M. Guilhelmi de oclrāCentilogin theologien

Centilogiū theolo gſuppoſiti ⁊ in tali ſuppoſitiōe ab eodē ſubſtētari: ⁊ poſtea pōt dimitti. ⁊ ſic pōt deꝰ mutari.Itē deꝰ generabat̉: moriebatur: reſurrexit: deſcedit ad inferos: aſcendit ad celos. gͦ deꝰ mutabat̉. An̄s eſt articulꝰ fidei: ⁊ ꝯn̄a eſt nota deſe. Ite deꝰ mouebat̉ oī ſpecie motꝰ. qꝛ ip̄e gn̓abatur: ip̄e corrūpebatur: ip̄e augmentabat̉. qꝛpͥmo ip̄e fuit ꝑuus puer ⁊ poſtea creuit in magnū virū ⁊ ip̄e diminuebat̉: ſicut patuit in cruce in mortē qͥ totuꝫ ſanguineꝫ fudit. alterabat̉qͥa ip̄e ſudauit guttis ſanguineis ⁊ eſurijt ⁊ ſi.tiuit ⁊ calefiebat ⁊ frigefiebat: ⁊ ip̄e loquebatur: mouebat̉. qꝛ de vno loco ad aliū locū gͦ eſtmutabilis. Itē deꝰ pōt eſſe diuerſarū volūtatū: ita ꝙ pͥmo pōt eſſe vniꝰ volūtatis ⁊ poſteaalteriꝰ ſine mutatiōe alicuiꝰ alteriꝰ rei. gͦ deꝰ p̄tmutari. Iſta ꝯn̄a videt̉ euidēs. Et an̄s declaratur ⁊ ponat̉ ꝙ a ſit tēpus futurū: ⁊ poſtea capiātur iſte due ꝓpoſitiones. deꝰ dānabit ſortēvel anti chriſtū vel vnū aliū: ita tn̄ ꝙ nullꝰ eoꝝſit in rerū natura: vt poſſibile eſt in a inſtāti: ⁊deꝰ nō dānabit illū eundē ſortē: vel āti chriſtuꝫnō exiſtētē in rerū natura in a inſtāti: ⁊ poſteaille ſit in a inſtāti: vel an̄ a inſtās: qd̓ nccrio oꝫſi habeat dānari. Tūc ſic vtraqꝫ iſtaruꝫ pōt eēvera an̄ a inſtās. Ptꝫ qꝛ q̄libet iſtarū eſt cōtingēs: ⁊ hͦ ſine mutatiōe alicuiꝰ rei. vt pꝫ ꝑ caſuꝫgͦ deꝰ pōt eſſe. pͥmo vniꝰ volūtatis: ⁊ poſtea alteriꝰ volūtatis. Itē ſi dicat̉ ꝙ nō pōt eſſe mutatio an̄ a. inſtās capiat̉ tertia ꝓpo gr̄a exempli ⁊ ſit iſta deꝰ dānauit ſortē in a inſtāti. Tūcſic. ſortes pōt finalit̓ peccare mortalit̓ an̄ a inſtās: ⁊ de hͦ nunꝙͣ cōteri. gͦ ſortē deꝰ pōt dānare in a inſtāti. Iſta ꝯn̄a videt̉ euidēs. qꝛ cā efficiēs ip̄ius dānatiōis pōt eē pctm̄ mortale. ⁊ ꝑꝯn̄s hͨ pōt eē vera an̄ a inſtās. deꝰ dānauit ſortē. ⁊ ſil̓r pōt argui de ſua oppoſita. Et ſi dicat̉ꝙ ſua oppoſita .ſ. negatiua nō poſſet eſſe veraan a inſtās nō pōt negari. qꝛ clarū eſt ꝙ an̄ a īſtās ſortes pōt eē viator liberi arbitrij ⁊ poterit flecti ad vtrūlibꝫ. Cōſequētia eſt ſatis manifeſta in theologia. ⁊ an̄s eſt verū ⁊ de ſe notū: ⁊ pōt elici ex p̄dictis. Pꝫ gͦ ꝙ vtraqꝫ iſtarūpōt eē ꝟa an a inſtās ſine mutatōe alicuiꝰ alterius rei a deo. ⁊ ſic prīcipalis ꝯn̄a pꝫ. qꝛ qn̄ hͨ ēꝟa deꝰ dānauit ſortē in a inſtāti. tūc deꝰ hꝫ volūtatē dānādi: ⁊ tn̄ poſſibile eſt ꝙ deꝰ nō dānabit ſortē in a inſtāti. ⁊ ſic hēbit volūtatē nō dānādi. Itē ſi q̄libꝫ iſtarū pōt eē ꝟa an̄ a inſtāsſcꝫ deꝰ dānabit ſortē ⁊ nō dānabit ſine mutatiōe alicuiꝰ alteriꝰ rei a deo. ſeqͥt̉ ꝙ deꝰ erit mutabilis: vl̓ ꝙ vtrūqꝫ ꝯͣdictoriorū p̄t eē verū ſinealiqͣ mutatiōe qd̓ videt̉ īpoſſibile. qꝛ in qͣlibetꝓpōe affirmatiua q̄ nūc eſt ꝟa ſi debeat eē fl̓aopꝫ ꝙ fiat aliqͣ mutatio. qͥa alit̓ ſequeret̉ error

