diſtinctiofatigatio em̄ eſt triſticie cauſa. ſꝫ in ꝯſiderandoaccdit fatigatio. ergo in ꝯſiderādo accidit triſticia. ergo delectacōi que eſt in ꝯſiderādo aliquā triſticia ꝯtraria eſt. ¶ Pº. ſicut contingitaliqͥd ꝯſiderare vt conuenies. ita contīgit aliquid conſiderare vt nociuū. ſꝫ ꝯſideracō cōueīentis cauſat deſcātionem. ergo ꝯſideratō nociui cauſat triſtitiā. et ſic idē qd̓ pͥus. ¶ P actōque eſt cōtraria habitui inherēti eſt triſticie cāſicut ei qui habitū iniuſticie hꝫ eſt ꝯtriſtabilisoꝑatio iuſti. ſed contingit aliquē hn̄tem hītūalicuiꝰ ſcīe ꝓdire in actum cōtra ratōem habitꝰ inheretis. ſicut cū gramaticus n̄ gramātice loqͥtur. et dyaleticus n̄ recte ſilogiſat. ergoin conſiderādo p̄t eſſe triſticiā. et ſic idē qͦd pͥꝰ¶ Sed cōtra eſt quod ph̓s dic̄ in. j. top. ꝙ delectatōi que eſt ab eo qͦd eſt cōſiderare non ealiqͣ triſticia conͣria. ¶ Pº. conſideratōes ꝓceſna ron habantdunt ex rōnibus rerū in aīma exn̄tibus. ſꝫ rationes reꝝ etiā cōtrariaꝝ in aīma exn̄tes n̄ ſūtcontrarie. vt dicit̉ in. vij. meth. ergo nec delectationi q̄ ex ꝯn̄deraōōe cauſatur aliqͥd poteſteē contrariū ¶ Iteriꝰ videtur ꝙ triſticiā fortius afficiat ꝙͣ delectacō. qꝛ vt dicit augꝰ. inli. lxxxiij. q. nemo eſt qui non magis doloremfugiat ꝙ appetat voluptabeꝫ. ergo magis hōafficitur triſticia ꝙͣ delcātione. ¶ Pſicut triſticia vehementia ſua mouet ad fugam. ita delectatio mouet ad deſideriū. ſꝫ non oēs deſcātiones appetunt. no quidā vt tꝑati eas vitāt.triſticias autē qͥlibꝫ fugit vt dicit ph̓s in eth̓.ergo deſcātio minꝰ afficit ꝙͣ triſticia. ¶ P. ẜph̓m in. x. eth̓. om̄is triſticiā hoīem in oꝑando impedit. non autē om̄is delcātio adiuuat.ſꝫ ſolum ꝓpria. ergo triſticia vehementiꝰ afficitꝙͣ delcātio. ¶ Sed cōtra bonum eſt efficatiusin agendo ꝙ malū. qꝛ malū nō agit n̓ in virtute boni vt dicit dyo. iiij. ca. de di. nō. ſed benum eſt cauſa delcātionis maſū vero triſticie.ergo deſcatio magis afficit ꝙͣ triſticia. ¶ Pvt dicit̉ in. vij. eth̓. delcatio expellit triſticiaꝫnon ſolū ſibi cōtrariam. ſꝫ et quālibꝫ aliam. gͦdelectatio ē fortior triſticia. Qn̄deo di. ad. jq. ꝙͣ cuiuſlibꝫ paſſionis rō formalis ex obiecto ſumitur. vn̄ et paſſiones et actꝰ penes obiecta diſtinguūtur. obiectū autē delcātionisbonum eſt. triſticie vero malū. vn̄ oportꝫ triſticiā delcātioni formaliter cōtrariai. ¶ Ad.j. ergo dd̓ꝫ. ꝙ ꝙͣuis motus per ſe operationinon cōtrarietur. eſt tamen in motu aliquid inuenire exquo triſticiā cauſat. qͥd cōtrariat̉ operationi ẜm ꝙ eſt delectacōis cauſa. operatioem̄ delcātionis cauſa exiſtit ẜ ꝙ eſt cōueniēs.xlix.operanti. in motu autē in quo eſt ꝓceſſus devno ad aliud oportꝫ aliquid eē non cōueniesei quod mouet̉. cū ea inter que eſt motus ſintcōtraria. et ideo motus ratione contrarietatisquā hꝫ ad mobile laſſitudinē et triſticiā inducit. et ꝓpter hoc motus mnaturales et vioiētilaſſitudinē cauſāt. ſic ergo motus rōe cōtrarietatis cauſat triſticiam. oꝑatio vero delcatiōeꝫracōe cōuenientie. vnde oportet ꝙ delcātio ettriſticiā opponant̉ ẜm oppoſitōem ronuenientie et cōtrarietatis ¶ Ad. ij. dicē. ꝙ triſticia n̄eſt materia delectatōis nec deſectatio triſticie per ſe loqn̄do ſed per accn̄s tm̄ inquātumaccidit delectatōn eſſe malū quod eſt ꝓpriatriſticie materia. et triſticie eē bonum quod ēꝓpria materia delcātionis. et hoc quidē accidere pōt in iſtis contrarijs vt vnū per accn̄sſit alterius materia ꝓpter cōitatem ſuoꝝ obiectoꝝ que ſunt bonū et malū. quoꝝ vnū pōtalteri adiugi rōne diuerſoꝝ qd̓ em̄ eſt ẜ vnārationē bonū. poteſt eē ẜm alterā ratōeꝫ malum. Accidit etiā ꝙ huiōi contraria cōſiſtuntin actu aīme que reflectit̉ ſuper actum ſuuminqͣꝫtum ſcit ſe ſcire et vult ſe velle. vn̄ et triſticiā pōt eſſe materia gaudij et ipſū gaudiūqd̓ in rebꝰ naturalibus accidere non p̄t. vt aliquid ſit materia ſui ipſiꝰ vel etiā cōtrͣrij ¶ Adiij. di. ꝙ ſi fiat vis inverbis. ſicut delectatio diſtinguitur a gaudio. ita dolor a triſticia. vtſic per oppoſitū t̓ſticia rn̄deat gaudio. dolorvero delcationi. ſꝫ qꝛ doſor ꝓprie accipit̉ in ſēſu. et p̄cipue in ſenſu factꝰ. delectatio etiā proprīe loquēdo ſe extendit ad interiores viresideo delectationi non ſolū dicimꝰ opponi dolorem. ſed etiam triſticiam. ¶ D. ij. queſtionem dicenduꝫ ꝙ apprehenſio poteſt dici delectationis cauſa dupliciter. Pno modo ex ꝑte ipſius apprehenſi. ſicut cum apprehendimꝰaliquod bonum nobis conueniens et inde delectamur. et per hunc modum apprehenſio.omnis delectationis cā vnde n̓l ꝓhibꝫ delcācōque ſic ex app̄henſione cauſat̉. ſiue ſenſibili tiue intelligibili aliquid cōtrariū eſſe. alias nl̓li delcātioni eſſet triſticia contraria. Alio mōex ꝑte ipſiꝰ app̄henſionis. vt cū quis delcāturnon qͥdē de apprehēſo. ſꝫ de ipſa app̄henſioneqͣ app̄hendit. et ſic ꝑ ſe loqn̄do delcātioni queex quacūqꝫ apprehenſiōe cauſat̉ n̄ poteſt eſſetriſticiā cōtraria. ꝯportzem̄ huīoi triſticiametiā ex aliqua apprehenſione cauſatā eſſe. contrai̓a em̄ circa idem ſunt. apprehenſio audemper ſe loquēdo nullo modo p̄t triſticiā facereqꝛ illud ſolū triſticiā face̓ p̄t qͦd ē contrariū.
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten