Ioh̓. xi. Qui credit in me eciā ſimortuꝰ fuerit viuet. vos qͥ adheretis dn̄o viuetis vniu̓ſiS apīe.xvi. Tu es dn̄e vite ⁊ mortis habēs poteſtatē. hoc eſt ergo qd̓ dicit (credidit homo) ia in fide ꝑfectijs. qꝛ que primo abſente curare poſſe nō credidit modo verbūabſentis pōtes eſſe ad curādumnō dubitauit. Sapie. xvi. Nonh̓ba neqͣꝫ malagina ſanauit eosſꝫ ſermo tuꝰ dn̄e qui ſanat om̄aps. Miſit verbū ſuum ⁊ ſanauiteos de intericionibꝰ eorū (ſermoin quē dixit ei ih̓s) Luce. p. Nonerit impoſſibile apud deū omneverbum Gen̄. xviij. Nūquid deoquicꝙͣ erit difficileᶜ Abac̄. ij. Iuſtus autē meus in fide ſua viuet(⁊ibat) iam credes qꝛ vbiqꝫ eſſet virtꝰ eius ad curandū. Et eſtiirū quia centuriōi qui fidē plenam habebat ſe ad ip̄m ventuꝝexhibebat ath̓. viij. Ego veniam ⁊ curabo eū. Iſti autē petentivt deſcederet p̄ſenciā ſuam negauit ⁊ huiꝰ cauſa eſt quia illiꝰ deuocōem ⁊ humilitatē exhibicioeſue p̄ſencie reinuerauit. Iſtiꝰ aute incredulitatē ꝑ hoc ꝙ abſenscurauit erudiēdo ad fide erexit ⁊ſic patꝫ ꝙ bene oma fecit. ꝓuerviij. Iuſti ſunt omēs ẜmōes mei⁊ nō eſt in eis prauūi quid atqꝫ ꝑuerſum Deūt̉. xxxij. Deꝰ fidelis ⁊abſqꝫ vlla iniqͥtate iuſtꝰ ⁊ rectꝰ(iam autē eo deſcendēte) Tangtur hic letū nunciū ſalutis. dicitergo. iā autē eo deſcendēte a chana ī capharnaū anteꝙͣ aliquisnūciorum ꝑueniret qͥ de ſermonibus dn̄i prenūciae̓ poſſet (occurrerūt ei ſerui) leto occurſu (⁊ annūciauerūt ei) leta (dicētes qꝛ filius eiꝰ viueret) Luce. xv. Epulari ⁊ gaudere oportebat qꝛ fratertuus mortuꝰ fuerat ⁊ reiixit. iiij.Re. vij. Dies hec dies boni nūcijeſt ſi tacueimꝰ vſqꝫ mane ſceleisar. psͣ. Hec eſt dies qua fecit dominꝰ exultemꝰ ⁊ letem̄ in ea (Interrogauit ergo hora ab eis) heceſt ꝓbacio ⁊ examinacō facti (inqua meliꝰ habuei̓t) hoc eſt in ofugato morbo ⁊ virtute r̄ſtitutaſigna ꝯualeſcēcie in eo apꝑebātp. Re. xxv. In die eniꝫ bona venimius ad te (Et dixerūt ei) hec eſtſcd̓a reſpōſio de hora (qꝛ heri hora ſeptima) que hora ꝓxima eſtptꝰ meridiem: hora qͥdem in quaonis eger peius hēre incipit ẜmnaturā. qꝛ tunc ſola ſūmo celi incipit declinare ⁊ cū declinacōe ſolis om̄s virtus egri incipit cade̓⁊ declinare (Reliqͥt eum febris)vt oſtēdatur curacio tota eſſe imraculi ⁊ nullo mō eſſe naturalis.Iob. .v. Ipſe vulnea̓t ⁊ medet̉ ꝑcutit ⁊ manꝰ eius ſanabit: ⁊ hoceſt qd̓ ad lrām de hora iſta eſt ſumendū ⁊ ideo ſeqͥtur miraculi fructus duo auteꝫ dicūtur: miraculifructꝰ ⁊ ſigni epylogꝰ. De p̄mo