dubitationeszAddititie
iō nō eſt ſil̓e h̓ ⁊ ibi. Ad hͦ poſſet dici ꝙ ẜꝫ potentiā dei ordinatā nō poſſet ille actꝰ ꝑ aliqd̓tp̄s cōſeruari ſine caritate: qꝛ deꝰ ſic ordinauitꝙ qͥcūqꝫ ⁊ qn̄cūqꝫ hret talē actū ſtatī īfūderetſibi caritate: nec ꝑ potētiā dei ordinatā poſſetcaritas ſubſtrahi manēte tali actu. ⁊ iō aſſumptū eſt falſuꝫ .ſ. ꝙ p̄t naturalit̓ ꝯſeruari ſine caritate. ⁊ ꝑ ꝯn̄s exēpla adducta nō ſūt ad ꝓpoſitū. Sed qͥcqͥd eſt de potētia dei ordinata certū eſt ꝙ de potētia dei abſoluta pōt talis actꝰnaturalit̓ ꝓduci ⁊ in ꝑpetuū ꝯſeruari naturaliter ſine caritate. ⁊ etiā infuſa caritate. ⁊ pōtꝑ potētiā diuinā abſolutam caritas ānihilarimanifeſte eodē actu quo prius naturaliter cōſeruato. Ideo pōt aliter rn̄deri ad rōnem poſito caſu p̄dicto ꝙ caritas cū volūtate diligētedeū tali actu naturali cauſat aliquē gradu intenſiorē ⁊ eiuſdē rōnis quē gradu nō pōt volūtas cū alijs cauſis naturaliter cauſare. Et quādo dicit̉ ꝙ talē actū nō experimur in nobis. dico ꝙ caritas infuſa ponēda eſt in nobis nō ꝓpter experientiā aliquā: qꝛ ad hͦ nullā habemꝰexperientiā: ſꝫ ſolū eſt ponēda ꝓpter auctoritate eccl̓ie hoc determinātis ſicut ſupra patuit.Ex eadē auctoritate habemꝰ rationabilit̓ ponere ꝙ caritas cocurrit cū volūtate ad cauſandū aliquē gradū intēſum dilectiōis eiuſdē rōnis ꝙͣuis ad hͦ nullā habemus experientiā. Exiſtis ptꝫ ꝙ actus naturalis ⁊ meritoriꝰ poſſūteſſe eiuſdē ſpēi: qꝛ ille gradus intēſus cauſatꝰmediante caritate eſt eiuſdē ſpēi cū actu naturali p̄cedēte: qꝛ diſtinctio ſpecifica in cā nō arguit diſtinctōeꝫ ſpecificā in effectu. pꝫ de multis cauſis ꝑtialibꝰ diſtinctis ſpē cōcurrentibꝰad effectū eundem. ⁊ iō ꝙͣuis caritas diſtīguatur ſpē ab alijs cauſis ꝓducētibꝰ actū meritoriū nō opꝫ tn̄ ꝓpter hoc ꝙ ille gradus cauſatꝰmediāte caritate diſtīguat̉ ſpe ab alio gradu:īmo ẜm iſtā viā actus pure naturalis ⁊ actusmeritoriꝰ faciūt vnū actū nūero ſicut duo gradus albedinis faciūt vnā albedinem numerovn̄ qn̄ actus naturales ꝑfecte meritorij habētidē obiectū ſpē: tūc poſſunt eſſe vnus actꝰ ſpē⁊ numero mō predicto. qn̄ aūt nō habēt idemobiectū ſpē: tūc neceſſario actus naturalis etmeritoriꝰ diſtīgunt̉ ſpē: ſicut ſi aliqͥs diligeretdeū ſuꝑ oīa nō ẜm aliquā circūſtantiā reqͥſitā⁊ iſte idē pͥmus diligeret deuꝫ ſuꝑ oīa ẜm om̄scircūſtantias: puta ẜm rectā rōneꝫ qͥ eſt finisvltimꝰ ⁊ ſic de alijs. h̓ actꝰ pure naturalis ⁊ meritoriꝰ nccͣrio diſtīgunt̉ nō ſolū nūero: ſꝫ ēt ſpeꝓpt̓ diſtīctōem ſpecificā circūſtātiarū q̄ ſuntobiecta ꝑtialia actꝰ meritorij. de hͦ q̄re in q̄onede ꝯnexiōe virtutū moraliū. Si dicas ꝙ illa q̄nō pn̄t hr̄e effectū eiuſdē rōis nō pn̄t eē eiuſde
