Gregorij papeCap. I II IIIBeati

rapere contendūt. Aliter que nec alienaappetunt nec ſua largiunt̉. Aliter qui etea que habent tribuunt ſua. ⁊ aliena rapere nō deſiſtunt. Aliter diicordes. Aliterpacati. Aliter ſeminātes iurgia. Aliterpacifici. Aliter admonendi ſunt qui ſacrelegis verba nō recte intelligūt. ¶ Aliter qͥquidē recte intelligūt ſed humiliter nō loquunt̉. Aliter qui cū predicare digne valeant. p̄ humilitate nimia formidāt. Alit̓quos a predicatiōe imꝑfectō vel etas prohibet. ⁊ tamē precipitatio impellitꝭ. Alit̓qui in hoc qd̓ tꝑaliter appetūt ꝓſperāturAliter qui quidē que mūdi ſūt ꝯcupiſcūtſed tamē aduerſitatiſ labore fatigant̉. Aliter cōiugijs obligati. Aliter a cōiugij nexibꝰ liberi. Aliter ammixtiōe carnis exꝑti. Aliter ignorantes. Aliter qui peccatadeplorāt operū. Aliter qui cogitationuꝫ.Aliter qui cōmiſſa plangūt nec tamen deſerūt. Aliter qͥ deſerūt nec tamē plangūt.Aliter qui illicita q̄ faciūt etiā laudāt. Aliter qui accuſant praua nec tn̄ deuitant.Aliter qui repētima cōcupiſcētia ſuꝑant̉.atqꝫ aliter qui in culpa ⁊ ꝯſilio ligantur.Aliter qui licet minima crebro tamē illicita faciūt. atqꝫ aliter qui ſe a ꝑuis cuſtodiūt: ſed aliquādo in grauibꝰ demergunt̉Aliter qui bona nec inchoāt. Aliter q̄ inchoata minime ꝯſumāt. Aliter qui malaocculte agūt ⁊ bona publice. Aliter qͥ bona que faciūt abſcondūt. ⁊ tamen quibuſdaꝫ factis publice mala de ſe opinari permittunt.Q diuerſi admonitiōis modi de ſingulis ſint ponēdi: et dedifferenti modo admonendi viros atqꝫ mulieres. ¶ Cap. I.Ed quid vtilitatis eſt qd̓ cūctahec enumeratiōe collecta trāſcurrimꝰ. ſi non etiā admonitionis modoſ ꝑ ſingula quāta poſſumus breuitate pandamus. ¶ Aliter igitur ſunt viri atqꝫ aliter femine. quia illis

vt illos magna exercēdo. iſtas autē leuiademulcēdo cōuertant.¶ De diuerſo modo admonēdiiuuenes atqꝫ ſenes. ¶ Capi. II.Biter iuuenes atqꝫ aliter ſeneſquia illos plerūqꝫ ſeueritas admonitionis ad prouectum dirigit. iſtos vero ad meliora oꝑadeprecatio blāda cōponit. Icriptū quippe eſt. ſeniorē ne increpauerꝭ ſed obſecravt patrem.¶ De diuerſo modo admonendi inopes atqꝫ locupletes.Capi. III.Liter admonēdi ſunt inopes.atqꝫ aliter locupletes: illis nāqꝫ offerre cōſolationis ſolatiuꝫcōtra tribulationē. iſtis vero inferre metū cōtra elationē debemꝰ. Inopiquippe a dn̄o per ꝓphetā dicitur Noli timere qꝛ nō cōfunderis. Cui nō lōge poſtblandiēs dicit. Paupercula tempeſtatecōuulſa. Rurſumqꝫ hanc ꝯſolatur: dicēsProbamꝰ te in camino pauꝑtatis. Et cōtra Paulꝰ. diſcipulo de diuitibus dicit.Diuitibꝰ huius ſeculi precipe non ſuꝑbeſapere. neqꝫ ſperare in incerto diuitiaruꝫſuarū. Ubi notandū eſt valde qd̓ humilitatis doctor memoriā diuitū faciens. nonait roga ſed precipe. qꝛ ⁊ ſi impendēda ēpietas infirmitati. honor tamē non debet̉elaticui. Talibus ergo rectū eſt qd̓ dicit̉tanto rectius iubet̉ quāto ⁊ in rebus trāſitorijs altitudine cogitatiōis intumeſcūtDe his in euāgelio dn̄s dicit. Ue vobisdiuitibus qui habetis conſolationem veſtrā. Quia enī que ſunt eterna gaudia. neſciunt. ex preſentis vite habundātia cōſolantur. Offerēda eſt ergo eis conſolatioquos caminus pauꝑtatis excoquit atqꝫ illis inferēdus eſt timor quos cōſolatio glorie temporalis extollit: vt ⁊ illi diſcant qꝛdiuitias quas nō conſpiciunt poſſidebūt⁊ iſti cognoſcāt quia eas quas cōcupiſcūtC 3