In quattuor li. ſnīarumQueſtionū. G. de oclrā
Queſtionū. G. de oclrābeatificū ⁊ meritoriū ⁊ auerſio a deo per quēcunqꝫ actū peccati opponunt̉ formaliter: quianō eſt repugnātia formalis inter ſubſtantiamactus beatirici ſiue meritorij ⁊ ſubſtantiā cuiuſcūqꝫ actus pctī mortalis. ⁊ ſic illud dictumgn̓aliter nō videt̉ verū ꝙ cōuerſio ⁊ auerſio inoī pctō ⁊ actu opponunt̉: pōt tn̄ illud dcm̄ ſaluari ẜm bonū intellectu: ſic videlꝫ ꝙ ꝑ actummeritoriuꝫ aliqͥs eſt acceptus deo ⁊ carus ſibi⁊ quia eſt ſic acceptus non poteſt dici conuerſus ad deū ꝑ quēcunqꝫ actu meritoriū. ꝑ actuꝫaūt pctī nō eſt acceptatus ſibi: ſꝫ magis reprobatus a deo. ⁊ ſic dicit̉ auerti. tūc aūt videt̉ eērepugnantia formalis inter duo cōplexa iſtavidelꝫ a eſt acceptus deo a nō eſt acceptus ſil̓⁊ ſemel. ⁊ iō nō obſtāte ꝙ nō ſemꝑ ſit repugnātia inter ſubſtantias taliū actuū. nō tn̄ ſequit̉ꝙ inter cōplexa ſequentia expoſitōem taliumactuū ſil̓ in effectu ⁊ ordinatōe dei qͥ ſic ordinauit ꝙ ꝑ vnū actū eſſet acceptus: ⁊ per aliū nōeſſet acceptatus eſt repugnātia: ſed īter iſtosactus cōplexos nō eſt repugnātia formalis: ſꝫiſta repugnātia magis videt̉ reduci ad ordinatōem cauſe extrinſece ſic ſtatuētis ꝙͣtū ad ſubſtantias actuū: ſicut de hoc alibi dc̄m eſt. Et ſiq̄ras ſi nō ſit repugnātia formalis int̓ ſubſtantias illoꝝ actuū quare nō poſſunt iſti actus ſil̓eſſe. Rn̄deo ꝙ pōt dici ẜm rei veritatē ad actūmeritoriū eliciendū requirit̉ caritas tanꝙͣ cāpartialis illius actꝰ: ſꝫ ꝑ actū peccati corrupit̉caritas nō ꝓpter repugnantiaꝫ formalē interilla ẜ ꝓpter demeritū. qꝛ qn̄ aliqͥs peccat mortaliter demeret̉ conſeruatōnem caritatis. ⁊ ꝑcōſequēs nō pōt elici actus meritorius deſtructa caritate ꝙͣtūcunqꝫ ſubſtantia alicuius actus meritorij ⁊ actus peccati nō opponātur.Ad aliud dubiū pōt cōſequēter dici ꝙ interactū beatificū ⁊ īter actū peccati alicuius nōeſt repugnātia formalis ꝙͣtuꝫ ad ſubſtantiasactuū puta inter fruitōem reſpectu dei ⁊ velleoccidere hoīem: ſed inter iſtos conceptꝰ ⁊ actꝰbeatificos ⁊ actus peccati eſt repugnantia. ⁊ſic aliqn̄ inter conceptus eſt repugnātia ⁊ nōinter cōtenta ſub illis. ⁊ ponit̉ exēplum. de coceptu entis ⁊ nō entis: qꝛ nihil cōtinet̉ ſub nōente qd̓ repugnat enti. Aliter p̄t dici ad iſtuddubiū ⁊ ad precedēs: qꝛ tā actus beatificus ꝙͣmeritoriꝰ repugnat omī actui peccati. de pͥmoptꝫ: qꝛ actus beatificus eſt quo aliquis diligitdeū. ſuꝑ oīa actus pctī eſt quo aliqͥs diligit qd̓eſt dei offenſiuū: vel hꝫ nolle ſicut odit qd̓ deꝰeū diligere vult vel diligit aliqͥd contra preceptū ſuū. nūc aūt iſti actꝰ formaliter repugnātdiligere deū ſuꝑ oīa ⁊ diligere aliqͥd offenſiuūdei vel cōtra preceptū dei: qꝛ eoip̄o quo diligo
