Iohanis ruyſbroech
16
quā accipit. Nō em̄ vult autor iſte dicereꝙ ſpūs adherēs deo ꝑ amplexū vnitiuū ⁊ſupra ſe raptꝰ virtute extatici amoris ꝙ fat vnꝰ vel idē cū deo ſimpliciter ſubſtātieidentitate qꝛ hͦ eſt impoſſibile ſꝫ fit vnꝰ cūdeo/ trāſformatōis ſil̓itudine/ gr̄eqꝫ ⁊ beatitudinis participatione/ feruidi amorisamplexū ⁊ inheſione Et hͦ ſatis innuit inhis v̓bis q̄ poſtea ſubiūgit vniuerſi deuoti ſpūs vnū cū deo ꝓfundo amoris defluuio ſūt effecti nō quomodolibet qͥdē vnūſꝫ idip̄m qd̓ eſt ip̄a in ſe eſſentia dei. eo mōquē deifica beatitudo reqͥrit. Et iſtud idēml̓ti ſancti doctores dixerūt .ſ. beatꝰ dioniſiꝰ. Bernardꝰ. Hugo. ſic̄ patet ex ſupraallegatis. Sic̄ in ip̄a beatiſſima trinitatea patre filiꝰ egredit̉ ab vtroqꝫ ſpūſſanctuſamor verꝰ ꝓcedens ꝯnectit patrē ⁊ filiumſic a fonte bonitatꝭ ſuꝑne ſapiētia vnitiuaꝓcedens mēti deuote illapſa tanta vnione ip̄am ꝯnectit ſpiritui ī tanto vt mereat̉vt vnū dicat̉ eſſe cū ip̄o Hāc vnitatē petebat xp̄s cū dicebat. Rogo pr̄ vt ip̄i vnumſint ſic̄ ego ⁊ tu vnū ſumꝰ ¶ Proinde hisverbis q̄ ſequunt̉. vidēt inſuꝑ ſentiūt ⁊ inueniūt ꝑ hͦ deificū lumen ſe ẜm eſſe vitāqꝫſuā increatā eandē fore ſimplicē diuinitatis abyſſū ſatis mihi ꝯcordare videt̉ ſententia ſancti auguſtini in .vi. lib̓. ꝯfeſſionūvbi dicit. Inde āmonitꝰ redire ad meip̄mintraui in intima mea duce te ⁊ potui qm̄factꝰ es adiutor meꝰ ⁊ intraui ⁊ vidi qͣlicūqꝫ oculo aīe mee ſupra eundē oculum aīemee ſupra mentē meā lucē dn̄i incōmutabilē nec ita erat ſupra mentē meā ſic̄ oleuꝫſupra aquā. nec ſicut celū ſupra terrā ſꝫ ſuperior qꝛ ip̄e fecit me ⁊ ego īferior qꝛ factꝰſū ab ea. Qui nouit veritatē nouit eā. nōuit et̓nitatē charitas nouit eā ¶ Ad cuiꝰeuidentiā eſt ſciēdū ꝙ creature pexiſtūt inmēte diuina ſiue ī deo ſimpliciter ⁊ vnice⁊ hͦ qͣꝫtum ad tria exēplaria ẜm rationē diſtincta. Primo p̄exiſtūt creature in diuīaeſſentia ẜm rōnes ſuas ꝑfectionales ⁊ qꝛom̄es ꝑfectōes ſūt in deo vnitiſſime ideoſic ſub om̄imoda diſtinctōe in eſſentia p̄exiſtūt diuina eſſentialit̓ potētialit̓ ⁊ cauſaliter. Scd̓o p̄exiſtūt in mēte pr̄na originaliter ẜm rōnes ſuas ydeales ⁊ iō ibi puto apparet creaturaꝝ diſtinctio ẜm rōneꝫintelligēdi. Tercio p̄exiſtūt in v̓bo eternotanqͣꝫ in exēplari ꝓprio qͣꝫtū ad rōnes ſuas factiuas ⁊ exemplares. ⁊ ideo ibi appa
