DialogorumliberIIII
me viſionis aperiēs. Sed qꝛ nemo in verhere illius gr̄a deſtituēte ſubſiſtit: ⁊ niſi iſdeꝫ miſericors pater qui penā irrogat: patientiā preſtet: mox per impatientiā peccatū nobis ip̄a auget correptio peccatoꝝ:ſitqꝫ mō miſerabil̓i vt culpa noſtra: vndeſperare debuit terminū: inde ſumat augmentū. Iccirco noſtra deus infirma ꝯſpiciens fiagellis ſuis cuſtodiā permiſcet: atqꝫ in percuſſiōe ſua electis filijs nūc miſericorditer iuſtus eſt: vt ſint quibꝰ poſteadebeat iuſte miſereri Vnde venerabilē, ſenem dū exterioribꝰ tenebris p̄meret interna nunꝙͣ luce deſtituit. Qui cuꝫ flagellofatigaret̉ corporis: habebat per ſanctiſpiritus cuſtodiā cōſolationē cordis. Cū vero iā anni xl. fuiſſet in cecitate tꝑūs expletū: ei dn̄s lumen reddidit: ⁊ vicinū ſuumobitū denūciauit: atqꝫ vt monaſterijs circūquaqꝫ ꝯſtructis verbū vite predicaret:admonuit: quatenꝰ corꝑis recepto lumīeviſitatis in circuitu fratribꝰ cordis lumenaperiret. Qui ſtatim iuſſis obtemperansfratrū cenobia circuiuit: mādata vite: queagendo didicerat: p̄dicauit. Quītodecimo igit̉ die ad monaſteriū ſuū peracta predicatiōe reuerſus eſt: ibiqꝫ fratribus ꝯuocatis aſtās in medio ſacramentū dn̄ici corporis ⁊ ſanguīs ſumpſit: moxqꝫ cū eis myſticos pſalmoꝝ cantus exorſus eſt. Quiillis pſallētibus orstiōi intētus aīam reddidit. Oēs vero fratres qui aderāt ex oreeius exiſſe columbā viderūt: que mox apto tecto oratorij egreſſa aſpiciētibus fratribus penetrauit celū. Cuiꝰ iccirco aīamin colūbe ſpecie apparuiſſe credendū eſt:vt op̄s deus ex hac ip̄a ſpecie oſtenderetꝙͣ ſimplici corde ei vir ille ſeruiſſet.¶ De egreſſu anmīe preſbyteriNurſię ꝓuincie: ¶ Cap. XI.Ed neqꝫ hoc ſileā qd̓ vir venerabilis abbas Steffanus: quinō longe ante hoc in hac vrbedefunctꝰ eſt: quē ipſe etiā benenoſti: in eadē ꝓuincie Nurſie cōtigiſſe referebat. Aiebat enī ꝙ illic p̄ſbyter quidācomiſſam ſibi cū magno timore dn̄i regē-
bat eccleſiā. Qui ex tꝑe ordinatiōis acceꝑte preſbyterā ſuā vt ſororē diligens: ſedquaſi hoſtē cauens: ad ſe ꝓpius accedere nunꝙͣ ſinebat: eāqꝫ ſibimet ꝓpinquarenulla occaſione permittēs ab ea ſibi communionē funditus familiaritatis abſciderat. Habēt quippe ſancti viri hoc ꝓpriū.Nam vt ſemꝑ illicitis longe ſint a ſe: plerūqꝫ etiā licita abſcindūt. Vnde iſdeꝫ virne vnꝙͣ per eam incurreret culpā: ſibi etiam miniſtrari per illā recuſabat neceſſaria. Hic ergo venerabilis preſbyter cumlongā impleſſet vite etatē: anno quadrageſimo ordinatiōis ſue inardeſcēte grauiter febre correptus: ad extrema deductuseſt. Sed cū eum preſbyter a ſua ꝯſpiceretſolutis iamʸ mēbris quaſi in mortē diſtenſum: ſi qd̓ adhuc ei vitale ſpiramen adeſſet: naribus elus appoſita curauit aure dinoſcere: qd̓ ille ſentiēs cui tenuiſſimus inerat flatus: quātulo anniſu valuit vt loqͥpotuiſſet: inferueſcēte ſpiritu collegit vocem atqꝫ erupit dicēs: Recede a me mulier adhuc igniculus viuit: paleam tolle.Illa igit̉ recedēte: creſcēte virtute corporis cū magna cepit leticia clamare dices:Beneueniāt dn̄i mei: beneueniāt domini mei. Quid ad tantillū ſeruulū veſtrūeſtis dignati cōuenire? Venio venio: gratias ago: gratias ago. Cunqꝫ hoc iteratacrebro voce repeteret: quibꝰ hoc diceret:noti ſui: qui illū circūſteterāt: requirebātQuibus ille admirādo reſpondit dicēs:Nūquid cōueniſſe hic ſanctos apoſtolosnon videtis beatū Petrū et Paulū primos apoſtoloꝝ nō aſpicitis? Ad quos iterum cōuerſus dicebat: Ecce venio: eccevenio: atqꝫ inter hec verba animaꝫ reddidit. Et qꝛ veraciter ſanctos apoſtolosvideret: eos etiam ſequendo teſtatus eſt.Ꝙ plerumqꝫ cōtigit iuſtis: vt in mortēſua ſanctoꝝ precedentiū viſiōesᵇ aſpiciātne ip̄am mortis ſue penalē ſententiā pertimeſcāt: ſed dum eoꝝ menti internoꝝ ciuiū ſocietas oſtendit̉: a carnis ſui copulaſine doloris ⁊ fortitudinis fatigatione ſoluantur.