runillud qd̓ eſt dei offenſiuū nō diligo deū ſuꝑ oīaScd̓m patet: qꝛ actus meritorius eſt quo diligo deū ꝓpter ſe vel ꝓpter honorē diuinū actꝰaūt pct̄i cuiuſcūqꝫ mortalis eſt actus quo diligo aliqͥd cōtra voluntatē diuinā vel preceptūdiuinū: ⁊ ita ſemꝑ actus pctī mortalis ē aliqd̓obiectū partiale qd̓ repugnat obiecto partiali actus meritorij. ⁊ ꝑ ꝯn̄s rōne illoꝝ obiectoꝝrepugnat actus meritorius cuilibet actui peccati. Exemplū. velle errare ꝓpter honorē diuinū eſt actus abſolutus: ſꝫ velle abſolute occidere nō eſt actꝰ pctī mortalis: qꝛ tale velle caret oī circūſtantia tā bona ꝙͣ mala. ⁊ ꝑ ꝯn̄s p̄tvelle occidere ſine oī pctō: ſꝫ tm̄ velle occiderecōtra preceptū diuinū vel ꝯtra honorē diuinū⁊ ꝑ ꝯn̄s cū oē pctm̄ mortale hēat tale obiectūꝑtiale repugnās formalit̓ obiecto ꝑtiali tā actus beatifici ꝙͣ meritorij. ſequit̉ ꝙ vl̓r actꝰ btificus ⁊ actꝰ meritoriꝰ repugnant oī actui pctīmortalis formalit̓ ⁊ intrīſece ꝙͣtū ad ſubſtātiāactꝰ. Sꝫ dubiū eſt ꝓpter aliqͣ p̄dicta de caritate vtrū aliqͥs pōt vitare oē pctm̄ mortale ex puris naturalibꝰ ſine oī caritate. ⁊ videt̉ ꝙ nō: qꝛtūc aliqͦs poſſet mereri vitā eternā ex puris naturalibꝰ. tūc etiā ſequeret̉ error pelagij qͥ hocponit. Rn̄deo ꝙ ſic reſpectu cuiuſcūqꝫ obiectipōt volūtas elicere aliquē actū ſine caritate ⁊reſpectu eiuſdē obiecti pōt elicere cū caritateqꝛ qd̓libet obiectū qd̓ pōt apprehēdi ab intellectu ⁊ dictari eſſe eliciendū cū caritate exiſtēte in aīa pōt ſic cōprehendi ⁊ dictari ip̄a nonexiſtente in aīa: ſꝫ caritate exiſtēte p̄t aliqͥs vitare oē pctm̄ tā omiſſionis ꝙͣ cōmiſſionis. igitur ⁊cͣ. Et cōfirmat̉: qꝛ oīs actus meritorius ⁊pctī eſt in ptāte volūtatis: qꝛ aliter nō eēt peccatū nec demeritoriū. igit̉ pōt oēm actuꝫ pctīſuſpendere ⁊ nō elicere. ⁊ ſic pōt vitare pctm̄omiſſionis ⁊ ꝯmiſſionis ꝑ ſuſpenſiōeꝫ talis actꝰ. ſil̓r ſi teneat̉ elicere actū poſitiuū certo die⁊ certa determīata hora: ſic̄ ſi aliqͥs tenet̉ ſuꝑoīa diligere deū dn̄ico die ⁊ qͥlibꝫ ſil̓is ſit ī ptāte volūtatis pōt tūc ex puris naturalibꝰ ⁊ circa illa obiecta illū actu elicere. ⁊ ꝑ ꝯn̄s pōt vitare pctm̄ omiſſionis: qꝛ conſtat ꝙ ſe ponēdoactū pctī nō peccat: ſꝫ magis meret̉ de cōgruonec eliciēdo actū naturale diligēdi vel aliquēcōſil̓eꝫ circa oīa illa obiecta circa q̄ p̄t elice cūcaritate peccet magꝭ ⁊ de ꝯgruo meret̉. igr̄ p̄tvitare ex puris naturaliibꝰ oē pctm̄. Ad argumētū dico ꝙ aliqͥs de ꝯgruo p̄t mereri gr̄aꝫ expuris naturalibꝰ ſic̄ aliqͥs diligēs deū ſuꝑ oīanaturaliter ẜm rectā rōnem ⁊ alias circūſtantias requiſitas ad actuꝫ meritorium mereturprimā infuſionē caritatis: ſed de ꝯdigno nonpōt aliquis mereri gr̄am ⁊ gl̓iam ſine caritate
AAAd ſcd̓m
Laus on