ubitationesAddititie

actionū corꝑaliū ſiue actꝰ ītellectꝰ. Sꝫ qꝛ iſtaopinio aliter reprobata eſt. nā probatū eſt alibi ꝙ ſolus actꝰ volūtatis eſt meritorius ⁊ virtuoſus intrinſece et nullius alterius potentieactus eſt meritorius niſi quadā denominatōeextrinſeca: iō eſt dicendū ꝙ obiecta primo dicta. ſcilꝫ cauſa volitio ⁊ delectatio viſio et dotes corporales ſunt premiū ſolius actus volūtatis qui fuit meritorius ⁊ nullo modo alteriꝰactus a volūtate niſi quadā denominatiōe extrinſeca. Et exemplū eſt ad hoc de prīcipe quidat militi caſtrū ꝓpter bonū et ſtrenuuꝫ actūin bello: ad queꝫ actū exequendū iuuat equusſuus ⁊ armiger. ⁊ tamē iſtud caſtrū nec eſt armigeri nec equi: ſed ſolius ipſius militis cauſantis. ⁊ ideo abſolute dicendū eſt ꝙ predictaſunt p̄mia ſolius actus volūtatis. ſicut ex aliaparte actio conueniēs gehēne eſt pena correſpondens ſoli actui volūtatis dānati. licet adexequendū illum actu demeritoriū cōcurrantactus corporales potētiarū executiuarū. Adſextū dubiū dico. ꝙ ꝓprie loquēdo de ſecuritate. ſecuritas eſt notitia certa qua aliquis ſcitcertitudinaliter ꝙ deus vult beatitudinē ſuācōtinuari ſine actu beatifico ſine interruptione aliqua. ⁊ ideo ſecuritas nō eſt viſio dei necdilectio. ſed eſt ꝓprie loquēdo quidā actus reflexus habes ꝓ obiecto totali totū iſtud. deusvult tā viſionē beatificā ꝙͣ fruitionē in perpetuū conſeruari. ⁊ ꝑ cōſeques tā fruitio ꝙͣ viſioeſt obiectū partiale illius actus qui vocaturſecuritas. Si queras a quo cauſatur ille actustanꝙͣ a cauſa totali. dico ꝙ a ſolo deo: quia ſicut cōtingenter tanꝙͣ cauſa totalis cauſat viſionē beatificā ⁊ fruitionē: ita ꝯtingēter cauſat illā ſecuritatē ꝑ quā contingēter in beatoapparuit tales ſemper eſſe contingētes. Hocſuppoſito dico ꝙ ẜm diſtinctioneꝫ prehabitāde beatitudine dico ꝙ accipiēdo beatitudinēpro illo actu quo īmediate accipitur obiectuꝫbeatificū. ſic ſecuritas nō eſt de eſſentia beatitudinis nec delectatio ⁊cͣ. ſicut prius dictū eſtaccipiēdo tamē beatitudinē pro quodā ſtatuoīm bonoꝝ aggregatione ꝑfecto ſicut loquūtur ſancti. ſic ſecuritas ꝑtinet ad eſſentiā beatitudinis: licet forte ꝯplete ⁊ eſſentialiter poſſet aliquis eē beatus ſine tali ſecuritate. Sꝫhic ſunt aliqua parua dubia. Primū eſt quomodo habet intelligi ꝙ aliquis ꝑ actū beatificū ⁊ meritoriū dicitur conuerti a deo. Scd̓meſt qualis eſt repugnātia inter actū beatificū⁊ actū peccati et vnde oritur. Tertiū vtrumidē actus beatificus nūero vel quicunqꝫ aliusactus idē exiſtēs nūero poteſt primo eſſe vniꝰ⁊ poſtea alterius. Ad primū iſtoꝝ dico ꝙ nō

