BeatiGregorijpape

vero imꝑaret verecūdia: plus erubeſcēsvultū hominū ꝙͣˡ dei iudiciū metuens: cūſocru ſua ad dedicationē oratorij proceſſit. Mox vero vt reliquie beati Sebaſtiani martyris oratoriū ingreſſe ſunt eandeꝫpredictā matronā malignꝰ ſpūſ arripuit:⁊ coram omni populo vexare cepit. Eiuſdem vero oratorij preſbyter dū eaꝫ vehementiſſime vexari cōſpiceret: ex altari ꝓtinus ſyndonē tulit: eamqꝫ operuit: ſed ⁊hunc ſimul repēte dyabolus inuaſit. Etquia vltra vires voluit quicquā preſumere: cōpulſus eſt: ⁊ ipſe cognoſcere in ſuavexatiōe quid eſſet. Hi vero qui aderāt:puellam in manibꝰ ex oratorio ſublatamad domū propriā reportauerūt. Cūqꝫ hācantiquus hoſtis vexatione cōtinua vehementer attereret: ꝓpinqui ſui eam carnaliter amātes: ⁊ amādo proſequētes ad obtinendū ſalutis remediū maleficis tradiderūt: vt eius animā funditꝰ extinguerēt:cuius carni magicis artibus ad tēpus ꝓdeſſe conarent̉. Ducta eſt itaqꝫ ad fluuiūatqꝫ in aquā merſa. Ibiqꝫ diutius incantationibꝰ agere malefici moliebant̉ vt isqui eam inuaſerat dyabolus exiret. Sedmiro omnipotentis dei iudicio dū arte ꝑuerſa vnus ab ea repellit̉: in eam legio ſubito intrauit. Cepit ex hoc illa tot motibꝰagitari: tot vocibus: clamoribus ꝑſtrepere: quot ſpiritibus tenebat̉. Tunc initocōſilio parentes eius ſue perfidie culpaꝫfatentes: hanc ad venerabilē virū Fortunatum epiſcopū deduxerūt: eiqꝫ reliquerunt. Qua ille ſuſcepta multis ſe diebusac noctibus in orationē dedit: tantoqꝫ anniſu precibꝰ incubuit: quāto ⁊ in vno corpore contra ſe aſſiſtere legionis aciem inuenit. Quā non poſt multos dies ita ſanaꝫ atqꝫ incolumē reddidit: ac ſi in ea iusproprium dyabolus nunꝙͣ habuiſſet.Lio quoqꝫ tempore idem vir omnipotentis dei famulus ex obſeſſo quodam homine in mundū ſpiritum excuſſit. Qui malignus ſpūs cumveſperaſcente iam die ſecretam ab omnibus horā cerneret: peregrinū quēpiam eſ

ſe ſe ſimulans circuire cepit ciuitatis plateas ⁊ clamare. O virum ſanctū fortunatum epiſcopū. Ecce quid fecit: peregrinūhominē de hoſpitio ſuo expulit. Querovbi requieſcere debeam: ⁊ in ciuitate eiꝰnec inuenio. Tūc quidā in hoſpitio cumvxore ſua ⁊ paruulo filio ad prunas ſedebat. Qui vocē eius audiens ⁊ quid Epiſcopus ei fecerit requirens hunc inuitauit hoſpit io ſedere ſecum iuxta prunas fecit. Cūqꝫ viciſſim aliqua confabularēturparuulum eius filiū idem malignus ſpiritus intrauit: atqꝫ in eaſdem prunas proiecit. Ibiqꝫ mox eius animā excuſſit. Quiorbatus: miſer: vel quem ipſe ſuſceperit:vel quē epiſcopus expulit: agnouit.Petrus.Uid nam hoc eſſe dicimus vt occidendi auſum in eiꝰ hoſpitio anItiquus hoſtis acciperet: qui huncperegrinū eſtimans ad ſe hoſpitalitatisgratia vocauit.¶ Gregorius.Ulta Petre videntur bona: ſednon ſunt: quia bono animo nonfiūt. Vnde ⁊ in euāgelio veritasdicit. Si oculus tuus nequā fuerit: totuꝫcorpus tuū tenebroſum erit: quia cū peruerſa eſt intentio que precedit: prauum ēomne opus qd̓ ſequitur: quāuis eſſe rectūvideatur. Ego nāqꝫ hunc virū qui dumquaſi hoſpitalitatē exhiberet: orbatus ē:non pietatis opere delectatuꝫ eſtimo: ſedepiſcopi derogatione. Nam pena ſubſequens innotuit: quia precedens illa fuſceptio ſine culpa non fuit. Sunt nāqꝫ nonnulli qui iccirco facere bona ſtudēt vt gratiam aliene operationis obnubilent: necpaſcuntur bono qd̓ faciunt: ſed laude boni: qua ceteros premunt. Qua de re exiſtimo hunc virum qui malignū ſpiritumin hoſpitalitatem ſuſcepit: oſtētationem