BeatiGregorijpape

mauit ⁊ animā reddidit. Ut enī omnipotens deus oſtēderet ꝓ quo reatu talibusfuiſſet traditꝰ executoribꝰ: vnde viuenteꝫpater ſuus noluit corrigere: hoc morientēꝑmiſit iterare vt qui diu ꝑ diuinitatis patientiā blaſphemus vixerat quādoqꝫ perdiuinitatis iudiciū blaſphemaret ⁊ moreretur quatenus reatū ſuū pater agnoſceret qui ꝑuuli filij animā negligēs nō paruulū peccatorē. gehēne ignibus nutriret:ſed interim hoc triſte ſeponētes: ad ea q̄narrare ceperā leta redeamus.De tranſitu St ephani ſerui¶ Cap. XIX.dei.Redicto etenī Probo alijſqꝫreligioſis narrātibus viris agLnoui ea que indicare audientibus de venerabili patre Stephano in omelijs euangelij curaui. Fuitetenī vir ſicut ⁊ idē Probꝰ ⁊ multi alij teſtant̉: nihil̓ in hoc mudo poſſidēs: nihil qͥrens: ſolā cū deo pauꝑtatē diligēs. interaduerſa ſemꝑ patīam amplectes: cōuentus ſeculariū fugiēs: vacare ſemꝑ oratiōiꝯcupiſcēs. De quo vnū bonū virtutis refero vt ex hoc vno valeāt multa eius bona pēſari. Is nāqꝫ cū quadā die meſſem:qua ſua manu ſeruerat: deciſam ad areaꝫdeduxiſſet: nihilqꝫ aliud cū diſcipulis ſuiſad totiꝰ anni ſtipedia haberet: quidā peruerſe volūtatis vir antiqui hoſtis ſtimulis inſtigatꝰ: eādē meſſem igne ſuppoſitoita vt erat in area incēdit. Qd̓ factū dumalter ꝯſpiceret: eidē dei famulo cucurrit⁊ nūciauit. qd̓ poſtꝙͣ indicauit: adiunxitdicēs. Ve ve pater Stephane quid tibicōtigit. Cui ſtatim vultū ac mēte placidaille rn̄dit. ve quid illi contigit qͥ mihi hocfecit. nā mihi quid cōtigit: In quibꝰ eiusverbis oſtēdit̉ in quo virtutis culmīe ſedebat: qꝛ vnū qd̓ in ſumptū mūdi habuerat tam ſecura perdebat mēte magiſqꝫ illi cōdolebatr qui peccatū cōmiſerat ꝙͣ ſibi qui peccati illius dāna tollebat. Necpenſabat quid ipſe exteriusꝭ ſed culpe reꝰꝙͣtum perdebat intus. Hūc itaqꝫ cū dies

mortis egredi de corꝑe vrgeret: conuenerunt multi vt tam ſancte anime de hoc ſeculo recedēti ſuas animas cōmendarent.Cūqꝫ lecto hi qui cōuenerāt: omēs aſſiſterent: alij ingrediētes angelos viderūt ſeddicere aliquid nullo mō potuerunt. Alijomnino nil viderūt ſed oēs qui aderāt itavehemētiſſimus timor perculit vt nullꝰegrediēte illa ſancta aīa illic ſtare potuiſſet. Et hi ergo qui viderāt ⁊ hi qui omnino nil viderāt vno oēs timore ꝑculſi ⁊ territi fugerūt vt palā daret̉, intelligi que etquāta vis eſſet que illā egredientē aīamſuſciꝑet cuius egreſſum nemo mortaliumferre potuiſſet.Q ſepe anīe meritū non in ipſo ſuo egreſſu: ſed poſt mortemverius declaratur.¶ Cap. XX.Ed inter hec ſciendū eſt qꝛ aliquādo anīe meritū non in ipſoſuo egreſſu oſtenditur. ¶ Poſtmortē vero certiꝰ declaratur.Unde ⁊ ſancti martyres ab infidelibꝰ crudelia multa perpeſſi ſunt qui tamen: vt p̄diximus: ad oſſa ſua mortua ſignis quotidie ⁊ miraculis clareſcunt.De duobus monachis valentius abbatis. ¶ Cap. XXI.Ite nāqꝫ venerabilis Valentius qui poſt in hac Romana vrbe mihi ſicut noſti in eo quoqꝫvmonaſterio prefuit: priꝰ in Ualerie prouincia ſuū monaſteriū rexit ī quodū longobardi ſeuiētes veniſſent: ſicut eius narratiōe didici: duos eiꝰ monachosin ramis vniꝰ arboris ſuſpēderūt: qui ſuſpēſi eodē die defuncti ſunt. Facto aūt veſpere vtrorūqꝫ eorū ſpūs claris illicˡ apertiſqꝫ vocibꝰ pſallere ceperūt. ¶ Ita vt ipſiquoqꝫ: qui eos occiderat: cū voces pſallētium audirēt: nimiū mirati terrerent̉. qͣsvidelicet voces captiui quoqꝫ omēs: quiillic aderāt: audierunt. atqꝫ eorū pſalmodie poſtmodū teſtes extiterunt. Sed has