Hic tangūtur ea que oſtēdūt inydoneitate reguli pro qͦ fiat miraculū. Et tangūtur duo ſcꝫ īcreꝑacio modicitatis fidei ⁊ inſtācia potētis vt fiat. de pͥmo dic̄ (niſi ſigna) cōia (⁊ prodigia) id eſt maiora ſigna que ſūt ſine exēplo. eoꝙ ſimilia eis nō ſūt audita ⁊ iōꝓcul a digito ſūt. hoc eſt a ſimiliū demonſtraciōe prodigia dicūtur (videritis) freq̄n̄ter nō ſemelqꝛ iam in chana iſta videa̓t ⁊ inpaſcha ml̓ta vidit iheroſolimisfacta (non creditis) Exo. iiij. Sinō crediderint verbo ſigni pͥoriscredēt verbo ſigni ſeqn̄tis Heb̓.ij. Conteſtāte deo ſignis ⁊ portētis ⁊ varijs virtutibꝰ ⁊ ſpūſſancti diſtribuconibꝰ ſcd̓m ſuam voluntatē. Eccī. xxxvi. Innoua ſigīmuta mirabilia Querit aūt hicgregoriꝰ quae̓ iſte increꝑat̉ quiſalutē a criſto filio pecijt qꝛ ſalutē ab eo nō que̓ret que non crederet eſſe ſaluatorē cū ath̓. viij.Laudet̉ centui̓o qͥ ſalutem pecijtpuero a dn̄o dicēte Amē dico vobis nō inueni tantā fidem in iſrahel Ad hoc autē dicit gregoriꝰ ꝙſi notātur verba iſtius quibꝰ ſalutē pecijt: ſtatim ꝑpēditur ꝙ infide dubitauit. dixit em̄ ꝙ deſcenderet putās ꝙ nō niſi p̄ſens curacionē exhibere poſſet ⁊ ſi bene crederet ꝓfecto ſciret ꝙ non eſſet locus vbi nō eſſet deꝰ Iſte autē centurio de quo loqͥtur atheꝰ ꝑfectus in fide fuit ⁊ deuocōe qͥ dn̄odixit domīe nō ſum dignꝰ vt intres ſub tectū meū ⁊cͣ. ⁊ ideo iſteincrepat̉ ⁊ ille laudatur. Sedadhuc querit̉ quae̓ increpatur?qꝛ ꝑ ſigna debebat induci ad fide ſicut dicitur Ioh̓. xv. Niſi ſigna inter eos feciſſem q̄ nemo alius fecit: peccatū nō haberet. nūcautē excuſacōem nō habēt de peccato ſuo Sed ad hoc iterū reſpōdetur ſcꝫ ꝙ iſte viderat ſignū depropinq̄ factuꝫ in chana galilee⁊ eciā ꝙ oportuit euꝫ de neceſſitate legis eſſe ī iheruſalē in paſchavbi eciā multa ſigna videa̓t ⁊ pꝰōnia iſta adhuc̄ ī fide dubitauit⁊ ideo increpacone dignus eratAdhuc autē opponit ꝙ iſte melius videt̉ credidiſſe ꝙͣ ceturio qꝛplꝰ eſt poſſe per ſeip̄m ꝙ per aliūIſte autē volebat ꝙ faceret curacōnem per ſeip̄m. alius autem ꝙꝑ aliū ⁊ qꝛ multi poſſunt per aliūqd̓ per ſeip̄os nō poſſunt Ideo videtur iſte maiorē potēciam credere de dn̄o ꝙͣ centiuo. Adhuc omnis virtus agēs aliquid forcioreſt ⁊ forciꝰ agit in cōiunctū ꝙͣ inremotū ſicut dicunt ph̓i. racōnabiliter ergo petiuit vt ad filiū deſcēderet vt virtus curatiua in filium cōiunctū in filio forcior eſſet.Ad hoc autēdicendū ꝙ in veritate iſte in fide dubitauit ⁊ cēturioin fide ꝑfectꝰ fuit. Ad primū autē obiectū dicendū ꝙ nulla v̓tus