M. Guilhelmi de oclrāCent logiū theologicū
Cent logiū theologicūmutabat̉. qꝛ poſſibile eſt duas volūtates conuenire ita ꝙ qͥcqͥd vna volūtas vult ⁊ reliquaillarū velit: ⁊ cū vna illarū mutat̉ ſine mutation alteriꝰ mutat̉: ſic vna ⁊ eadē īmutata volūtate vult aliquē ieiunare feria ſexta ⁊ nō ieiunare die dn̄ica cui volūtas ſacerdotis ē obediēs. hoc idē velle diuerſorū actuū volūtatisqꝛ actꝰ quo ſacerdos vult aliquē ieiunare feriaſexta ⁊ actꝰ quo nō vult ieiunare die dn̄ica ſūtdiuerſi. nō gͦ ſequit̉ volūtas diuina filij dei inom̄ibꝰ fuit cōcors ⁊ obediēs volūtati ſue dīne⁊ ip̄e mutabat̉ ẜm volūtatē humanā. gͦ ⁊ diuinā. qꝛ hoc idē qd̓ debilis homo facit duobusactibus: fortis vnico actu facere pōt.rōDecimatertia cōcluſio eſt iſta q̄ ponit̉ tāꝙͣ ꝓbabilis ſemꝑ cū ſupportatione ⁊ declaratione pͥme cōcluſionis poſita: qꝛ ꝑtes xp̄i cōicant ydiomata ſic videlꝫ ꝙ tales ꝓpōnes ſūtvere. caput xp̄i ē pes xp̄i. oculꝰ xp̄i ē manꝰ xp̄i.⁊ ſic de cōſimilibꝰ alijs. Iſta cōcluſio tal̓r declarat̉. filius dei aſſumpſit naturā humanā. gͦaſſumpſit quālibet partē talis nature. gͦ aſſūpſit caput pedē ⁊ manū ⁊ ſic de ſingulis ꝑtibꝰPari gͦ rōne qua fit cōicatio ydiomatū int̓ filiū dei ⁊ naturā hūanā pari mō rōe aſſumptionis nature hūane fiet etiā cōicatio ydiomatūinter filiū ⁊ tales ꝑtes nature aſſumpte q̄ cōſimiliter aſſumūt̉. gͦ ſicut eſt hec vera deꝰ ē hōrōe aſſūptiōis nature ſic hec ē ꝟa deꝰ ē caputrōe cōſimilis aſſumptiōis. Et cōſimilit̓ pōt ꝓbari ꝙ hec ē vera etiā ſcꝫ ꝙ deꝰ ē pes. Tūc ſic.iſte deꝰ ē pes xp̄i. iſte deꝰ ē caput xp̄i. gͦ caputxp̄i ē pēs xp̄i. ⁊ cōſil̓r. de alijs ꝑtibꝰ pōt argui.Itē poſito ꝙ deꝰ dimitteret quālibet partēnature aſſumpte q̄ nō ē caput vl̓ pars capitis⁊ retineat caput aſſumptū tunc q̄ro vtrū fiatcōicatio ydiomatū inter deū ⁊ caput aſſūptūvl̓ nō. ſi ſic videret̉ ꝓpoſitū cōcedi. Si nō. tūcſequit̉ ꝙ cū caput ita bene fuerit aſſumptū etita intēſe cū reliquis ꝑtibꝰ ꝙ ſicut etiā fiebatcōicatio cū om̄ibꝰ ꝑtibꝰ ꝙ nūc nō fieret interdeū ⁊ caput reliquis dimiſſis qd̓ nō vr̄ verumSed ꝯtra iſtā cōcluſionē inſtat̉ ſic. ſi talisa.aſſumptio eſſet ſemꝑ ſufficiēs cā cōicationisydiomatū int̓ deū ⁊ naturā hūanā aſſumptaꝫſequeret̉ ꝙ tales ꝓpōnes eſſent vere deꝰ ē iſtanatura aſſumpta natura diuina ē natura hūana deitas ē humanitas. iſta natura diuina demōſfrata ē iſta demonſtrata natura humana.Itē ſequeret̉ ꝙ in triduo mortis xp̄i iſte ꝓpoſitiones vere fuiſſēt deꝰ ē corpꝰ mortuū. deꝰē aīa ſeparata a corpore. corpꝰ xp̄i mortuū ē: ſeparatū a corpore mortuo xp̄i. ⁊ ꝑ ꝯn̄s idē eſt ſeparatū a ſeip̄o ⁊ nō tm̄ ſequerēt̉ iſta ſꝫ infinitaalia q̄ iſtis ſolutis faciliter pn̄t ſolui. Ad pͥ-
