Paſtoralis curelibrorum
AnnotationesDe diuerſo modo admonēdi beniuolos:atqꝫ inuidos.Cap. xj.De diuerſo modo admonendi ſimplicesatqꝫ impuros.Cap. xij.De diuerſo modo admonendi incolumesatqꝫ egros.Cap. xiij.De diuerſo modo admonēdi eos qͥ flagella metuūt: ⁊ ꝓpterea innocēter viuūt: atqꝫ eos qui ſic in iniqͥtate indurauerūt: vtnec per flagella corrigant̉.Cap. xiiij.De diuerſo modo admonēdi nimis tacitos atqꝫ multiloquio vacātes. Cap. xv.De diuerſo modo admonēdi pigros atqꝫprecipites.Cap. xvj.De diuerſo modo admonēdi manſuetosatqꝫ iracundos.Cap. xvij.De diuerſo modo admonēdihumiles atqꝫ elatos.Cap. xviij.De diuerſo modo admonēdi pertinaces:atqꝫ incōſtantes.Cap. xix.De diuerſo mō admonēdi gule deditos:atqꝫ abſtinentes.Cap. xx.De diuerſo mō admonēdi illos q̄ ſua miſericorditer tribuūt: atqꝫ illos qui alienarapere contendūt.Cap. xxj.De diuerſo mō admonēdi eos qͥ nec aliena appetūt: nec ſua largiunt̉: atqꝫ eos qui⁊ ea que habēt: tribuūt: ⁊ tamen aliena rapere nō deſiſtunt.Cap. xxij.De diuerſo modo admonēdi diſcordes atqꝫ pacatos.Cap. xxiij.De diuerſo modo admonēdi ſeminantesdiſcordiā atqꝫ pacificos.Cap. xxiiij.De diuerſo mō admonēdi eo qͥ ſacre legis verba nō recte intelligūt atqꝫ eos quihec nō humiliter loquūtur.Cap xxv.De diuerſo modo admonēdi illos qͥ cumpredicare valeāt pre nimia humilitate formidant: atqꝫ illos quos a predicatiōe imperfectos: vel etas ꝓhibet: attamē preciCap. xxvj.pitatio impellit.De di uerſo modo admonēdi eos q̄ in hocqd̓ tꝑaliter appetūt ꝓſperant̉: atqꝫ eos qͥea que mūdi ſunt cōcupiſcūt: ſed tamē aduerſitatis labore fatigant̉. Cap .xxvij.De diuerſo modo admonendi coniugijsobligatos: atqꝫ a coniugij nexibus libe-
ros.Capitulū. xxviij.De diuerſo modo admonēdi cōmixtioniscarnis ex atos: atqꝫ ignaros. Cap. xxix.De diuerſo modo admonēdi eos qui peccata operū deplorant: atqꝫ eos qͦut̉ cogitationū.Cap. xxx.De diuerſo modo admonēdi eos qui commiſſa plangūt: atqꝫ illos qui deſerūt: nectamen plāgūt.Cap. xxxj.De diuerſo mō admonendi eos qͥ illicitaque faciūt laudāt: atqꝫ eos qͥ accuſant praCap. xxxij.ua nec tamen deuitāt.De diuerſo modo admonēdi eos qͥ repentina cōcupiſcentia ſuperant̉: atqꝫ eos qͥ inculpa ex cōſilio ligant̉.Cap. xxxiij.De diuerſo mō admonēdi illos qͥ licet minima crebro tn̄ illicite faciūt: atqꝫ illos qͥſe a paruis cuſtodiūt: ſed aliqn̄ in grauiCap. xxxiiij.bus demergunt̉De diuerſo modo admonēdi eos qui necinchoant: atqꝫ ęos qui inchoata minimeCap. xxxv.conſumant.De diuerſo modo admonēdi eos qͥ malaocculte agūt: ⁊ bonā publice atqꝫ eos quibo naͣ que faciūt abſcondūt: ettamen quibuſdaꝫ factis publice mala de ſe opinariCap .xxxvj.permittūt.De exhortatiōe multis adhibēda vt ſic ſiculoꝝ virtutes adiuuēt qtn̄s ꝑ hanc ꝯͣriarvirtutibꝰ vicia nō excreſcāt. Ca. x.xvij.De exhortatiōe que vni adhibēda eſt authis qͥ ꝯͣrijs paſſiōibꝰ laborāt: Ca xxxviijQd̓ aliqn̄ leuiora vicia relinquēda ſuntCap. xxxix.vt grauiora ſubtrahant̉.Qd̓ in firmis mentibus oīno nō debeantCap. xl.arta predicari.Cap. xlj.De oꝑe p̄dicatoris ⁊ voce.Quarte partis vnicū capitulū paſtorē recte docentē: admonens vt frequēter ad ſeredeat: infirmitatē ſuā quāta valet ꝯſideratiōe ad memoriā mētis reuocādo ne deacceptis virtutibus intumēſcat.¶ Explicit annotatio capitulorum.