dubitationesAddititie
ſed nō ꝓbat diſtīctōem vl̓r inter dilectōem ⁊delectatōem. De hac rōe q̄re alibi ī dubitatōibus nr̄is. Scd̓a rō: qꝛ volūtas p̄t hr̄e nolle intēſiſſiuū an aduētū ip̄ius noliti. Ponat̉ igr̄ ꝙnolitū veniat in effectū ſic̄ ē nolitū: tūc ex hͦ ꝙponit̉ iſtud nō hꝫ volūtas intenſiꝰ nolle ꝙͣ priꝰqꝛ ꝑ poſitū pͥus huit eē intēſiſſimū. igr̄ ꝓpt̓ aduentū noliti nō mutat̉ volūtas ẜm aliqd̓ nolle. ſꝫ ꝯſtat ꝙ mutat̉ de nō triſtitia ī triſtitiā: qꝛpͥus non triſtabat̉: mō triſtat̉. igr̄ illa triſtitianō ē nolle. ⁊ ꝑ ꝯn̄s nec odiū: qꝛ nolle ⁊ odiū idēſūt. Sꝫ iſta rō nō ꝯcludit: vt ſit diſtīctio īteractū nolēdi ⁊ triſtitiā ſic̄ pͥus dcm̄ ē: qꝛ aduerſariꝰ diceret ꝙ lꝫ illud nolle p̄cedēs euētū noliti diſtīguit̉ a triſtitia: qꝛ ſeparat̉ vt dc̄m ē: tn̄nolle qd̓ hꝫ volūtas rctū noliti iā poſiti in effectu nō diſtīguit̉ a triſtitia: qꝛ illud nolle nō p̄tſeꝑari a triſtitia niſi forte miraculoſe ẜꝫ veritate: lꝫ nō ẜm aduerſariū. ⁊ iō diceret ad argumētū ꝙ volūtas hr̄et aliud nolle an aduētū noliti ⁊ poſt aduētū eiꝰ forte alteriꝰ rōis: ⁊ tūc nolle p̄cedēs diſtīguit̉ a triſtitia: ſꝫ nolle ſeq̄ns eſtidē cū triſtitia. vl̓ diceret ꝙ nolle p̄cedens aduētū noliti augmētaret̉ ī aduentu noliti ꝑ aliquē gͣdū eiuſdē rōnis qͥ eſſꝫ cū triſtitia. Et qn̄dicit̉ ꝙ poſſibile ē ꝙ hēat nolle ītēſiſſimū anteaduētu noliti. negādū eſt: qꝛ ſꝑ ꝑ poſitōem reiin effectu augmētat̉ nolitio. Tertia rō eſt: qꝛvolūtas libere ⁊ volūtarie elicit oēm actū nolēdi ⁊ volēdi: qꝛ ita p̄t volūtarie nolle aliqͥd ſic̄velle: qꝛ nullꝰ triſtat̉ volūtarie: qꝛ ſic nō triſtaret̉. igr̄. Sed iſta rō nō ꝯcludit: qꝛ volūtas p̄tvoluntarie ⁊ libere velle aliqͥd īmediate. ⁊ tn̄poſitꝭ alijs actibꝰ mutabit̉ ad volēdū illud. Exemplū. infirmꝰ p̄t libere velle potionē amarā⁊ nō velle ſic̄ placet: ſꝫ ſtāte vno actu ī volūtate quo vult efficacit̉ ſanitatē oīno: nec ꝓ aliqͦīpedimēto dimitteret cōſeqͥ ſanitatē. ⁊ alio actu ītellectu quo dictat ip̄ꝫ īfirmū nō poſſe ſanari niſi ꝑ potionē amarā nccͣrio: tūc ita naturaliter ſic̄ ignis calefacit vult potionē amarāita diceret ī ꝓpoſito ꝙ an̄ aduētū noliti p̄t volūtas nolle illud vl̓ nō nolle: ſꝫ poſito ꝙ nolitūeueniat ſtāte volitōe libera ⁊ app̄hēſiōe ītellectus ꝙ nolitū iā euenit de nccͣte hꝫ nolle rc̄tūilliꝰ ſic̄ de nccͣte triſtat̉. ⁊ ita ꝯcludit rō ꝙ nolle illd̓ libere elicitū an̄ aduētū noliti diſtīguit̉a triſtitia: ſꝫ nō ꝯcludit ꝙ nolle rctū noliti iampoſiti ī effectu diſtīguat̉ real̓r a triſtitia: qꝛ illd̓natural̓r forte cāt̉ ſaltē ẜꝫ aduerſariū ſic̄ triſtitia. Quarta rō ē: qꝛ volūtas reflectens ſe ſuꝑactū ſuū volūtarie elicitū cōplacet ſibi actusſuꝰ. ⁊ ꝑ ꝯn̄s volūtas volēs ſe libere nolle complacet ſibi ī nolēdo: ſꝫ volūtas reflectēs ſe ſuꝑtriſtitiā ſuā nō cōplacet ſibi triſtitia ſua: ſꝫ diſ-
