De ſeptem virtutibus

Incipit tractatuseiuſdem quartus de ſeptem virtutibus ⁊grim hedaratone.Unc alquaangēda ſunt de virtutibusEt prīo quid ſit virtꝰ in genere. Quot ſunt in nūero. etNde earum ſufficientia. Deinde de ſingulis in ſpeciali erit aliquid dicendum.Quid ſit virtus inSt autē virtꝰ ẜm (generaliAuguſt. bona qualitas mētis.qua recte viuit̉ et qͣ nullꝰ malevtit̉. quā ſolꝰ deꝰ in hoīe oꝑat̉.Notāter dicit̉ bona qͣlitas ad drām malarū qͣlitatū cuiuſmōi ſunt ꝓdigalitas auaricia. Addit mētis. ad dr̄am corꝑaliū qͣlitatū. quales ſunt albedo nigredo. Et ſubiūgit. qua. ſcilꝫ virtute. recte viuit̉. ad differentiā ſciētie que qͣꝫuis ſit bona qualitas mētis. nō tamē neceſſario ea recte viuitur ſed potiꝰ ea recte intelligit̉. Et additur qͣ nullus male vtit̉ ad differentiā potentiaꝝ naturaliū quibꝰ cōtingit ⁊ benevti ⁊ male vti. cuiuſmōi ſunt rōnabilitas⁊ cōcupiſcibilitas. ⁊ iraſcibilitas. que ꝓprie potētie dicūtur Dicit̉ etiā quā ſolusdeus oꝑatur in homīe. qd̓ ponit̉ ad differentiā virtutū politicaꝝ. que (vt vult philoſophus in Ethicis) generātur ex freq̄nti bene agere. cū virtutes theologice a d̓oinfundātur. Ex quo apparet ꝙ p̄cedensdiffinitio eſt ꝓprie virtutis theologice.Sed prout virtus comp̄hendit tā quattuor virtutes cardinales qͣꝫ tres theologicas ſic poteſt diffiniri. Uirtꝰ eſt amor habendi ſe ad om̄ia vt debet̉. Unde Aug. inlibro de moribꝰ eccl̓ie. ſingulas diffiniēsꝟtutes. in om̄ibus diffinitōnibus ponitamorē tanqͣꝫ genus. ⁊ adiungit diuerſosactus quaſi diuerſas differentias.¶ Quot ſunt uirtutes ⁊ de earum ſufficientia.X dicta autē diffinitiōe/ extrahi poteſt nūerus ſeptē virtutūſcilꝫ quatuor cardinaliū ⁊ triūtheologicaꝝ. Cum enī virtꝰ ſit amor habendi ſe ad om̄ia vt debet̉. aut erit amor

hn̄di ſe vt debet̉ ad creatorē. aut ad creaturam ¶ Si primo modo tūc vel erit amorad creatorē vt recognoſcat̉ ⁊ ſic erit fidesque eſt illūinatio mētis ad cognoſcendūdeum. Aut erit amor ad creatorē vt poſſideat̉. ⁊ hoc dupliciter ſcꝫ Uel vt habēdusin futuro. ⁊ ſic eſt ſpes. Uel vt quō hic liāhabitus ⁊ tētus. ⁊ ſic eſt caritas qua qͥs licet ꝑ quendā modū imꝑfectū habꝫ hic deum. Quia qͥ manet in caritate in deo manet ⁊ deus in eo. i. Ioh̓. iiij. ¶ Si autē ſitamor hn̄di ſe vt debet̉ ad creaturā. tūc velad creaturā que ſub nobis eſt vt caro. ⁊ talis amor ſic habēdi ſe ad eam vt debet̉ eſttemꝑātia. Aut ad creaturā que iuxta noseſt; ſicut eſt proximꝰ. ⁊ talis amor ſic ſe recte habendi ad eū/ eſt iuſticia Aut ad creaturā que ꝯtra nos eſt. ⁊ tūc aut illa creatura eſt nobis inſidiās. ⁊ tal̓ amor ſic ſe habendi ad eā vt debet̉/ eſt prudentia. Autilla creatura ē nos moleſtās. ⁊ talis amorſic ſe hn̄di ad eā vt debet̉ eſt fortitudo.De tribus virtutibus theologicis. Et primo de fide.N ſpeciali tangēdū eſt de v̓tutibustheologicis Et prīo de fide. De qͣ pͥmo dicendū qͥd ſit Quot modis dicat̉. Que ſit fides informis et q̄ formata.Et vtꝝ vna ſit alia Et an demōes habeātfidē Utꝝ ꝑuuli baptiſati hēant fidē Utꝝin aliqͦ caſu ſufficiat ẜuare fidē corde ⁊ diſfiteri ore Utꝝ fidei poſſit ſubeſſe falſum.An om̄es teneātur ad fidem explicitam?¶ Quid ſit fides etquomodo diffinitur.Ecundū aūt apl̓m ad heb̓. Fides eſt reꝝ ſperandaꝝ ſubſtantia. argumētū non apparentiūEt diffinit̉ hic fides ꝓut eſt fundamentūin edificio ſpūali. Subſiſtit eī oībꝰ alijsꝟtutibꝰ ⁊ eas collocat ī nobis .i. facit easin nobis collocari At hāc ſic intellige diſfinitionē. Fides eſt ſperādaꝝ reꝝ ſubſtātia .i. fides facit modo res ſperatas ſubſiſtere in nobis ſpe. q̄ tandē ſubſiſtēt re. Fides d̓r argumentū .i. oſtenſio vel p̄monſtratio/ nō apparentiū rerū. ¶ Sed nōneapoſtoli crediderunt xp̄m paſſum vtiqꝫ.qꝛ in eoꝝ ſymbolo hoc ꝓ articulo ponit̉.et tamē apparuit eis paſſio ſua Sꝫ dic ꝙalid̓ viderūt ⁊ aliud crediderūt qꝛ hoīem