Liber

mandatum ſibi traditum reuocaſſet. Eis igit̉ ꝓponētibus exaduerſo ꝙ ad nos vel ad ipſoshuiuſmodi reuocatio non peruenit voſqꝫ deberetis ꝑ litterasipſas ꝓcedere ꝑ quandā interlocutoriaꝫ protuliſtis. Petenteitaqꝫ ꝓcuratore ipſorū vt inſpiceretis predictā indulgentiamprocurator ipſius nobilis ex aduerſo rn̄dit: ꝙ non erat per iamdictas litteras procedēdū exhibens alias quaſdam poſteriusimpetratas inter alia continentes vt ſi de partiū voluntate ꝓcederet cām termīaretis eandēalioquin ip̄am ſufficiēter inſtructam remitteretis ad ſe. ap. examen cū indulgentia memorataqͣs lr̄as ipſi ex eo nō valere dicebant. quia ꝑ eundē. u. ⁊ poſt reuocationē mandati fuerant impetrate. ¶ Quia vero iuxta generalis ſtatuta concilij ap. litte-

yre qͣs ſine ſpāli mādato dn̄i qͥsimpetrat valere nō debent: niſic ſit de illis ꝑſonis a qͥbus nō eſtexigendū de iure mandatū māddamus qͣtenus ſi reuocatio mādati ad ꝓcuratorē ꝑuenit cū minus valere debeāt lr̄e q̄ īpetrāē tur ab illo a qͦ mandatū dn̄s reuocauit: in negocio iuxta pͥorūcōtinentiā lr̄aꝝ non obſtātibuspoſterioribus procedatis.¶ Dem decano ⁊ magiſtro. g.canonico leodicen̄.¶ Reſcriptū impetratū cōtrahoīem alicuiꝰ dioceſis nō extēditur ad hoīem eiuſdem nominis alterius dioceſis.Ignificante. u. nos noue¶ L ritis accepiſſe ꝙ cū. r. contra. u. remen̄. dio. ſuꝑ quibuſdāpānis ad iudices lr̄as impetraſet idem. u. excipiendo propot ſuit: ꝙ cum idem nō de remen̄.ſed de leodicen̄. dioce. exiſteret

vt aduerſariū vel ad iudicē ꝑueniat. jͣ. de ꝓcur. mandato ⁊ ibidicemus de hoc. ⁊ hoc in iudicio ſecus extra iudiciū vbi ſufficitꝙ reuocatio ꝑuenia: ad ꝓcuratorē ⁊ poſtea non valet qd̓ facitin p̄iudiciū dn̄i: ſꝫ bene valet qd̓ facit anteꝙͣ reuocatio ad eumꝑueniat vt. jͣ. colligit̉. ver. ſi. reuocatio ⁊cͣ. ff. māda. ſi mādaſſema ¶ Non valeret: dicebāt. ⁊ merito: quiaipſe nobilis hanc allegationeꝫ ꝯͣ aduerſosallegabat. gͦ ꝯͣ ſe illaꝫrecipere tenebat̉. xix.di. ſi romanorū. ⁊. iiij.q. iij. ſi quis teſtibꝰ. etix. diſ. neqꝫ quorūlibꝫ⁊. iij. q. viij. cuiꝰ in agēdo. ⁊. jͣ. de cen. cū olimargu. cōtra .xxxvij. di.ſi qͥd veri. ⁊. di. x. lege.⁊ ita ex ꝓpria cōfeſſione ꝓbat ſcd̓as lr̄as n̄valere cui confeſſioniſtandū videt̉. ſꝫ nō eſtverum niſi reuocatiomādati ad ꝓcuratorem ꝑuenerit. vt. jͣ. ſequit̉. ⁊. ff. man. ſi mādaſſet. ar. ꝙ n̄ ſufficitreuocare mādatū niſi reuocatio ꝑueniatad ꝓcuratore. vt ptꝫhic et in. l. predicta .