Druckschrift 
Enarrationes in Evangelium Johannis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Pax dei exuperat ōnē ſenſuꝫſto. ⁊cͣ. Roͣ. xiiij. eſt regnumdei eſca potus. ſed iuſticiā pay gaudiū in ſpūſancto Hec ē vera ꝯſciencie traquillitas in teſtīo ſpūſſancti. qūo mūdꝰdat) Tangit modū dandi paceiſtam. mundus autē dat extranitus. dat pace falſā ſicut ea̓t iude fallax oſculū Yſa. lvij. Non epax impijꝰ dicit dn̄s Sapiēciexiiij. in magno inſciēcie bello viuentes tot tam magna malapaceꝫ arbitrati ſūt (ego do vobis) vera pacem vero mō̓ dadiqꝛ de interiꝰ ad deum ad ꝯſciencie qͣete a vobis inſeꝑabileꝫ inter bella manēteꝫ Eph̓. ij. ipſe eſt pax nr̄a fecit vtraqꝫ vnuꝫOs. In pace in īdipſū dormiaꝫrequieſcā Sic ergo fide oꝑantem dilectōeꝫ habebitis maifeſtacōne tranqͥllitate dulcedinis nichil vobis deeit ( turbetur cor veſtꝝ) Ex hijs onibusredit ad prīcipui iſtius exhortaconis. Dicit auteꝫ in vltima ꝑteqnͥqꝫ ꝑmittit onbꝰ exhortacione a qua nichoauit ſermoem dices: turbet̉ cor veſtrum: quoad veritatis intellectuꝫ tremat intellectꝰ a fidei veritate Qn̄em̄ rara alta dicūtur ad que ho poteſt: aliqn̄ eſt turbacio ītellectꝰ querit intellectꝰ de modoquo fieri poſſit. Lu. p. Que audiſſet turbata eſt in ſermōe eiꝰ cogitabat qͣlis eēt iſta ſalutacōThob̓. xij. Cuꝫ hec audiſſent tuibati ſūt tremētes ceciderunt infaciēs ſuas (neqꝫ formidet) quoad tremore affectꝰ ac ſi dicat neqꝫ ꝓpter hoc moueamī a ꝓpoſitoꝯcepto meam doctrina Deut̓.xx. Quis eſt formidoloſus corde pauidꝰ vadat reuertat̉ ī do ſuam ne pauere faciat cordafratꝝ ſuorū ſicut ipſe timore perterritus ē (Audiſtis qꝛ ego dixivobis) Quinqꝫ ſubiigit cōſolācia turbaciōeꝫ formidine excludat Primū eſt audiēs dictu ē eis qꝛ (vado) recedēs ſēper avobis ſeꝑandus. ſꝫ in ꝓxioruerſurus ſū (Et venio advos) pꝰ reſurrectōeꝫ in iudicio ẜmcorꝑalem pn̄ciam Ioh̓. xvi. Itevidebo vos gaudebit/ cor vr̄mGen. xviij. Reuertes venia ad teī temꝑe iſto vitā comite (Si diligeretis me) ſecūda conſolacioqꝛ ſi diligitis me p̄cepta quibusvos inſtitui ſeruādo (gauderetisvtiqꝫ) qꝛ hoc creſcit gaudiū veſtꝝ (quia vado ad pr̄em) apudque eciā ẜm humanitatē ſūmuꝫeſt gaudiū meum. vn̄ glo̓. qꝛ humane nature congratulandū ēleuat̉ ad dextera patris Roͣ. xij.Gaude̓ gaudētibꝰ flere flētibꝰ. In hoc emī ſpes generat̉ oalij leuabuntur ad bona pociorabtītudinis Yſa. xxxv. Veniet īſyon laude leticia ſēpiterna