Druckschrift 
Decretales : Mit der Glosse des Bernardus Parmensis und mit Additiones des Hieronymus Clarius
Seite
XIIIIr
Einzelbild herunterladen
 

De reſcriptis

XIIII

intimatū qd̓ cū ad eos ſemel etiterū a nobis littere ꝓceſſiſſentſuꝑ eo ꝙ. p. clericus ſancti remigij parrochiā de ſalice quam. r.a decliuo per interpoſitam perſonam ſibi collataꝫ fuiſſe ꝓpoſuitdetinebat: ipſi partes ſemel ſecūdo. ⁊ tercio citauerūt: ⁊ dictūp. qꝛ citatus pluries cōpare̓ noluit per ſe vel per rn̄ſalē aliqueꝫcorā eis excōicationis vinculoinnodātes fecerūt fructꝰ ipſiuso parrochie ſequeſtrari. Cunqꝫpoſtmodū ideꝫ. p. accedens adeos ſe iuri promiſerit parituruꝫac obtinuerit ſe abſolui. ipſi abſolutiōis lr̄as cōcedentes diē eiaſſignauerūt ⁊ locū qͥbus coraꝫeis qd̓ ꝓmiſerat adimpleret: qͥdiē ⁊ locū ex lr̄is illis radens inlocū raſure reſcripſit ꝙ ipſi ei ſequeſtratos fructꝰ aſſignari mādabant: ꝙ corā duobꝰ eoꝝ tādētercio ſui abſentiaꝫ excuſante ꝑlitteras ē ꝯfeſſus. Nos igiturcū tātę temeritatis exceſſus falſitatis ſcrupulo nō careret: vobis dedimꝰ in mādatis. vt ſi eētita: ip̄i p̄ſumptori ſuꝑ dicta parrochia ꝑpetuū ſilentiū imponētes p̄fato r. decliuo aſſignaretꝭeandē cū fructibꝰ ſequeſtratis. Uerū ſicut vos ꝑ veſtras nobis lr̄as intimaſtis. cū dictus. r.raſurā p̄fatā coraꝫ vob̓ ꝑ teſtesidoneos ꝓbauiſſet: ⁊ ob hoc poſtulaſſet ſibi dictā eccleſiaꝫ aſſignari vos vtruꝫ clauſula illa ſieſſet ita de oībꝰ ſuperioribꝰ. ande articulo tm̄ raſure deberet intelligi dubitaſtꝭ. Nos igit̉ rn̄decmus ꝙ clauſula illa ad om̄ia dꝫſuꝑiora referri ad hͦ vt ipſi. r. p̄fata eccl̓ia cōferat̉: qꝛ licet viciūfalſitatis ad imponendū ei ꝑpe

tuū ſilentiū ſuꝑ eccl̓ia ipſa ſufficiat: qͥ falſitatē hmōi ꝑpetrauitnō tn̄ ꝓpter hoc eadeꝫ eccl̓ia eſtaduerſario aſſignanda: niſi ſuꝑalijs facta fuerit plena fides. Dem epiſcopo imolen̄. Nō valet reſcpͥtū ſuꝑ reſtōebn̄ficij īpetratū qd̓ de cā excōicationis ⁊ ammonitiōis īpetrātis non facit mentionē.Ilectꝰ filiꝰ abbas ſctī ſtephani bonon̄. ꝑ ſuas nobis lr̄as ītimauit: ꝙ cuꝫ ipſe cuiviſitatiōis officiū in ciuitate acdioc̄. bonon̄. cōmiſimus. b. ⁊. a.ſb̓ros ab eccl̓ijs ſuis ꝓpt̓ eorūgͣues ⁊ manifeſtos exceſſus duxerit amouēdos. ijdē ſuꝑ reſtōeſua nr̄as ad te in cōi forma lr̄asd īpetrarūt: de amotiōis ſui cā. etē excōicatiōis qͣ tenēt̉ aſtricti nullam facientes penitꝰ mentionē. Nos igr̄. f. t. mādamꝰ: qͣtenꝰſi ē ita. lr̄as ip̄as tāqͣꝫ ꝑ veri ſuꝑp̄ſſionē obtētas viribꝰ care̓ decernas. Idē ep̄o veratiſamē. Per lrās iuſticie n̄ tenet̉ ep̄sꝓuidere hn̄ti ꝑpetuā vicariāſufficiēs mrīmoniū. Nec valētlrē grē ad bn̄ficiū obtinendū inqͥbus īpetrans tacuit ꝑpetuamvicariam. h. d. comp̄hendēdovtrumqꝫ intellectum.Oſtulaſti ꝑ ſedē apl̓icamedoceri. vtrū alicuiꝰ eccīeꝑpetuo vicario de ꝓuentibꝰ vicarie boniſqꝫ pr̄nis hn̄ti vn̄ valeat cōmode ſuſtētari: teneariss ꝑ illā formā cōem: cū ẜm apl̓min eccleſiaſtico bn̄ficio ꝓuidere Ad qd̓ ſic duximꝰ rn̄denduꝫ:ꝙ cū ꝑ formā p̄dictā neceſſitatibus pauperū clericorū qͥ nullūͨ ſunt eccleſiaſticū beneficiū aſſecuti ſe. apo. duxerit ſuccurrēdū