M. Guilhelmi de oclrāpariſius cōdēnatꝰ nec aliter eēt rō aliqua aſſignāda quare potiꝰ oporteret nūc eē falſam ꝙͣverā. Ite iſtud cōfirmat̉ ꝑ diuerſas auctoritates ſacre ſcripture ꝑ illd̓ gen̄. vi. c. qd̓ deꝰdicit penitet me feciſe hōiem. ⁊ ſic pͥmo qn̄ fecit placuit ⁊ poſtea diſplicuit. gͦ deꝰ a placentia ī diſplicētiā mutat̉. Itē ꝑ illud ione. iiij.ca. qn̄ dicit ionas ꝑ preceptū diuinū niniuitisadhuc quadraginta dies ⁊ niniue ſubuertet̉ ⁊hoc nō fuit factū qꝛ fecerūt penitētiā qua deꝰpacificat̉. gͦ deꝰ pͥmo fuit in volūtate ſubuertēdi niniuē ⁊ poſtea nō fuit illiꝰ volūtaris. gͦ deꝰmutabat̉. Itē de ezechia rege cui deꝰ īſinuauit ꝑ ꝓpheta ip̄m fore de illa infirmitate inqua tūc iacuerat moriturū ⁊ ſtatim ꝑ eūdē ꝓphetā dixit ip̄ꝫ victurū. gͦ deꝰ pͥmo habuit vnāvolūtate ⁊ poſtea aliā. Itē ꝑ illud euāgelijvbi deꝰ dicit diſcipulis ſuis aſcendite vos addiē feſtū hunc ego aūt nō aſcēdā. et tn̄ poſteaaſcendit de quo tn̄ apl̓i eiꝰ q̄ſiuerunt quō illd̓fuit ꝙ ip̄e aſcēdit cū pͥus negauerat aſcēſurū.Reſpōdit. nōne duodecim ſūt hore diei: quaſidicat ī vna hora ſum ī volūtate aſcēdēdi ⁊ inalia nō aſcēdēdi. gͦ deꝰ mutabat̉. Et ſi dicat̉ꝙ ip̄e mutabat̉ ẜm volūtatē humanā ⁊ nō ẜꝫvolūtatē diuinā. Cōtra. volūtas ſua hūanafuit cōcors ⁊ obediēs volūtati diuine. gͦ pͥmoẜm volūtatē diuinā voluit ⁊ poſtea noluit. gͦmutabat̉ ẜm volūtatē diuinā. Itē īfinite auctoritates p̄n̄t adduci q̄ ꝑ iſtoꝝ ſolutiōes pn̄tſolui. Ad pͥmū iſtoꝝ dico negādo maiorē niſi addat̉ ꝑ trāſmutationē eiuſdē Uerūtn̄ aliqͥēſūt qͥbꝰ nō ſufficit iſta reſpōſio qͥ dicūt deū nōeē incōueniēs mutari mutatiōe nō includētealiquā īperfectionē. nā cōcedūt mutationē aſſumptionis alicuiꝰ nature ī vnitatē ſuppoſitivel dimiſſionē. ⁊ iō deū poſſe mutari. Et ſi dicat̉ eis ꝙ tūc eēt in potētia ad aliqͥd habēdūqd̓ nō habet reſpōdēt ꝙ hoc nō tm̄ ē poſſibileſꝫ ē neceſſariū. qꝛ deꝰ an creationē mūdi fuit inpotētia ad habēdū ſeruū. qꝛ tūc nullū habuitquē poſt creationē mūdi poſſedit. ⁊ pari rōnepoterat deꝰ illa q̄ nō hꝫ poſt hre. Nec iſta rō vr̄multis poſſe reprobari. Et iō iſti ſimilit̓ cōcedūt tali mutatione deū mutari ſicut argumētū ſatis ꝓbabilit̓ ꝯcludebat Uerū tn̄ pͥmi vlterius dicunt ꝙ exēplū de albedine ⁊ de naturahumana ī vnitatē ſuppoſiti aſſumpta nō ē ſufficiēs ꝓ cōcluſione ꝓbāda. qꝛ albedo aduenitilli cui aduenit ſubiectiue qd̓ nō facit naturahūana Ued ꝙͣuis iſta ſint bn̄ dicta. tn̄ ſcd̓a reſpōſio vr̄ meliꝰ intellectū qͥetare. Ad ſcd̓md̓r cōcedēdo deū poſſe mutari ẜm naturā aſſūptā ſicut ꝓbat argumētū. Ad tertiū ꝑ ideꝫꝙ hoc totū cōcedit̉ ⁊ ītelligit̉ ꝙ verificat̉ ẜm

Tertia.

Earto

Quinta

Sexta

Rn̄ſio ad pͥmaꝫobiectionē

Tertia

Quarta

Secunda

Confirmat̉ pͥmeauctoritate

Ad ſecundā

Ad tertiā