BeatiGregoripape

Gregorius.T ego petre exiſtimo: ibi adunapti equanimiter portādi ſunt malivbi inuenunt̉ boni? nā vbi oīmodo de bonis fructus deeſt: ſit aliquādo demalis labor vacuus: maxīe ſi e vicino cauſe ſuppetāt: que fructum deo valeāt ferremeliorē. Vir itaqꝫ ſanctus ꝓpter quē cuſtodiendū ſtaret: qui oēs vnanimiter ſeſequētes cerneret. Et ſepe agit̉ in cordeperfectoꝝ qd̓ ſilentio p̄tereundū nō eſt vtcuꝫ laborē ſuū ſine fructu eſſe cōſiderent:in locū alium ad laborē cū fructu migrēt.Unde ille quoqꝫ egregius p̄dicator: quidiſſolui cupit: et cum xp̄o eſſe: cui viuerexp̄s eſt ⁊ mori lucrū: qui paſſionū certamina nō ſolū ipſe appetijt: ſed ad tolerandahec ⁊ alios accēdit. Damaſci perſecutionē paſſus: vt potuiſſet euadere: murū: funē ſportāqꝫ queſiuit: ſeqꝫ latenter deponivoluit Nūquid naͣm paulū mortē dicimꝰtimuiſſe: quā ſeipſe ꝓ amore Iheſu teſtat̉appetere. Sed cū in eodē loco minorē ſibi fructū adeſſe cōſpiceret: ⁊ graui laboread laborē ſe alibi cū fructu ſeruauit. Fortis etenī preliator dei teneri intra clauſtranoluit: certamīs campū queſiuit. Vndeiſdē quoqꝫ venerabilis Benedictus ſi libēter audis: citius agnoſcis: qꝛ viuus ip̄eindociles deſeruit: qui aliquātos in locisalijs a morte anime ſuſcitauit.Petrus.Ta eſt vt doces ⁊ manifeſta ratioi⁊ prolatū congruū teſtimoniū declarat. Sed queſo de vita tāti patris ad narratiōis ordinē redeas.¶ Gregorius.Um ſanctus vir diu in eadē ſoli-tndine virtutibus ſigniſqꝫ ſuccrecſceret: multi ab eo in eodē loco adoīpotentis dei ſunt ſeruitiū cōgregati: itavt illic duodecim monaſteria cū oīpo tentis Iheſu xp̄i dn̄i opitulatiōe cōſtrueret.In quibꝰ ſtatutis pr̄ibus duodenos monachos deputauit: paucos vero ſecū retinuit: quos adhuc in ſua pn̄tia ab eo erudi

ne vrbis nobiles ⁊ religioſi cōcurrere: ſuoſqꝫ ei filios oīpotenti deo nutriēdos dare. Tūc quoqꝫ bone ſpei ſuas ſoboles Exticiꝰ Maurū: Tertullius vero patriciusPlacidū tradidit. E quibus Maurus iunior cū bonis polleret moribus magiſter:adiutor cepit exiſtere. Placidus vero puerilis adhuc indolis gerebat annos.De monacho vagemētis ad ſalutē reducto:¶ Cap. V.N vno autē ex eis monaſterijsque circūquaqꝫ ꝯſtruxerat: quidā monachus erat: qui ad orationē ſtare nō poterat: ſed moxvt ſe fratres ad ſtudiū oratōis inclinabāt.ip̄e egrediebatur foras ⁊ mente vaga terrena aliqua ⁊ tranſitoria gerebat. Cunqꝫab abbate ſuo ſepius fuiſſet admonitꝰ: advirū dei ductus eſt: qui ip̄e quoqꝫ ſtultitiam eius vehemēter increpauit: ⁊ ad monaſteriū reuerſus: vix duobus diebus viri dei admonitionē tenuit. Nā die tertiaad vſum propriū reuerſus vagari tꝑe oratiōis cepit. Qd̓ cū ſeruo dei ab eodē monaſterij patre quē cōſtituerat: nūciatū fuiſſet: dixit: Ego venio: eūqꝫ per me emendo. Cūqꝫ vir dei veniſſet ad monaſteriū ⁊cōſtituta hora: expleta pſalmodia ſeſe fratres in orationē dediſſent: aſpexit ꝙ eundē monachū qui manere in oratiōe nō potuit: quidā niger puerulus per veſtimētifimbriā foras trahebat. Tunc eidē patrimonaſterio Pompeiano noīe et Maurodei famulo ſecrete dixit: Nūquid nō aſpicitis: quis eſt qui iſtū monachū foras trahit? Qui reſpōdentes dixerūt: Nō. Quibus ait: Oremus vt vos etiam videatis:quē iſte monachꝰ ſequit̉. Cūqꝫ per biduūeſſet oratū Maurus monachꝰ vidit: Pōpeianus vero eiuſdē monaſterij pater videre nō potuit. Die igit̉ alia expleta or̄oevir dei oratoriū egreſſus ſtantē foris mōachū reꝑꝑit: quē ꝓ cecitate cordis ſui virga percuſſit. Qui ex illo die nil ꝑſuaſionis vlterius a nigro iā puerulo ꝑtulit: ſedad orationis ſtudiū immobilis permaſit.