Druckschrift 
Super quarto Sententiarum
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

nulla autē apprehenſio inꝙͣtum huiōi eſt contraria vel repugnans apprehendēti. imo eſt ꝑfectio ipſiꝰ. q ſpēs quibꝰ ſit apprehenſio ſuntꝑfectōes apprehēdētis. vnde nulla apprehēſionec ſenſibilis nec intelligibil̓ per ſe loquēdotriſticiam cauſat: ſꝫ delcātionem tm̄. qn̄qꝫ plꝰqn̄qꝫ minus ẜm ꝙ app̄henſio eſt delectati cōuenientior. vnde ph̓s dicit in. x. eth̓. ꝙ perfectiſſimā ac per hͦ delectabiliſſiā viſio eſt viſꝰoptime diſpoſiti ad pulcherrimū ſub viſu cadentiū. Per accn̄s autē ꝯtingit ex app̄henſione cauſari triſticiā dupliciter. Pno mō ex parre app̄hendentis qui .ſ. app̄hendit per organum aliqͦd corporale cui p̄t accidere laſſitudoet corruptio ꝓpter orgam permutacōem. et ſitapprehenſio ſenſitiue partis per accn̄s eſt contriſtatiua. apprehenſiua vero intellectiua nōniſi per accn̄s valde remotū inꝙͣtum .ſ. ꝯſideracom intellcus adiungit̉ operatio ſenſitiuaꝝvixiū. ex quibus accdit in cōſiderationē intellcus noſtri laſſitudo. quod n̄ eſſꝫ ſi ſine fantaſmatibus intelligere poſſemꝰ. Alio modo exparte ipſius effcūs app̄henſionis inꝙͣtum exhoc ꝙ app̄henſioni vacauimꝰ aliqd̓ damnū īcurrimꝰ. vtputa ſi ex hoc impedimur ab alic̄vtiliori vel ꝑ̄trahimur in pctm̄ occaſionaliterſed tūc ꝓprie loqn̄do non cauſat̉ triſticia ex apprehenſione. ſꝫ ex ꝯſideratōe effcūs apprehenſionis. et ideo ꝓprie loqn̄do deſcātioni que ē exhoc qͦd eſt ꝯſiderare ẜm intellcm̄ non eſt aliqͣtriſticiā ꝯtraria. Ad. j. ergo. et. ij. ptꝫ rn̄ſioex dictis. Ad. iij. dd̓. ꝙ operatio ꝯtraria hītui ſcīe qn̄qꝫ ꝓcedit ab aliqͦ ſciēter et tunc tal̓oꝑatio eſt habitui ꝯueniēs. qꝛ per habitū ſciencie non ſolū cognoſcimꝰ id quod rectū eſt. ſꝫetiā id quod ē erroneū. vnde etiā ſcire aliquideſſe erroneū eſt de perfectōe ſcīe. Si autē ꝯſideratio ſcīe ꝯtraria ꝓorderet ab aliquo neſciēter. vtputa cū quis hꝫ falſam ꝯſideracōeꝫ quāeſtimat veram. adhuc talis cōſideratio erit delectabilis. qꝛ app̄henditur vt cōueniens. quāuis non ſit ꝯuenies. ſicut et iuſto eſſꝫ operaceiniuſta deſcābilis ſi eam eſtimarꝫ eſſe iuſtamD. iij. q. di. ꝙ tam delectacō ꝙͣ triſticiaꝯſequūtur cauſam aliquā app̄henſam. vn̄ etpn̄t dupliciter ꝯſiderari. vno mō ex parte cauſe delectatis vel ꝯtriſtantis. alio mō ex parteapprehenſiōis quā delectacō vel triſticia ſeqͥt̉ca autē delectacōis eſt bonum ꝯueniens coniunctum. triſticie vero repugnās malū ꝯiunctum. pōt autē inueniri bonum qͥd totaliter:ueniens eſt. nec ex aliqua parte diſſonātiamhabꝫ. nō auteꝫ p̄t inueniri aliqd̓ malū qͦd̓ itaſit diſſonum ꝙ ꝙͣtum ad nichil ꝯueniens ſitq n̄ eſt aliquid pure malū qd̓ ẜm aliquid nōſit bonum. et ideo cauſa delectacōis perfectiſe hꝫ ad delectandū ꝙ cā triſticie ad ꝯtriſtandum gn̓aliter loqn̄do. ſed in ſpeciali n̄ poteſtvna regula dari ꝓpter diuerſos ordines cauſarum in malicia et bonitare. vnde quedā cā delectans excedit ꝯtriſtātem aliquā et ecōuerſoſed ex parte app̄henſionis triſticia ẜm genusgeneraliter loqn̄do delcātionem excedit eo qres ſimiles minus ſentiūtur ꝙͣ res contrarievn̄ cū ꝯueniētia delcacōem cauſet. repugnantia vero triſticiā. quātum ad app̄henſionē triſticiā delectacōi p̄ualet. ꝙͣuis ī ſpēali aliqͣ delectatio alicui triſticie premīeat quātū ad app̄henſiōem. Dicēdum gͦ eſt ꝙ ſi ꝓprie loqͣmurꝙ delcātio vehementius afficit ꝙ triſticia. ſedtriſticia magis ſentit̉ ꝙ delectacō. fic̄ etiam ⁊amor rei pn̄tis vt augꝰ. dicit. x. de tri. Adj. ergo di. ꝙ magis. gitur triſticia ꝙͣ appetatur delectatio. qꝛ magis ſentitur. Ad. ij. dicē. ꝙ om̄is triſticia per ſe loquēdo eſt mala vtinfra dicet̉ ꝙuis per accn̄s poſſit eſſe bonaſed non om̄is delectacō eſt bona ꝑ ſe loqn̄doideo tam boni qͣꝫ mali fugtunt triſticiā quālibet. ſed n̄ omnes delectatōes quaſſibꝫ appetunt. Ad. iij. dice. ꝙ pluribꝰ modis p̄t impediri aliqua operacō qͣꝫ perfici. qꝛ n̄ perficit̉niſi ōnibus cauſis ꝯcurretibꝰ. impedit̉ autemoperato ſi qͦtcūqꝫ eorū que ſunt ad operatōeꝫnccāria impediat̉. et ideo om̄is triſticia operatōem aliquā impedit inqͣntuꝫ eſt ꝯtraria operāti. n̄ autē oīs delectatō cōadiuuat ad operādum. imo extranea impedit inqͣntum auertitintentōem ad aliud qͣꝫ attētio qͥ nccāria ē adperfcē agendū. ſꝫ ꝓpria delcātio et operātē expedit eum quodāmodo corroborādo inꝙͣtumeſt ꝯueniens. et artentionē eius facit inherere ad operacōem delectabilem Queſtio. xvD. .iiij. ſic ꝓceditur. videt̉ ꝙ quelibꝫ delectacō ſit bona. oe em̄ quod ꝯiunctumalijs facit ea eligibiliora eſt ꝑ ſe bonū. ſꝫ delectatio ꝯiuncta quibuſcūqꝫ bonis facit ea eligibiliora. gͦ delcātio eſt ꝑ ſe bona. et ſic q̄libꝫ delcātio bona erit. P nichil appetit̉ niſi bonūſꝫ vnūquotqꝫ ē appetibile ex hoc ꝙ eſt delcābile. gͦ delcātio ꝑ ſe loqn̄do eſt bona. et ſic ideꝫqd̓ prius. P omne eſſe inꝙͣtum huiōi eſtbonum. ergo et illud quod eſt vltima entis ꝑfectio vniuerliſater eſt bonum. ſꝫ delectatio