3oēs actus pctī ⁊ actus meritorij repugnāt formaliter ꝙͣtū ad ſubſtātiā actus: ⁊ eodē mō deactu beatifico: ſꝫ aliqͦ repugnāt ⁊ aliqui non.nā ꝑ cōuerſione ad deū vel actū meritoriū quoquis cōuertit̉ ad deū nō pōt intelligi niſi actꝰvolēdi quo aliqͥs diligit deū vel illud qd̓ vultdeus eū diligere vel actus nolēdi quo nō vultillud qd̓ vult deꝰ eū nolle. Per auerſiōeꝫ a deointelligit̉ actus nolēdi deū vel actus volēdi illud qd̓ deus vult eū nolle vel aliqd̓ tale. Ad videndū vtrū cōuerſio ⁊ auerſio in actu meritorio ⁊ actu pctī repugnāt. querendū eſt de qͥbꝰactibꝰ loqͥmur hinc inde. nā ſi voces cōuerſionē ad deū ꝑ actū meritoriū actū volendi deuꝫ⁊ auerſione actū nolendi deū certū eſt: tunc ꝙtalis cōuerſio ad deū ⁊ talis auerſio a deo opponunt̉ formaliter ſicut actꝰ nolendi ⁊ volendi eius obiecti. Sed talis ꝯuerſio ⁊ auerſio nōſunt in oī actu pctī: qꝛ multi ſunt actꝰ pctī quiſunt actus voledi creaturas. Si intelligas ꝑcōuerſionē actū quo aliqͥs vult illud qd̓ deusvult eū velle ⁊ auerſionē actū nolēdi quo noloilld̓ qd̓ deus vult me velle ſi fuerit rctū eiuſdēobiecti: ſic adhuc opponūt̉ formaliter ſic̄ actꝰnolēdi ⁊ volēdi reſpectu eiuſdē obiecti. Si autē intelligas ꝑ ꝯuerſionē actū volēdi: qꝛ deusvult creaturā velle: ⁊ ꝑ auerſionē actū nolēdiquo vult aliqͥs id qd̓ deꝰ vult euꝫ nolle ſi iſti actus ſint eiuſdē obiecti ſi adhuc repugnant: ⁊forte ſic̄ actꝰ nolēdi ⁊ volēdi rctū eiuſdē obiecti. Sꝫ iſti tres modi nō ſaluant̉ in oībꝰ actibꝰpctī: qꝛ aliqͦs pōt deū velle meritorie ⁊ nolle aliquā creatura: puta Ioh̓em de meritorie ꝙͣtuꝫad primū modū. ⁊ ꝑ vnū actū cōuertit̉ ad deū:⁊ ꝑ aliū auertit̉ a deo. ⁊ in iſtis actibꝰ conuerſio ⁊ auerſio nō repugnāt ſicut nec iſti actusvelle deū ⁊ nolle creaturā nō repugnāt. ſil̓r p̄taliquis velle aliqͥd meritorie qd̓ deus vult eūvelle ⁊ nolle aliud obiectu: nō idē qd̓ deꝰ vulteū velle ⁊ hoc velle ⁊ ideꝫ nolle rctū diuerſoꝝobiectoꝝ nō repugnant. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec cōuerſionec auerſio in iſtis actibꝰ. ſil̓r pōt aliquis velle illud qd̓ deus vult eū nolle. ⁊ ſic demeret̉ etauertit̉ a deo: et pōt nolle aliud qd̓ deus vulteū nolle. ⁊ ſic meret̉ ⁊ cōuertitur ad deū ⁊ iſtiactus nō opponunt̉ formaliter. Sil̓r poteſt aliquis meritorie velle deū ⁊ meritorie velle creaturā. ⁊ iſti duo actus nō opponuntur formaliter: quia vtrūqꝫ eſt actus volendi ⁊ reſpectu diuerſoꝝ obiectoꝝ. Et ſil̓r pōt aliquis nolle aliquā creaturā meritorie ⁊ nolle aliā creaturamdemeritorie: ſꝫ iſti duo actꝰ nolēdi rctū diuerſorū obiectoꝝ nō opponunt̉. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nō oīs conuerſio ad deum ꝑ actū beatificū ⁊ meritoriumconuerſio ⁊ auerſio a deo per quēcunqꝫ actum

Ad primū dubiū

Scd̓m

Tertiū

Alia dubiaPrimum

Ad ſextam dubitatōem