ſuper Marcum
l6
delectatio ⁊ amor ſeu fruitio habita d̓ d̓o¶ Alij aliter diſtinguunt dicentes ꝙ vitaactiua eſt conuerſatio corporal̓ meritoriaẜm quā ꝓuidet̉ eccl̓ie vl̓ ꝑti eiꝰ prīo ⁊ prīcipaliter qͦ ad corpus. vt ē exercitiū in ſeptēoꝑbꝰ mīe exterioribꝰ ſicut Martha ꝓuiuidebat corꝑi xp̄i. Uita aūt ꝯtēplatiua ēꝯuerſatio meritoria ẜm quā prīo ⁊ principalit̓ ſuffragat̉ eccleſie qͦ ad mentē ⁊ bonaſpiritalia. ⁊ ſic p̄dicatio/ ſacr̄oꝝ mīſtratio⁊ or̄o ſpectāt ad ꝯtēplatōeꝫ. At iſte eſt ꝯuenientior modus. ¶ Quo circa adhuc pōtfieri diſtīctio d̓ bōis ſpiritalibꝰ qͣꝫqͣꝫ videatur īpropria. ex abuſu tn̄ loquētium/ qn̄qꝫſic accipit̉ vt dicamꝰ general̓r bona ſpūalia q̄ ſpectāt ad ꝑtē clericoꝝ ⁊ ſacerdotū qͣantonomatice appellamꝰ. ⁊ ſic p̄dia ⁊ pofeſſiōes eccl̓ie ⁊ eius iuriſdictiōes erunt q̄dā ſpūalia. Aꝑalia v̓o ſunt q̄ in ꝑtē laicorū ceſſerūt. ⁊ ſic eadē bona erūt priꝰ ⁊ poſteriꝰ tꝑalia ⁊ ſpūalia. ⁊ ẜm hͦ diſtinguit̉ iurifdictio ſpūalis ⁊ corꝑalis ſiue tꝑal̓. ¶ Tercio notandū ꝙ in eadē ecc̄ia p̄t imaginariqͣdruplex modꝰ viuēdi. Quidā viuunt vita q̄ nec eſt ꝯtēplatiua nec actiua ꝓprie ſic̄pueri baptiſati nōdū capaces rōis Scd̓aeſt vita pure actiua. Tercia ē ſpeculatiuaQuarta eſt mixta ex vtraqꝫ ¶ Quarto notandū ꝙ aliqͥd d̓r meliꝰ altero dupl̓r. vnomō abſolute ⁊ abſqꝫ r̄ſpectu ad aliud. aliomō relatiue ſeu ꝯditionalit̓. Exēplū ph̓iad hͦ eſt de hͦ qd̓ eſt ph̓ari. Nā ſimpl̓r melius ē ph̓ari qͣꝫ ditari. ⁊ tn̄ in caſu extremeneceſſitatꝭ vl̓ indigētie meliꝰ eēt hr̄e aūt acqͥrere vnū panē qͣꝫ illo deficiente. pulcramph̓ie cōcluſionē addiſcere. Sil̓r ī ſtatu innocētie vel gl̓ie multa eſſe poterāt bona q̄ſub p̄poſito pctō mala eēt ſi obſeruarentur. Ut in corꝑe ſano aliqͥd ꝓdeſt qd̓ obeſt p̄ſuppoſita infirmitate vl̓ crapula p̄cedēte. Et iſtud dꝫ notāt̉ attēdi dū fit cōꝑatio aliqͦꝝ in bonitate vl̓ vtilitate. ⁊ ſil̓ibusvel dū q̄rit̉. qͥd expediat in regimīe vite humane. Dicamꝰ pͥmo ꝙ ſtat in qͦlibet iſtoꝝqͣttuor ſtatuū hoīem ſaluari. De pͥmo nōeſt dubiū de puerꝭ baptiſatis. decedentibꝰan̄ vſum rōnis. De qͣrto nō eſt dubiū de p̄latis ⁊ alijs ſctīs qͥ diu vitā mixtā ex cōtēplatiua ⁊ actiua exercuerūt ⁊ ſaluati ſunt.Quo ad duo mēbra eſt difficultas. Et dixerūt qͥdā impoſſibile eſſe aliq̄m adultumſaluari qͥ nō vixiſſet vita ꝯtēplatiua. qꝛ oꝫꝙ oīs capax rōis diligat deū ſuꝑ oīa ſi debeat ſaluari. ⁊ in tali dilectiōe q̄ ꝯſequitur
