GregorijBeatipape

dū nauis rerū omniū iacturā pertulit: ip̄ein conſolatiōe vitā omniū: qui cū eo comitabant̉: accepit.De abſconſiōe flaſconis a beato Benedicto cognita:Capitulū. XIX.Uodā quoqꝫ temꝑe exhilaratꝰnoſter: quē ip̄e conuerſū noſti:trāſmiſſus a dn̄o ſuo fuerat: vtdei viro in moaſteriū vino plena duo lignea vaſcula: que vulgo flaſcones vocant̉ deferret. Qui vnū detulit: alterū vero pergēs in itinere abſcōdit. Virautē dn̄i quē facta abſentia latere nō poterant vnū cū gratiarūactōe ſuſcepit: ⁊ diſcedentē puerū monuit: dicens. Vide filine de illo flaſcone quē abſcondiſti: iam bibas: ſed inclina illū caute ⁊ inuenis: quidintus habet. Qui cōfuſus valde a dei homine exiuit. Et reuerſus: volēs adhuc ꝓbare que audierat: cū flaſconē inclinaſſet:de eo ꝓtinus ſerpens egreſſus eſt. Tuncpredictus exhylaratꝰ puer per hoc qd̓ invino repperit: expauit malū qd̓ ſecit.¶ De mappulaꝝ receptiōe a ſeruo dei cognita: ¶ Cap. XX.On longe aūt a monaſterio vincus erat: in quo nō minīa multitudo hominū ad fideꝫ dei abidoloꝝ cultu Benedicti fueratexhortatiōe cōuerſa. Ibiqꝫ quoqꝫ quedaꝫſanctimoniales femine inerāt: ⁊ crebro illuc ꝓ exhortandis anīabus fratres ſuosmittere Benedictꝰ dei famulus curabat.Quadā vero die miſit ex more: ſed his qͥmiſſus fuerat monachus poſt admonitionē factā: a ſanctimonialibꝰ feminis rogatus: mappulas accepit: ſibiqꝫ eas abſcondit in ſinu. Quē mox vt reuerſus eſt: virdei vehemētiſſima amaritudine cepit increpare dicēs: Quō ingreſſa eſt iniqͥtasin ſinu tuo? At ille obſtupuit: ⁊ quid egiſſet oblitus: vnde corripiebat̉: neſciebat.Cui ait: Nūquid ego illic pn̄s non eram:qn̄ ab ancillis dei mappulas accepiſti: ti

biqꝫ eas in ſinu miſiſti? Qui mox eius veſtigijs ꝓuolutus ſtulte ſe egiſſe penituit:⁊ eas quas in ſinu abſconderat: mappulas abiecit.De cogitatione monachi ſuperba a dei viro cognita:¶ Capitulū. XXI.Uadā quoqꝫ die dū venerabilis pater: veſpertina iam horacorꝑis alimēta perciperet: eiuſmonachus cuiuſdā defenſorisfilius fuerat: qui ei ante mēſam lucernamtenebat. Cūqꝫ vir dei ederet: ip̄e aūt cū lucerna mīſterio aſtaret: cepit per ſuperbieſpiritū in mente ſua tacitus voluere ⁊ percogitationē dicere. Quis eſt hic cui egomanducāti aſſiſto: lucernā teneo: ſeruitiūimpendo? Quis ſum ego: vt iſti ſeruiaꝫ?Ad quē vir dei ſtatim cōuerſus: vehemēter eum cepit increpare dicēs: Iigna cortuū frater: quid eſt qd̓ loqueris? ſigna cortuū. Vocatiſqꝫ ſtatim fratribꝰ precepit eilucernā de manibus tolli. Ip̄m vero iuſſit a mīſterio recedere: ⁊ ſibi hora eademquietū ſedere. Qui reqͥſitus a fratribꝰ qͥdhabuerit in corde: per ordinem narrauit:ꝙͣto ſuperbie ſpū intumuerat: ⁊ que ꝯtravirū dei verba per cogitationē tacitus dicebat. Tūc liquide oībus patuit: ꝙ venerabilē Benedictū latere nil poſſꝫ: in cuiꝰaure etiā cogitatiōis verba ſonuiſſent.De ducētis farine modijs fa(mis temꝑe ante cellam viri deiinuentis: ¶ Cap. XXII.Lio igit̉ temꝑe in eadē campanie regione fames incubuerat:magnaqꝫ oēs alimentoꝝ indigētia coanguſtabat: iāqꝫ in benedicti monaſterio triticū deerat: panesvero pene oēs ꝯſumpti fuerāt: vt nō plusꝙͣ quīqꝫ ad refectiōis horā fratribꝰ inueniri potuiſſent. Cūqꝫ eos venerabilis pater ꝯtriſtatos cerneret: eoꝝ puſillanimitatē ſtuduit modeſta increpatiōe corrigere:⁊ rurſū ꝓmiſſione ſubleuare dicēs: Qua