talibus ꝓhibent̉ p̄ceptis. et ideo non fuit intētio legiſlatoris vt ſemper obſeruaret̉ p̄ceptuꝫſuum non in illis caſibus in qͥbus bonum v̓tutis p̄t conſe ruari. Et ideo dd̓m ad. j. qōnem deture naturali et poſitiuo. ꝙ ius poſitm̄ a iurenaturali p̄cedere d̓r inꝙͣtum per ius poſitiuuꝫmodus obſeruandi ius naturale deteyminat̉qꝛ intentio cuiuſſibet legiſlatoris eſt inducerehomines ad v̓tutes. vt d̓r in. ij. eth̓. que pertitinent ad ius naturale. modus auteꝫ obſeruādi ea que ſunt de lege naturali non poteſt eſſevniformis in omnibus ꝓpter diuerſitates quein ſingularibus contingunt. ſicut nec ideꝫ modus curatōnis poteſt adhiberi omnibꝰ laborātibus eadeꝫ egritudine. et ideo legiſlator nonpoteſt aliqd̓ preceptum ponere qd̓ non oporteat in caſu aliquo p̄termitti. tamen cōſiderasqd̓ friquētius accidit. legem ponit in ill̓ caſibꝰin quibus modus determinatus per legem n̄competit. iudicium reſeruans aliqͥbus qui hochabeant diffinire. et hoc eſt diſpenſatio prelatis commiſſa in ieiunio ab eccleſia inſtituto. etin alijs huiōi eccleſie preceptis ¶ Ad. j. ergodd̓m. ꝙ precepta dei ſunt de eo qd̓ eſt de neceſſitate ſalutis ẜm ſe. et ideo in quolibet caſu obſeruari illa oportet. ſed precepta eccleſie ꝙͣuisuim obligandi habeant ex actu precipientiuꝫnon tamen ſemper obligant. ꝓpter materiain qua ꝓponuntur. ¶ Ad. ij. dd̓m. ꝙ ẜm vtilitatem que vt frequentius accidit. vtiliter huiuſmodi precepta inſtituta ſunt. ſed ꝓpter neceſſitatem in aliquo caſu emergentem etiaꝫ vtliter dimittuntur. ¶ Ad. iij. dd̓m. ꝙ inferor poteſt diſpenſare in precepto ſuperioris.quando diſpenſatio ſibi a ſuperiori relinquitur¶ D .ij. qōem dd̓m. ꝙ preceptū a legiſlatore poſitum tunc ſolum ad obſeruandum nonobligat quando obſeruatio intentōneꝫ legiſſatoris euacuat vel impedit qui intendit homines inducere ad virtutem vel bonum ſtatuꝫ eorum quibus legem ꝓponit. Cum autem iuſticia ꝓfectum ieiunij quem legiſlator intenditnon īpediat ſed auget. qꝛ efficitur magis meritorium ex hoc ꝙ aliqͣs eſt tuſtus. non abſoluitur a ietunioꝝ obſeruatione. ¶ Ad. j. ergo dd̓m. ꝙ libertas quam ſpūs dei inducit eſtlibertas iuſticie que opponitur ſeruituti peccati. ſꝫ coniungitur ſeruituti dei. et ita ad obīammandatorū eius et eorum qui vicē dei geruntin terris obligatur. ¶ Ad. ij. dd̓m. ꝙ duplexeſt ieiunium luctus et exultationis. Et d̓r ietunium luctus quod quidem cuꝫ amaritudinepeccatoꝝ vel pn̄tis miſerie geritur. ieiuniū ve-ro exultationis cum ex ſpūali iocūditate a carnalibus ſe abſtrahit/ qꝛ guſtato ſpū deſipit ōnis caro. iuſtis ergo ſēper habitu ſpūal̓r ſpōſus pn̄s eſt. ſꝫ non ſemper actu. imo qn̄qꝫ eſteis pn̄s vt iudex cū ſua pctā recogitāt. vel quefecerunt vel in que cadere pn̄t niſi carnem cohibeant. et tunc eis competit ieiuntum merorisAliqn̄ autē eſt eis pn̄s actu vt ſponſus qn̄ eia dulcedine perfruunt̉. et tūc competit eis exultatōnis ieiuniū et non mecoris. ¶ Ad. iij.dd̓m. ꝙ ietuntum non tantum inducitur propeccatis preberitis. ſꝫ eciam ad preſeruanduꝫ afuturis. et ideo in hijs qͥ non peccauerunt competit vt medicina preſeruans et tamen pn̄s vita ſine peccato omnino agi non poteſt ꝙͣuis acriminibꝰ aliquis abſtineat. vt auḡ. in. iij. li.de pn̄ia dicit. Et ideo ſicut omnibꝰ in hac vitaexn̄tibus competit pn̄ia. ita et ieiuntū. I Diij. qōem dd̓ꝫ. ꝙ pueri indigent multo/ cibo eoꝙ cibus in eis non ſolum exigitur ad actū nutritiue. ſꝫ eciam ad actum augmentatiue virtūtis. qꝛ de reſiduo nutrimenti fit augmentum.Et qꝛ virtus nature in eis nondū conualuit īpoſſunt ſimul multū de cibo aſſumerr. qꝛ naturalis virtus illd̓ conuertere non poſſet. et ideoindigent frequenti tibi ſumptione et ꝓpter l̓eis non competit ieiuniuꝫ dum ſunt in augmēto. tēpus em̄ augmenti ſcd̓m ph̓m eſt vſqꝫ adfinem tercij ſeptennij. vt in pluribus. quia resnaturales non currunt ſemper eodem modo. ſꝫvt frequenter. et ideo ante hͦ tēpus non artantur pueri ad omnia ieiunia eccleſie ſeruandaSed qꝛ quanto ad terminum predcm̄ appropinquant. tanto virtus nature magis roboratur. et augmentū tardius ꝓcedit. cū in primisv. annis perueniat puer ad medietatem totiꝰaugmenti. vt ph̓us dicit. ideo ſcd̓m ꝙ magisappropinquāt ad predem̄ terminum: ſunt eismagis ieiunia cōmenſurandā. ¶ Ad̓. .j. ergodd̓m. ꝙ loquitur in caſu quando magna tribulatione imminēte maior afflictō ad placaudūdeum ſuꝑaddenda eſt. Et ſil̓r dd̓m ad. ij. ¶Ad tercium dicendum. ꝙ quāuis pueri plushabeant de humido ꝙͣ prouecti. quia tamen illud eſt minus inſpiſſatum citius poteſt a calore conſumi. et ideo frequentiori refectōue indigent. FD quartam queſtionem dicendumꝙ ſicut dictum eſt. intentio legiſlatoris eſt cōſeruare homines et inducere ad bonum ſtatuvirtutis qui quidem conſiſtit in conſeruationevite et valitudine ſufficienti ad opera q̄ qͥs facere dēt. nec tn̄ ſuo p̄cepto exigit ab hoīe totūquod poteſt. cū non intendat ordinare ſtatuꝫ
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten