̉. q̄ eſtin ſuſtinendis ꝑiculis ꝓ iuſticia ⁊ fide Que expellit tediū boni hoc eſtacediā. Tui rn̄det ꝓ p̄mio et̓na ſaturitas¶ De quintaUinta virtus ſeu beatitudo ēmiſericordia. Que appropriatur dono cōſilij. qd̓ docet alijsdimittere minora vt nobis dimittāt̉ maiora. vel ꝯferre terrena vt obtineamꝰ celeſtia Hec expellit auariciā cuius ꝓpriū eſtcōgregare ⁊ non remittere vel ꝯferre Premiū aūt huic btītudini rn̄dēs eſt cōſecu¶ De ſextatio miſericordie
H