BeatiGregorijpape

monet̉ hominuꝫ: ⁊ viuens homo cogitatquid futurus ſit. Rurſum illic ſcriptū eſt.Letare iuuenis in adoleſcētia tua: ⁊ paulopoſt ſubdit̉. Adoleſcētia enī ⁊ voluptaſvana ſunt. Qui dū hoc poſtmodū vanuꝫeſſe redarguit: qd̓ prius monuiſſe videbatur: patēter indicat: quia illa quaſi ex deſiderio carnali verba intulit: hec vero ex iudicio veritatis ſubiūxit. Sicut ergo delectationē prius carnaliū exprimens: curispoſtpoſitis denūciat bonū eſſe māducare⁊ bibere: qd̓ tamen poſtmodū ex iudicij ratione reprehendit cū eſſe melius dicit: iread domū luctus ꝙͣ ad domū cōuiuij: ⁊ ſicut letari debere iuuenē in adoleſcentiaſua quaſi ex deliberatiōe carnaliū proponit: ⁊ tamē poſtmodū per diffinitionē ſententie adoleſcentiā ⁊ voluptatē vana eſſeredarguit: ita etiā ꝯcionator noſter velutex mente infirmantiū humane ſuſpitiōisſententiā ꝓponit dū dicit: Unꝰ interituseſt hominis ⁊ iumentoꝝ: ⁊ equa vtriuſqꝫeſt cōditio. Sicut morit̉ homo: ſicut ⁊ illamoriunt̉. Similiter ſpirant om̄ia: ⁊ nihilhabet homo iumētis amplius. Qui tamen ex diffinitiōe rationis ſuā poſtmodūſententiā ꝓfert dicens: Quid habet amplius ſapīēs ſtulto: ⁊ quid pauper: niſi vtpergat illuc vbi eſt vita? Qui igit̉ dixit:Nil habet homo iumētis amplius. Ipſerurſuꝫ diffiniuit: qꝛ habet aliquid ſapiēsnon ſolū amplius a iumēto: ſed etiā ab homine ſtulto: videlicet: vt pergat illuc vbieſt vita. Quibus verbis primū indicat:quia hic hominū vita nō eſt quā eſſe alibiteſtat̉. Habet ergo hoc homo amplius iumētis: quia. illa poſt mortē non viuūt: hicvero tūc viuere inchoat cū per mortē carnis hanc viſibilē vitā conſumat: qui etiālōge inferius dicit: Quodcūqꝫ poteſt manus tua facere: inſtāter oꝑare: qꝛ nec opꝰnec ratio: nec ſciētia: nec ſapiētia erit apd̓inferos quo tu ꝓperas. Quomodo ergovnus interitꝰ eſt hominis ⁊ iumēti ⁊ equavtriuſqꝫ conditio? Aut quomō nil habethomo iumētis amplius: cū iumenta poſtmortē carnis nō viuūt. Hominū vero ſpiritus ꝓ malis ſuis oꝑibus poſt mortē car-

nis ad inferos deducti: nec in ipſa mortemoriunt̉. Sed in vtraqꝫ tam diſpari ſententia demonſtrat̉: qꝛ cōcionator verax ē:⁊ illud ex tentatiōe carnali intulit: ⁊ hocpoſtmodū ex ſpiritali veritate diffiniuit.¶ Petrus.Ibet neſciſſe qd̓ requiſiui duꝫ melin tanta ſubtilitate cōtigit diſcerequod neſciui Sed queſo te vt meequanimiter feras: ſi ip̄e qͦꝫ apud te moreeccleſiaſtes noſtri infirmantiū in me perſonā ſuſcepero: vt eiſdē infirmātibus prodeſſe ꝓpinquius quaſi pro eorum inquiſitione poſſim.¶ Gregorius.Vr condeſcendentē te infirmitatiCproximoꝝ equanimiter nō feramcū Paulus dicat om̄ibus omniafactus ſum: vt om̄es facerem ſaluos. Ꝙip̄e quoqꝫ dum ex cōdeſcenſione charitatis egerꝭ in hac re āplius venerari debes:in qua morē egregij p̄dicatoris imitaris.¶ De anīe inuiſibili egreſſione¶ Capitulū. V. ¶ Petrus.Uodā fratre moriente prefentē fuqiſſe me cōtigit. Qui repēte dumloqueret̉ vitalē emiſit flatū: ⁊ quēprius mecū loquentē viderā ſubito extinctū vidi. Sed eius anima vtrū egreſſa ſitan nō: non vidi ⁊ valde durū videt̉ vt credat̉ res eſſe quā nullus valeat videre.¶ Gregorius.Uid miꝝ Petre ſi egredientē aniꝙmā non vidiſti: quā ⁊ manentē incorpore nō vides. Nūquid nammodo cū mecū loqueris: quia videre ī menō vales animā meā. Iccirco me eſſe exanimē credis. Natura quippe anime inuiſibilis eſt: atqꝫ ita ex corpore inuiſibiliteregredit̉: ſicut in corꝑe inuiſibiliter manetPetrus.Ed vitā anime in corpore manentis penſare poſſum ex ip̄is motibus corꝑis: qꝛ niſi corporis anima adeſſet: eiuſdē mēbra corporis moue-