DialogorumliberII

gius p̄dicator dicit: quis cognouit ſenſuꝫdn̄i: aut quis cōſiliariꝰ eius fuit. Ualde eīeſſe incōueniēs videt̉: eius ſenſum cuꝫ qͦvnū factus fuerit: ignorare.Gregorius.Ancti viri inquātū cū deo vnumſunt: ſenſū dn̄i nō ignorāt. Nā ī ſdē quoqꝫ apoſtolꝰ dicit. Quis eīſcit hominū: q̄ ſunt hoīs: niſi ſpūs homīsqui ē in ipſo. Ita ⁊ q̄ dei ſunt. nemo cognouit: niſi ſpūs dei. Qui vt ſe oſtenderetnoſſe: q̄ dei ſunt: adiūxit: Nos autē nō ſpiritū huiꝰ mūdi accepimꝰ: ſed ſpiritū qͥ exdeo eſt. Hinc iterū dicit. Qd̓ oculꝰ nō vidit: nec auris audiuit: nec in cor hoīs aſſcēdit: que preꝑauit deus diligētibus ſe:nobis autē reuelauit ꝑ ſpiritū ſuum.Petrus.Iergo eideꝫ Apl̓o ea q̄ dei ſunt:ꝑdei ſpiritū ſunt reuelata: qūo ſuper hoc: qd̓ ꝓpoſui: p̄miſit: dicēſ.O altitudo diuitiarum ſapiētie/ ⁊ ſciētie.dei: ꝙͣ incōprehēſibilia ſunt oꝑa eius ⁊ inueſtigabiles vie eiꝰ. Sꝫ rurſum mihi hecdicēti alia ſuborit̉ q̄ſtio. Nā Dauid propheta dn̄o loquit̉: dicēs. In labijs meisꝓnunciaui oīa iudicia oris tui. Et cū minus ſit noſſe: ꝙͣ etiā ꝓnunciare: quid eſtqd̓ paulꝰ incōprehē ſibilia eſſe dei iudiciaaſſerit. Dauid autē hec ſe oīa nō ſolū noſſe: ſꝫ etiā in labijs ꝓnūciaſſe teſtatur.¶ Gregorius.T vtraqꝫ hec tibi ſuꝑius ſub breuitate reſpōdi dicēs ꝙ ſancti viriinquātū cū dn̄o ſunt. ſenſum dn̄inō ignorāt. Oēs enī qui deuote dn̄m ſequunt̉. etiā deuotiōe cū deo ſūt: ⁊ adhuccarnis corruptibilis grauati pōdere cumdeo nō ſunt. occultaqꝫ dei iudicia inꝙͣtuꝫcōiuncti ſunt: ſciūt: inquātū diſiūcti ſunt:neſciūt. Ꝙꝛ enī ſecreta eius adhuc ꝑfectenō penetrāt: incōprehēſibilia eiꝰ iudiciaeſſe teſtant̉. Qui vero mēte ei adherentitqꝫ inherēdo: vel ſacris ſcripture eloqͥiſ:vel occultis reuelationibꝰ inquantū accipiunt: agnoſcūt: ⁊ nouerūt hec: ⁊ pronun

ciant. Iudicia igit̉ qui deꝰ tacet: neſciūt̉.que deꝰ loquit̉: ſciūt. Un̄ ⁊ dauid ꝓpheta cū dixiſſet. In labijs meis ꝓnunciauioīa iudicia: ꝓtinus addidit oris tui: ac ſia ꝑte dicat. Ego iudicia ⁊ noſſe: ⁊ ꝓnunciaſſe potui: que te dixiſſe cognoui. Namea q̄ ipſe nō loqueriſ: a noſtra ꝓculdubiocognitiōe abſcōdit. Cōcordat ergo prophetica apoſtolicā ſnīa: qꝛ ⁊ incōprehenſibilia ſunt dei iudicia: ⁊ tamē que de oreeius ꝓlata fuerint: humanis labijs ꝓnūciant̉. quoniā ſcire ab oībus: ⁊ ꝓlata ꝓdipoſſunt: ⁊ occultari non poſſunt.¶ De prophetia deſtructionismonaſterij ſui: ¶ Cap. XVIII.¶ Petrus.N obiectione mee queſtiuncūle patuit cauſa ratiōis: ſed q̄ſote ſi qua ſunt adhuc de viri huius virtute ſubiunge.¶ Gregorius.Ir quidā nobilis Theoprobꝰ novmine eiuſdē Benedicti patrꝭ fuerat admonitione cōuerſus: qͥ proyvite merito magnā apud eū ſamiliaritatisfiduciā habebat. Hic cū quadā die eiꝰ cellā fuiſſet ingreſſus: hūc amariſſime flentērepperit. Cūqꝫ diu ſubſiſteret: eiuſqꝫ nō finiri lachrimas videret: nec tamen vt virdei cōſueuerat: orādo plāgeret: ſed merēdo: que nā cauſa tanti luctꝰ exiſteret: inqͥſiuit. Cui vir dei ilico rn̄dit. Omne hocmonaſteriū qd̓ cōſtruxi ⁊ cūcta q̄ fratribꝰpreꝑaui oīpotentis dei iudicio gētibꝰ tradita ſunt. Uix autē obtinere potui: vt mihi ex hoc loco aīe cōcederent̉. Cuiꝰ vocētūc Theoprobꝰ audiuit: nos autē cernimus: qui deſtructū modo a longobardoꝝgente eius monaſteriū ſcimus. Nocturnoenī tꝑe ⁊ quieſcētibus fratribus nuꝑ illiclongobardi ingreſſi ſunt. Qui diripiētesoīa ne vnū quidē hominē illic tenere potuerūt: ſed impleuit omnipotēs deꝰ ꝙ fideli famulo Bn̄dicto ꝓmiſerat: vt ſi res.gētibus traderet: aīas cuſtodiret: qͣ in repauli vicē video tenuiſſe. Rn̄dictū cuius