ſmandaſſem ⁊ ita pōthr̄e ratas lr̄as anteqͣreuocatō ꝑueniat adꝓcur. lꝫ ꝯfiteat̉ ſe reuocaſſe mādatū: nontn̄ confitet̉ reuocationem ꝑueniſſe ad ꝓcuratorē. vnde debet illud ꝓbare. vt. jͣ. dicit⁊ ita patꝫ ꝙ prime etiā nō debeant valere ſi ꝓbetur ꝙ reuocatio ad ꝓcuratorē ꝑueniſſet. ⁊ tn̄ dr̄. jͣ. ꝙ valēt ſꝫ hoc ideo eſt. qꝛreuocatio nō ꝑuenit ad iudicē vel ad aduerſariū. jͣ. de ꝓcur. mādato. ⁊ d̓r de hoc. sͣ. e. in iſto. c. ⁊ aliud eſt in iudicio. ⁊ aliud extra vt dictū eſt. sͣ. e. nōnulli. §. ſunt ⁊ alij. b ¶ Sine ſpāli mādato .i. expreſſo ẜm vin. ⁊ ita patꝫ hic ꝙ non valēt lr̄e ſine ſpālimādato. licet ꝯſtitutio illa. sͣ. e. nōnulli male obſeruet̉ vt dictūfuit ibi ⁊ ſic cōfirmat̉ hic tenor illiꝰ cōſtitutiōis. Sed qͣliter ꝓbabit quis lr̄as impetratas de mādato dn̄i d̓ hoc dictū eſt in illa cōſtitutione nōuulli. Si quis cōſtituat aliquē procuratoremſuū ad impetrandū ſufficit on̄dere ꝙ ſibi dedit mandatum adimpetraudū ſꝫ adhuc nō videt̉ ſufficere qꝛ ꝑ hoc nō ꝯſtat ꝙ illeimpetrauerit: nam alius potuit eas impetrare. ⁊ ſic nō ſufficiton̄dere tale mādatū. qꝛ illud nō probat impetrationē. quia nōprobat hoc eſſe ꝙ ad hoc cōtingit abeſſe. jͣ. de trāſ. inter corporalia. ⁊. C. vnde cognati. l. nō hoc. ⁊ ſic videt̉ adhuc ꝙ neceſſefit ꝓbare. ꝙ ille ꝓcurator tales lr̄as impetrauit qd̓ erit difficile ꝓbare quid gͦ erit dico ꝙ neceſſe ē ꝙ on̄dat ſiue probet mandatū ⁊ ꝙ ꝓbet ſe ab illo recepiſſe lr̄as cui mādauit ſiue ab aliopro ipſo ⁊ cōſulo ꝙ tā de mādato ꝙͣ de receptiōe lr̄aruꝫ ab illoprocuratore fiat publicū inſtrumentū ad faciendū fidē in iudicio ſi ei obijciat̉. ⁊ hoc credo verū tā in cauſa appellatōis ꝙͣ inlr̄is q̄ impetrant̉ ꝑ ſimplicē querelā. licꝫ Io. dixerit ꝙ nō ē itain cauſa appellatiōis: qꝛ ita bene pn̄t lites finite ꝑ ſnīam ſuſcitari ꝑ tales lr̄as impetratas ſine mādato vt ꝑ alias. acqͥeſceret.n. forte ſnīe ſi lr̄as nō haberet. ⁊ ſic generaliter intelligo ꝯſtitutionē. Hec decre. ⁊ illa. sͣ. e. nōnulli. de iure ſic intelligunt̉. tn̄ ſatis credo ſufficere iuramentū impetrātis cū vno teſte ad faciēdum fidem ſuꝑ impetratione litterarū exquo conſtat de mādato. jͣ. de procur. ex inſinuatione. Uin. dixit ꝙ generalis procurator ſufficit ad hoc ꝙ eſt cōtra iſtā litterā ⁊ cōtra legem. ff. de of.eius cui man. eſt iur. l. j. ſed ipſe exponit ſpeciali .i. expreſſo. qd̓non videtur verum quia in generali procuratione nihil de impetratione exprimit̉. ⁊ hoc dicit per legē que potius cōtradicitff. de procur. ꝓcurator totorū. ſed ſi haberet generalē procura

tionem ad lites ⁊ liberā adminiſtrationeꝫ ſatis credo ꝙ poſſitlitteras impetrare. vt. ff. de procu. ꝓcurator cui. jͣ. de procu. petitio. ſed ſi haberet mandatum generale ad negocia tantū noncredo ꝙ poſſit litteras impetrare ad lites: quia vt hic dicit̉ ſpeciale mandatum exigitur in hoc caſu. argu. l. predicte procurator totorum. curia tamen nō ſeruat hoc ꝙhic: et in concilio dicitur nec daret litteraspropter hoc appellāti c¶ Perſonis: puta liberi parentes fratres et affines ⁊ liberti. ff. de procur. ſed ethe ꝑſone. quia ⁊ agere poſſunt pro talibꝰconiunctis perſonis.dum tamen cōtrariavoluntas non appareat. ff. de ꝓcur. pom.