rent ſil̓itudines reꝝ ſub diſtinctōe ꝑfectaEſt autē intelligendū ꝙ cū creatura dicit̉in deo p̄exiſtere ẜm ſil̓itudinē ſuā exēplarē nō eſt intelligendū ꝙ illa ſil̓itudo ſit aliqd̓ additū eſſentie. qꝛ ſic aliqd̓ accidēs caderet in deū. Sꝫ illa ſil̓itudo eſt realit̓ ipſa diuina eſſentiā ⁊ ip̄m verbū intellectuꝫtn̄ cū habitudine ꝓut eſt imitabile ⁊ ꝑticipabile a creatura. Uult ergo autor in verbis p̄tactis dicere ꝙ qn̄ mēs rōnalis rapitur ī diuīe lucis abyſſū ⁊ ſupra ſe eleuaturſtatim deū ſentit ⁊ inuenit ⁊ experimētaliſuauitate deguſtat. ꝙ ip̄a creatura non eſtaliud in deo ẜm ſuū ydiale qͣꝫ ip̄a creatripeſſentia ꝓut dicit Anẜ ¶ Porro illud vl̓timū dictū ꝙ ſepedictꝰ mgr̄ cenſet calūniandū ⁊ reprobandū videlicet. Illic ſpūseſt ſupra ſemetip̄m trāſlatꝰ ⁊ deo viuificatus guſtās vadēſqꝫ in vnitate viuide abiſſus in qͣ ſeſe ẜm eſſe ſuū increatū poſſidetimmēſas diuitias q̄ ip̄emet eſt iuxta eummodū qͦ eas deꝰ guſtat ⁊ videt. non diſcrepat a veritate ſi recte intelligat̉ ⁊ pie interp̄tet̉. Intellectꝰ em̄ hoꝝ verboꝝ talis eſt.ꝙ qn̄ ſpōſus celeſtis introducit ſpōſā ſuāin cellā vinariā id eſt abyſſū ſue dulcedīsei ꝯcedit deguſtare tūc plenū gaudiū ⁊ ꝑfecta delectatio ſpōſe id eſt mēti deuote ꝓpinant̉ ex qͥbꝰ totū deſideriū eiꝰ ꝑfecte qͥetat̉. qꝛ tūc introducit̉ in gaudiū dn̄i ſui. etin cubiculū genitricꝭ ſue qd̓ nihil aliud eſtqͣꝫ ipſa diuina eſſentia ſub rōne obiecti beatifici ⁊ vt exēplar ⁊ ydea rōnalis creature. qꝛ vt ſic habꝫ mentē rōnaleꝫ ꝓprie quietare ⁊ tūc aſſequit̉ vbertatē ⁊ affluētiā diuine gr̄e a qͣ oīs ſatietas ⁊ gr̄e fecūditas inaīam diriuat̉. qꝛ in claritatē verbi diuinitranſformata deificat̉. vbi guſtat īmenſasdiuitias q̄ ip̄emet eſt. qm̄quidē aīa infinitatē illiꝰ gaudij nō comp̄hendit. ſꝫ tn̄ beatificā eius identitatē raptim app̄hendit.iuxta modū ſupra expoſitū. Iſtud maxīefit in raptu. ¶ Pro declaratōe aūt illiꝰ dicti qd̓ ſubiungit̉ guſtās ⁊ vidēs immēſasdiuitias iuxta eū modū quo eas deus guſtat ⁊ videt eſt diligēter aduertendū ꝙ verbū eternum eſt quedā refectio mentalis ⁊qd̓dam gaudiū intellectuale ipſoꝝ angelorum ⁊ omniū beatoꝝ qͥ pari voto ⁊ concordia plene poſſidēt omnē theſauꝝ celeſtis ſapiētie ⁊ bonitatis diuīe. qͥ d̓ torrētediuīe voluptatꝭ ꝯtinue potant̉. ⁊ ab vbertate ſuauitatis in ea deguſtant puritate
cc 2