Iplicet. igr̄ ⁊cͣ. Sed iſta rō nō ꝯcludit. tū qꝛ lꝫvolūtas reflectēs ſe ſuꝑ actū nolēdi an aduentū ſibi cōplacet ī illo actu libere elicito: nō tn̄volūtas libere r̄flectēs ſe ſuꝑ actū nolēdi poſtaduentū noliti cōplacet ſibi ī illo actu: ſꝫ magꝭtriſtat̉. Iſtud pꝫ ꝑ exꝑientiā. nā aliqͥs nolensamicū ſuū peccare volēdo illd̓ nolle p̄t ſibi cōplacere ⁊ delectari. ſi poſt peccet ⁊ tūc ī nolendo eū peccare ſibi diſplicet ⁊ triſtat̉. Et ſil̓r involēdo eū nolle: qꝛ ſibi diſplicet ꝙ voluit illudnolle ad qd̓ ſequit̉ natural̓r ī eo triſtitia ⁊ peaTū qꝛ dubiū aſſumit ꝙ qd̓libꝫ nolle volūtatisſit volūtarie ⁊ libere elicitū: qꝛ ꝓbatū ē pͥus ꝙaliqͥd ē libere elicitū ⁊ aliqͥd naturalit̓: ⁊ ita lꝫrō p̄dicta cōcludat ꝙ volūtas reflectēs ſe ſuꝑactū ſuū libere elicitū p̄t ſibi cōplacere ī illo actu cuiuſmōi eſt nolle elicitū an̄ aduētū nolitiqꝛ ille eſt libere elicitꝰ nō tn̄ ꝯcludit ꝙ reflectēdo ſe ſuꝑ actū ſuū natural̓r ⁊ nccrio elicitū coplaceat ſibi ī illo actu ſꝫ magꝭ diſplicet. nūc autē ſic̄ declaratū ē pͥus nolle alicuiꝰ noliti naturalit̓ cāt̉ ꝑ aduētu noliti ⁊ ē aliud nolle a p̄cedēte euētū noliti. ⁊ ꝑ ꝯn̄s reflectēdo ſe ſuꝑ illd̓nolle magꝭ triſtat̉ ⁊ diſplicet. ⁊ ſic vt videt̉ aduerſario illud nolle nō diſtingueret̉ a triſtitia.Quīta rō eſt. qꝛ in deo eſt actꝰ nolēdi. naꝫ ſic̄ꝑ velle ſuū eſt cā eoꝝ q̄ eueniūt: ita ꝑ nolle ſuūeſt cā īpeditiua multoꝝ q̄ nō ēueniūt: ſꝫ deꝰ nōpōt triſtari. igr̄ triſtitia ⁊ nolle nō ſūc idē. Sꝫiſta rō nō ꝯcludit: qꝛ ſic̄ pͥus dc̄m eſt ẜm aduerſariū nō qd̓libꝫ nolle eſt idē cū triſtitiā: ſꝫ ſolūnolle rctū noliti cuius oppoſitū euenit. ⁊ talenolle nō p̄t eſſe ī deo: qꝛ ſi deus heat nolle rctūalicuiꝰ actꝰ noliti: tuc obiectū illiꝰ noliti nullomō pōt euenire maxīe obiectū noliti a deo efficaciter. ſed ſi obiectum noliti poſſet euenireet tamen deus nollet euenire illud tunc concluderet rō ꝙ illud nolle nō eēt idem cū triſtitia: ſꝫ ſic nō p̄t eſſe. ⁊ iō rō nō ꝯcludit ꝓpoſituꝫſuū. Si tn̄ fieret rō de āgelo bono volete aliqd̓volitū: cuiꝰ oppoſitū euenit freq̄nt̓. exēplū. angelus deputatꝰ ad cuſtodiā hoīs hꝫ nolle rctūpctī mortalis iſtiꝰ. ſi tn̄ peccat freq̄nt̓ mortaliter. tūc euenit oppoſitū noliti ab iſto āgelo. ettn̄ nō triſtat̉ de hͦ: qꝛ ſic̄ ī āgelo malo nulla ē delectatio: ita ī āgelo bono nulla ē triſtitia: tuncꝯcluderet argumētū forte gn̓al̓r diſtīctōeꝫ inter nolle ⁊ triſtitiā: qꝛ ſicut pͥus ꝓbatū eſt fereꝑ oēs rōnes Ioh̓. nolle p̄cedēs euētū noliti nōē idē cū triſtitia: qꝛ p̄nt ſeꝑari. nec nolle ſeq̄nseuētū noliti de quo nolle maxīe videt̉ ꝙ ſit idēcū triſtitia. gͦ nullū nolle eſt idē cū triſtitia. ſic̄ptꝫ de āgelo bono ī exēplo pͥus poſito. igr̄ gn̓alit̓ reqͥrit̉ ꝙ nullū nolle eſt idē cū triſtitia: ſꝫ adiſtud nō ꝑuenit deductio Ioh̓. Sexta rō: qꝛ
OQuarta rō ſcoti
Tertia rō ſcoti
Improbatur.
Improbat̉.
Mgcd̓a rōſcotī
OSertarōſcori
Improbatur
Quinta rō ſcoti
Improbatur
OEtacore