§. vltimo.d ¶ Si reuocatio: ſꝫquis probabit reuocationem perueniſſead procuratorem ī caſu iſto. capitulum lauduū. debet probare h̓alias regulare c̄ ꝙ actor ſemper debet probare mandatum: vtdixi ſupra eo. c. nonnulli papa tamen cōtrarium dicit ꝙ reusdebet probare ꝙ nonſint impetrate per ꝓcutorem. quia non eſtpreſumendum ꝙ ſuāpecuniam iactet. ⁊ ita propter p̄ſumptionē tranſfertur ꝓbatōin reum. e ¶ Dn̄s reuocauit. ⁊ ita idē eſt ſi mādatū fuerit reuocatū ac ſi nō habuiſſet mādatū īmo plus qꝛ ꝯͣ voluntatē domini. quare littere non valent: ⁊ ita patet hic ex littera ſequenti ꝙ ratihabitio in tali caſu locum non habet aduerſario contradicente. item ſi procurator mandauit hanc impetrationemalij nunquid valebunt littere impetrate per illū. videtur ꝙ nōquia procura. ante lit. conteſ. alium procu. dare nō poteſt. C. d̓procur. neqꝫ tutores. ⁊. l. nulla dubitatio. Tu dicas ꝙ bene valent littere ille impetrate per illum cui procurator mandauit.⁊ ꝙ dicit̉ procur. ante lit. conte. non poteſt alium procuratorēconſtituere iſtud verum eſt ad agendum ſed ad negocia ꝓcur.datus alij demandare poteſt. ff. mar. ſi procuratoreꝫ. §. j. et. ff.de nego. geſ. ſi quis mandato. ⁊ talis procurator bene committitur in curia ⁊ conſueuit dici in procuratiōe do tibi poteſtateꝫvt alium poſſis. ſi neceſſe fuerit conſtituere procuratorē.gnificante. ¶ Diuiditur quia primo ponitur appellātis narratio. In ſecunda appellatōis cōmiſſio ibi ideoqꝫAbbas Sicculus. f ¶ Non de remen̄. ſed videtur ꝙ hoc ſibiobeſſe non debuit quia ⁊ ſi hoc dixiſſet: nihilominus litterashabuiſſet. ſupra. eo. ſuper litteris: quia exquo de corpore ꝯſtat̉extrinſeca non nocent licet omnia non exprimantur. jͣ. de conſangnuinitate ⁊ affinitate. tua nos. ⁊. ff. de rei ven. ſi in rem. in fi.⁊ certum dicit̉ ſiue ꝓprio nomine ſiue demonſtratione que vicem ꝓprij nominis obtinet deſignetur aut etiam digito on̄dat̉ff. ſi cert. pet. certum eſt. ⁊. ff. de rei ven. ſi in rem. in fi. Sed iſteperſonaliter oſtēditur: ergo videtur ꝙ ſit per litteras tales audiendus. Preterea non debet ei talis error obeſſe cū cōſtet deerrore. C. de iur. ⁊ fac. igno. error facti. Preterea falſa cauſa nōperimit legatum. ſiue falſa demonſtratio. C. de fal. cauſa. adie.l. ij. ⁊. ff. de cō. ⁊ dem. falſa demonſtratio. ⁊. jͣ. de conuer. coniu.ex parte. ij. nec mendacium obligantis impedit obligationem.jͣ. de conuer. coniu. veniēs. Sed iſta non proſunt quia ratio illius decre. ſuper litteris. non habet locum vbiqꝫ. Nunquid ſiticius appellet ſe ſcium in litteris valebunt littere: quia ſi hocdixiſſet pape nihilominus litteras habuiſſet nō ꝓdeſt ei talis