a Per iuterpoſitā ꝑſonā qd̓ pōt fieri. jͣ. de ꝑben. accedens.b Sequeſtrari: qd̓ de iure fieri nō debuit: niſi cauſa ſubeſſꝫjͣ. de ſeq̄ſtr. ad hoc. ⁊ duobꝰ. c. ſeq. vbi de hoc. in qͥbus duobꝰ dicit̉. ꝙ qn̄ fructꝰ diſſipant̉: dꝫ fieri ſequeſtratio. C. de prohibitaſeq̄ſt. l. vna. de hoc. no. ij. q. vj. qͦtiens. ij. ſꝫ in caſu iſto .ſ. ꝓpter cōtumaciam bene fit ſequeſtratio: vt mitiusagatur cum reo. jͣ. dedo. ⁊ contu. ex litterisſꝫ in caſu iſto nō dicit̉ꝓprie ſequeſtratio ꝓut tradit̉. jͣ. de ſeq̄ſtr.ꝑ totū: quia ibi nō fitſequeſtratio ꝓpter cōtumaciam.c Ad oīa. videt̉ ꝙhāc clauſulā ſi eſt itavel per hāc ſi p̄miſſavera ſunt teneat̉ impetrator ꝓbare oīa pͥmiſſa eſſe vera. licꝫ aliquod ex p̄miſſis ſufficeret ad ꝓpoſitū probandū. ſic. sͣ. e. ex parte cōuentrenen̄. ff. deexcu. tu. qͥ teſtō. namniſi quis plene probetſuā intentionē ſuccūbit. C. de rei ven. l. vl.fines .n. mandati diligenter ſunt obſeruandi sͣ. e. cū dilecta. ⁊ imputet ſibi qͥ plura natrauit: quoꝝ vnū ſufficeret ꝑ ſe. arg. ꝯͣ. ꝙ ſufficit vnū ꝓbare. ff. decondi. ⁊ dem. falſa. infi. ⁊. ff. de cōdi. iſti. l. ij.§. vlt. ff. de manumiſ.te. ſi ita. jͣ. de p̄ben. ciiā dudū. dic vt dixi. sͣeo. ex ꝑte. itē arg. ē hicꝙ ſequēs clauſula reſpicit oīa p̄miſſa. jͣ. deap. ſcd̓o requiris ⁊. c.inqͥſitioni. arg. ꝯͣ. jͣ. ddo. cum dilectus. vbinon reſpicit om̄ia ſuꝑiora clauſula illa deforeſta: ſed proximaꝫdonationē et inferiorem. iij. q. v. conſtituimus. ⁊ de conſe. diſt.ij. cum omne. in prin.ſed meliꝰ eſt ꝙ ad omnia referat̉: ⁊ ſic facitpro alia parte. ff. de inrem verio ſi ꝓ parte.§. penult.Ilectus filius Diuidit̉ qꝛprimo ponit̉ facti narratio. In ſecunda iudicē ibi. nos igitur. ab. d Cauſa. no. ꝙnon ſufficit narrare ſeriem facti in litteris pape: niſi cauſa factiadijciat̉ ar. xxiij. q. vlti. occidit. jͣ. de teſti. cū cauſam: ⁊ cauſa facti potius querēda eſt qͣꝫ ipſum factuꝫ. xv. q. vj. c. j. in fi. ⁊. ff. defur. verū. ⁊. jͣ. de accu. cū dilectus. C. de adop. l. iij. ⁊ etiā modꝰfacti. C. de trāfac. vt reſponſum. e Excōmunicationis: hicSabes ꝙ ſi excōmunicatus impetrat litteras vel reſcriptuꝫ tacens de ſua excōmunicatione: ꝙ non valēt littere: tum quia tacuit ꝓceſſum iudicis. jͣ. de re iudi. inter. tum quia tacuit viciuꝫſuū. tuꝫ ideo quia ingeſſit ſe cōmunioni hominū propter quodpuniendus eſt. jͣ. de cle. ex. mi. illud. ⁊. xj. q. iij. placuit. vnde in-

