Druckschrift 
Praeceptorium divinae legis
Seite
CCLXXXIIr
Einzelbild herunterladen
 

ACclxxxiGixᵐ p̄ceptū

ſi non nuberet. Sed illa nihil deformitatis exterius timuit. qꝛ chriſtūaniauit. qꝛ talis nō exteriores ſed interiores requirit pulchritudīes dicente apl̓o. i. ad corith̓. vij. Mulierinnupta .i. virgo et vidua cogitat q̄dn̄i ſunt vt ſit ſancta corꝑe ⁊ ſpirituTercio eſt deſtructiua regnoꝝ. Vn̄franciſcus pctrarcha li. i. de re. vtri.fortu. c. lxxij. Forme inqͥt labilis etcaduci fructus ſepe nō opulētas lm̄domos ſed ingētes vrbes et magnanonunꝙͣ impīa euerterūt. Note ſūthiſtorie. qꝛ niſi formoſa adeo fuiſſꝫhelena. troya maſiſſet incolumis. Romanum regnū nō velociter corruiſſetniſi taꝫ pulchra fuiſſet lucretia Hecfranciſcus Ideo dicit̉ ꝓuerb̓. vltimoFallax gratia et va̓nā eſt pulchritudo: mulier timēs deū ip̄a laudabit̉.Quarto ē vanitatis cauſatīa. Iſaie.iiij. Omnis caro fenū: et omnis glori a eius quaſi flos agri. Naꝫ multiꝓpter eorū pulchritudine ſuꝑbiuntAlij ꝓpter eorū capillos flauos Alijꝓpter eoꝝ pulchra faciem. Alij exꝓceritate corꝑis. Refert ouidius li. iijmethamorphoſeos ꝙ narciſcus quida puer tāte fuit pulchritudinis vtſtatim natus ab oībꝰ poſſet amariParentes ergo ſue pulchritudinisforma nimia moti ꝯſuluerūt quēdāvatem ſi ille puer attingeret tempꝰſenectutis aut ſi eſſet etatis lōgeueRn̄t ille. Diu inqͥt viuet ſi ſeip̄m nōnouerit. Qui adultus factus tātamcōcepit de ſuo decore ſuꝑbiaꝫ ꝙ oīmcōtempſit amore tam iuuenū ꝙ puellarū. Tandem fati gatus quodā die

diuertit ſe ad quendā fontē puriſſimiū cauſa ſitis ſedāde Et dū vidit faciem ſuā in aqua cōſiderauit fronteꝫcrines et oculos et alloqͥt̉ ymagineet extendit brachia vt apprehendatoſculat̉ et ſubmerſus eſt Iſte ꝑuerſignat de ſua facie gloriantes qui tādiu viuūt ꝙͣ diu ſe nō cognoſcūt ſpecioſos. Qui tādem ſe finaliter ꝯgnoſcentes ſubmergunt̉ in aquis cauſavanitatis ⁊ ſuꝑbie. qd̓ eſt circa annū viceſimū. tūc em̄ incipit ſpecioſitas. Et qͥ tunc nō eſt ſpecioſus. nūqͥerit ſpecioſus. ſicut ī aīmo triceſimofortitudo Et qui tunc nō eſt fortis ⁊velox: nunꝙͣ erit fortis In quinquageſimo ſapīa. Et qui tūc nō eſt ſapiens nūqꝫ erit ſapīes In ſexageſimodeuotio et puritas. Et qͥ tūc ſe nō emendat: nūqͣꝫ ſe emendabit. Quarto qͥdam appetunt anorū logitudine. Vn̄ pͣs. Logitudine dierū replebo eū ⁊cͣ. Nā multi ſunt qͥ appetūt lōgam vita ꝓximoꝝ. Dubitat̉ vtrūlicitū ſit petere a deo hic in preſentilonga vitā. Rn̄r ꝙ ꝑ mortē priuat̉quis pͥmo corporis pulcritudine. vita et ſanitate. Secūdo delectatione ⁊voluptate. Tercio bonis exterioribꝰvt agris veſtibꝰ vxorē pueris cognatis. dignitate. ⁊ ſic de alijs Si igiturtimes mortē ſolū io. qꝛ p̄uaris boniſfortune. nature et delectationibꝰ. etſi ſic: ꝓ lōga vita exoraueris: grauitpeccas. Talis em̄ ſi ſibi poſſꝫ ꝯtingēꝑpetuo in illis vellet viue. qꝛ q̄ rōnealiqͣꝫdiu a fortiori ꝑpetuo cū ꝯſuetudine ꝓmptificat. Qd̓ tn̄ ẜm omnesdoctores ſignum notabile eſt eterne