DialogorumliberIII

gerent: ipſe hoc ꝓ mercede retributionisſine intermiſſione ſemꝑ videret.Petrus.Ihi hoc nō tā apparet mirū quiaviſus eſt: ſed qꝛ is qui eū vidit: cūſanus eſſet egrotauit.Gregorius.Uid ſuper hac re miraris petre.Nunqͥd nā mēti excedit qꝛ cū Daniel ꝓpheta magnā illā ac terribilē viſionē vidit: ex qͣ etiā viſione ꝯtremuitꝓtinus adiungit ⁊ ego elangui ⁊ egrotaui ꝑ dies plurimos. Caro enī ea que ſuntſpūs: caꝑe nō valet. ⁊ iccirco nonunꝙͣ cūmens humana vltra ſe ad videndū ducit̉neceſſe eſt vt hoc carneū vaſculū: qd̓ ferre talēti pondꝰ nō valet: infirmet̉.¶ Petrus.Crupulū cogitationis mee aperta ratio diſſoluit.¶ De Abundio manſionario eccleſie ſancti Petri ¶ Ca. XXV.¶ Gregorius.Alius illic nō ante longa tꝑaſicut noſtri ſenio: es re ferunt:cuſtos eccleſie Abūdius dictꝰeſt magne humilitatis atqꝫ grauitatiſ vir ita omnipotēti deo fideliter ſeruiens vt idē beatus Petrꝰ apoſtolus ſignis oſtēderet. quantā de illo haberet eſtimationē. Nā cū quedā puella paraliticain eiꝰ eccleſia ꝑmanēs manibꝰ reꝑet ⁊ diſſolutis renibꝰ corpꝰ per terram traheret:diuqꝫ ab eodē beato Petro apoſtolo peteret vt ſanari mereret: nocte quadā ei ꝑviſionē aſtitit ⁊ dixit. Uade ad Abundiūmanſionariū ⁊ roga illū atqꝫ ipſe tibi ſalutē reſtituet. Cūqꝫ illa de tāta viſione certa eſſet: ſed quis eſſet Abundius: ignoraret: cepit hūc illucqꝫ ꝑ eccleſie loca ſe trahere vt quiſ eſſet Abundiꝰ: inueſtigaret.Cui repete ipſe factus ē obuiā quē querebat eiqꝫ dixit. Rogo te pater indica mihiquis eſt Abundius cuſtos. Cui ille reſpō

dit. Ego ſum. At illa inquit paſtor ⁊ nutritor noſter beatus Petrus apoſtolꝰ adte me miſit vt ab infirmitate illa liberareme debeas. Cui ille reſpōdit. Si ab ipſomiſſa es ſurge manūqꝫ eiꝰ tenuit ⁊ eā ī ſtatum ſuū ꝓtinus erexit. Sicqꝫ ex illa horaoēs in eius corpore nerui ac mēbra ſolidata ſunt. vt ſolutionis illius ſigna vlteriꝰnulla reemanerēt Sed ſi cuncta que ī eiꝰeccleſia geſta cognouimꝰ: euoluere conamur: ab oīm iam ꝓculdubio narratiōe cōceſſimus. ¶ Unde neceſſe eſt vt ad modernoſ patres quorū vita per italie ꝓuinciasclaruit: narratio ſe noſtra retorqueat.De Mena monacho ſolitario.¶ Cap. XXVI.Uper in ſamnia prouincia quidam venerabilis vir Menasnnomine ſolitariā vitā ducebat:qui. noſtrorū multis cognitusante hoc fere eſt decennium defunctus.De cuius operis narratione vnum auctorem nō infero. ¶ Ꝙ pene tot mihi in eiusvita teſtes ſunt quot ſamniā prouinciamnouerunt. Hic itaqꝫ nihil ad vſum ſuumaliud niſi pauca apiū vaſcula poſſidebat.Huic cum longobardus quidā in eiſdemapibus rapina voluiſſet ingerere: priꝰ abeodem viro verbo correptus eſt: ⁊ moxmalignum ſpiritū ante eius veſtigia vexatus. Qua ex re ſactuꝫ eſt vt ſicut apudomnes incolas ita etiā apud eandem barbaram gentē eius celebre nomen haberetur nulluſqꝫ vltra preſumeret eius cellulam niſi humilis intrare. Sepe vero ex vicina ſilua venientes vrſi: apes eius comedere conabant̉: quos ille deprehenſos ferula: quā portare manu conſueuerat: cedebat. ante cuiuſ verba īmaniſſime beſtierugiebant ⁊ fugiebant ⁊ que gladios formidare vix poterant: ex eius manu ictusferule pertimeſcebant. Huius ſtudiū fuitnihil in hoc mundo habere: nihil querere. omēs qͥ ad ſe charitatꝭ cā veniebāt: adeterne vite deſideria accēdere. Si quan-

f 2