ex ꝯgnitōe dei reꝑit̉ vita ſpeculatiua. Sꝫcaſus ē dabil̓ ſic̄ dat hokkot vbi hō dū primo incepit vti rōe exercebit̉ ſtatī in oꝑbꝰmīe corꝑalibꝰ/ vl̓ alijs bōis exercitijs exterioribꝰ abſqꝫ hͦ ꝙ actualit̓ ⁊ formalit̓ eliciat actū dilectiōis dei ſuꝑ oīa. ⁊ in agendotalia poterit ꝓ fide a tyrānis repēte interfici. ⁊ ita ſaluabit̉ tal̓ qͥ nūqͣꝫ vixerit vita ſpeculatiua. hͦ tn̄ raro euenit. ¶ Ceteꝝ de vita ſpeculatiua nō ē difficultas qͥn hō poſſit ſaluari in caſibꝰ multꝭ qͥ nūqͣꝫ vixerit vita actiua. qꝛ ad hāc nō eſt vocatꝰ. vl̓ qꝛ caſus nō occurrit exercēdi illā vitā. Patꝫ ec̄de chriſto ī vtero v̓ginis. de Ioh̓e bap. ſihabuerit ꝯtēplationē ſalutando. Naro tn̄hō manet ī vita iſta diu qͥn vtat̉ vita mixta. p̄ſertim ẜm pͥmā diſtinctōꝫ. al̓s. p̄ſentēdiſpoſitōꝫ ¶ Secūdo loquēdo abſolutenō hn̄do reſpectū ad lapſuꝫ hoīs. tal̓ ē ordo int̓qͣttuor modos viuēdi priores ī bonitate ⁊ eligibilitate/ ꝙ prīa vita bona eſt/ſcd̓a melior/ ⁊ qͣrta q̄ ē cōpoſita melior ē qͣꝫſcd̓a/ ⁊ tercia optīa int̓oēs. Hec apꝑebūtſi qͥs diligent̓ aduertat vitā ade ꝓ ſtatu innocētie. Nā ſi qͥs ibi vixiſſet ex bn̄placitodei abſqꝫ vſu rōis actuali ⁊ tn̄ in gr̄a bn̄ vixiſſet ſi vixiſſet vita actiua laborādo ⁊ colendo ꝑadiſum terreſtrē ex iuſſu dei/ meliꝰvixiſſet ⁊ ſi cū hͦ fuiſſet aliqn̄ in ꝯtēplatōedei. meliꝰ habuiſſet. Sꝫ qꝛ oīs indigentiaremota erat nec exigebat̉ tūc labor extrīſecus ad ſubleuationē qͣrūcūqꝫ indigētiarūvita eiꝰ ſpeculatiua optima tūc extitiſſet/qd̓ ampliꝰ ꝑſpicuū erit ex ſeq̄ntibꝰ ¶ Tercio/ ꝑ accidēs ⁊ ex ſuppoſitiōe ſtat in caſuvitā actiuā vita ꝯtēplatiua ꝓ tūc meliorē⁊ eligibiliorē exiſtere. Pōt enī tanta indigentia eſſe in ꝓximis corꝑal̓r ad iuuāduꝫ.ꝙ pctm̄ eēt omittere eos ⁊ eoꝝ ſubleuationē ꝓ ſpeculādo ſeu cōtēplādo Patꝫ in p̄latis vel in caſibꝰ neceſſitatis. Et ſi dicaturꝙ homo nō debꝫ omittere maiꝰ bonum ꝓpter minus bonū. Dicit̉ ꝙ in caſu illo cōtemplatio nō eſt iſti maius bonuꝫ ẜm primam diſtinctionē de duplici vita. ¶ Unde ⁊ quarto quādo licite poteſt vtraqꝫ vita exerceri ſpeculatiua ſcꝫ ⁊ actiua. ſpeculatiua eligibilior eſt ⁊ dignior ⁊ ſtatui glorie ſeu innocentie conformior. Uita enimq̄ digniꝰ ⁊ excellentiꝰ habꝫ obiectū. ⁊ q̄ exdigniori virtute procedit eligibilior eſt. ſiceſt de intellectione dei ⁊ dilectione ſeu fruitione eius. Nam iſte ſunt operatiōes optimarū potētiarū in h oīe reſpectu optii