M. Guilhelmi de oclrāmū iſtoꝝ facilit̓ dr̄ cōcedēdo an̄s ⁊ negādo cōſequētiā. qꝛ ꝙͣuis aſſūptio alicuiꝰ nature ī vnitatē ſuppoſiti diuini ſit cā ſufficiēs cōicatōisydiomatū vl̓ aliquarū dictionū nō tn̄ oīꝫ. Nāquedā ſunt dictiōes cōicabiles ⁊ q̄dā no. quevero non ſunt cōicabiles ſunt iſte q̄ ita diſtincte ſignificant earū ſignificata ⁊ ita determinate ꝙ nūqͣ accipiūt̉ ꝓ aliquo alio vel aliquibus alijs ⁊ hoc ex natura īpoſitionis talis dictionis vel ex cōi vſu oīm vtētiū talibꝰ ſignis⁊ taliū quedā ſūt ꝓpͥa ⁊ q̄dā abſtractiua Propria ſicut ſigna demōſtratiua vl̓ cū demoſtratiōibꝰ accepta cuiuſmōi ſūt ille iſte hͦ mortuūhec aīa ⁊cͣ. qꝛ nūqͣ virtute iſtiꝰ aſſumptōnis ēiſta poſſibilis iſta (demōſtrata natura humana) eſt iſta (demōſtrata natura diuina) necſil̓r iſta ꝓpō iſta natura vel hec res eſt iſta resdemoſtrādo ꝑ pͥmū de mōſtratiuū naturā hūanā ⁊ per ſcd̓m naturā diuinā. Signa vero abſtractiua ſunt iſta natura hūana humanitasnatura aſſumpta ⁊cͣ. ⁊ iō talia abſtracta ſic accepta cū ꝓnoīe demōſtratiuo vel ſine ꝓnoīedemōſtratiuo ꝑ nullā aſſumptōnē tale aſſumptum verificet de eis ⁊ iō tales nō ſūt poſſibiles ꝑ aliquā aſſumptionē diuinitas ē humanitas deꝰ ē natura aſſumpta deitas ē natura humana aſſumpta ⁊ ſic de alijs cōpoſitis ex t̓minis nō cōicabilibꝰ. ⁊ iō ꝙ ſint cōicabiles opꝫẜm cōcluſionē illā vbi dicebat̉ ꝙ omnis ꝓpomere affirmatiua cōpoſita ex terminis cōicabilibꝰ ⁊cͣ. Ptꝫ gͦ ꝙ aſſumptio eſt cā ſufficienscōicationis ydiomatū aliquorū terminoꝝ vtpote terminoꝝ cōicabiliū ẜ nō aliorū. ⁊ ita nōſequit̉ ꝙ rōe aſſumptiōis erit hec vera deitasē humanitas. nec etiā alie ꝓpōes q̄ in ante ſuperius adducebātur. Ad ſcd̓m dr̄ cōcedendo ꝯn̄am ⁊ ꝙͣtū ad illas ꝓpōnes ſcꝫ qͥ cōponūtur ex terminis cōicabilibꝰ q̄ ſunt iſte deus eſtcorpus mortuū. qꝛ nō magis incōueniēs ē cocedere ꝙ deꝰ fuerit corpꝰ mortuū ꝙͣ ꝙ deꝰ moriebat̉ in cruce. Itē deꝰ ē aīa. qꝛ in illo triduodeus nō deſeruit corpus nec etiā dimiſit aīaꝫpoſt aſſumptionē humanitatꝭ accipiēdo hūanitatē ꝓ natura humana ex corpore ⁊ aīa intellectiua cōpoſita nō erat in triduo cū corpore aīa ⁊ tn̄ deus nō dimiſit in illo triduo quodaſſumpſerat qꝛ deus erat in ſepulchro cū corpore ⁊ in inferno cū aīa ⁊ in triduo cōcedit̉ ꝙhec fuit vera aīa eſt corpus qꝛ taliter expoſitorie pōt argui ſeu ꝓbari. iſte dei filius eſt corpꝰet iſte filius eſt aīa. gͦ aīa eſt corpus. Et vlteriꝰcuꝫ dicitur ꝙ in triduo corpus erat mortuumſeparatum a corpore mortuo concedo ad bonum intellectum. ſed iſte qui eſt corpus mortuum ratione communicationis ydiomatum
Secunda
Obiectio prima.
ADecimatertia cōcli
Rn̄ſio ad pͥmā
Ad ſcd̓am
iorū.