conueniens eſſet ꝙ ex eodem facto conſequeret̉ penam ⁊ commodum. ff. de ne. ge. l. ſine. xvj. q. j. legi. contra. jͣ. de excep. ſigͣnificauerunt. et. c. venerabilem. vbi dicit̉ ꝙ excōmunicati non repelluntur a ꝓſecutione appellationis ſed iſti preſbyteri erantrei: ergo non deberēt repelli: de hoc dicemus. jͣ. de excep. venerabilem. ⁊. c. ſignificauerunt. ſol. non erantiſti rei. ſed actores quipetierunt reſtitui necappellauerāt. in qͦ caſu loquunt̉ ꝯͣria: ⁊ ſiceſt ar. ꝙ qō ſpoliatōisnō ſit pͥuilegiata. Anlr̄e ab excōicato impetrate valeāt eo abſoluto: dic ſuꝑ hoc ꝓutno. jͣ. de excep. pia. lib.vj. in glo. q̄ incipit: ſꝫmirū. f Uiribuscarere: vt. sͣ. c. cū dilecta. ſic et videtur ꝙ ſialiqͥd factuꝫ ſit ꝑ lr̄asſurrepticias illd̓ debeat reuocari. d̓ hac materia pleniꝰ dicet̉. jͣ. e.ad audientiā. ⁊ dic̄ carere ſi ꝯſtiterit d̓ iſtisexceptionibꝰ .ſ. ꝙ nōfecerint mentionē decā ſue remotiōis ⁊ excōicationis qͣ tenebātur aſtricti ⁊ merito d̓cā excōicationis tenebant̉ face̓ mētionē. qꝛqͥ petit abſolui ab excōicatione tenet̉ expͥmere cām excōicatio.nis ſue alias nō valētlr̄e īpetrate ſuꝑ abſolutiōe vel ſi aliā cāmexpͥmeret ꝙͣ illaꝫ ꝓ qͣfuit excōicatꝰ. jͣ. de of.ordi. ex ꝑte. et. jͣ. de fi.inſtru. ꝙ ſuꝑ his ī illadecre. ex ꝑte notat̉ dehoc ī glo. q̄ incipit exeo. ⁊. jͣ. de ſen. excō. cūꝓ cā. in glo. q̄ incipitillud tanqͣꝫ: ⁊ in hͦ caſu nō valent lr̄e impetrate ab excōicato tacito de cā excōicatōisſecꝰ ſi aliqͥs impetratlr̄as ad agēddū ꝯͣ aduerſariū tacēs de ſuaexcōicatione qͥa tuucvalent lr̄e eo abſoluto. jͣ. de excep. ne pia.vbi de hoc in glo. queincipit ſed mirū. aliaetiā de cā nō valuer̄thmōi lr̄e: quia non fecerunt mētionē ꝙ ꝑ ſnīam ſpoliati fuiſſent ꝓpter ſuos exceſſusa qͣ nō fuit appellatū. C. ſen. reſcin. nō poſ. impetrata. ⁊ ita duabus de cauſis nō valuerūt lr̄e iſtorū p̄ſbyterorū olim conſueuitdecre. iſta allegari ad ꝓbandū ꝙ lr̄e impetrate ab excōicato adagendū non valebant: ſed hoc nō ꝓbatur ꝑ hanc decrę. que nōloquitur in tali caſu. b.Dſtulaſti. Diuidit̉ quia pͥmo ponit̉ queſtio ſcd̓o ſolutio ibi: ad quod. Tercio ratio ibi: non .n. Ab.g Scd̓m apoſtolū quā habes. jͣ. de p̄ben. cum ſecundum.h¶ Beneficiū. nomīe beneficij intelligit̉ vicaria ſiue p̄bēdaſiue aliud beneficiū j. q. iij. ex multis. ⁊. jͣ. de verb. ſig. tua nos.