Irōnis: ſꝫ actꝰ ille naturalis ⁊ gͣdus cātus mediante caritate nō p̄n̄t hr̄e effectū eiuſdē rōis: qꝛille gͣdus facit aliquē acceptū deo actꝰ naturalis nō p̄t hͦ facere ꝙͣtūcūqꝫ ꝑ cās naturales intēdat̉. igr̄ ⁊c̄. Rn̄deo ⁊ dico ꝙ qn̄ effectꝰ ſequit̉cām naturali ncct̄e: tūc eſt ꝓpͥo accepta ꝟa. qn̄aūt ſeqͥt̉ ꝯtigent̓ ex mera libertate ⁊ volūtatecāe extrīſece ī cuiꝰ lib̓tate ⁊ ptāte ē ꝙ talis effectꝰ ſeqͣtur talē actū vel nō ſeqͣtur. ſil̓r ꝙ ſeqͣt̉vnū actū ⁊ nō aliū nō oꝫ ꝙ ſit ꝟa. ſic ē in ꝓpoſito: qꝛ ꝙ actꝰ cū illo gͣdu cāto mediāte caritateſit acceptꝰ a deo: ⁊ ſine illo nō ſit acceptꝰ. hͦ ſolū eſt ex mera lib̓tate ⁊ volūtate dei ſic ordināte. Et iō nō ſeqͥtur qͥn illi gͣdus ſint eiuſdē ſpēi 1ſꝫ ſuppoſito ꝙ caritas hēat actiuitateꝫ rctū actus meritorij mō p̄dicto: adhuc ē dubiuꝫ quōille aucͣtes hēant ītelligi ꝙ volūtas eſt pediſſequa caritatꝭ: ⁊ ꝙ caritas ſe hēat ad volūtatemſic̄ ſeſſor ad equū: qꝛ ex iſtis videt̉ ſeqͥ ꝙ caritaseſt cā pͥncipalior ꝙͣ volūtas rctū actꝰ meritorijqd̓ nō ē verū. Rndeo ꝙ ītelligēde ſūt ꝙͣtū ad 1rōneꝫ meredi. nō ꝙͣtū ad ſb̓am actꝰ: qꝛ rctū ſb̓eactꝰ volūtas ē cā pͥncipalior. ſꝫ ꝙͣtū ad acceptatōem dinā ſiue rōnē merēdi eſt volūtas qͣſi pediſſe qͣ ⁊ famula ⁊ caritas qͣſi dn̄a: qꝛ ſic̄ pediſſequa nō eſt dn̄o accepta ꝑ ſe ẜ mediāte dn̄a cuifamulat̉: ita volūtas cū nullo actu mere naturali deo ē accepta ſine caritate: ſꝫ ea mediāte ēvolūtas deo accepta ⁊ cara. ⁊ ſil̓r actꝰ nō ē ſineea. ⁊ iō dr̄ pediſſeqͣ. Eodē mō d̓r̄ qͣſi ſeſſor eqͥ: qꝛſic̄ ſeſſor regit ⁊ gub̓nat equū: ita caritas volūtatē ꝙͣtū ad acceptatiōem dīnā ⁊ vitā eternā:qꝛ qͥ plus hꝫ de caritate plus ē acceptꝰ deo ⁊ qͥminꝰ minꝰ. Ad ſcd̓m dubiū ſuppoſito ꝙ illapoſitio ibi facta ſit poſſibilis ſic̄ credo ꝙ ſit. diᵗco tūc ꝙ talis trāſitꝰ de ꝯͣdictorio ī ꝯͣdictoriuꝫſaluari dꝫ ꝑ trāſitōem tꝑis ⁊ ordinatōem dīnāeternā de nouo factā: qꝛ ꝙ nō hꝫ ſaluari ꝑ ſolātrāſitōnem tꝑis niſi illud ꝯcurrat ſatꝭ efficacit̉ꝯcludit illa rō pͥus fcā. qd̓ etiā nō p̄t fieri ꝑ ordinatōem dei nouā. ptꝫ: qꝛ ſi deꝰ nō ordinaretde nouo ꝙ ille actꝰ naturalis eēt deo acceptꝰqͥ tn̄ nō eēt acceptꝰ deo ẜm potētiā ordinataꝫęternā: oꝫ hͦ nccrīo eē ꝑ nouū velle: qꝛ hͦ ē deuꝫordīare deū velle: ſꝫ hͦ nō p̄t aliquo mō fieri ſinmutatōe q̄ nō p̄t ī deo eē. oꝫ igr̄ ncc̄rio dicer̄ ꝙtal̓ tͣnſitꝰ ſaluat̉ ꝑ tͣnſitōeꝫ tꝑis actualē vl̓ potētialē ⁊ ꝑ ordīatōeꝫ dinā et̓nā. ⁊ ꝑ iſtū modū:qꝛ deꝰ ordīauit ab etno ⁊ forte ꝙ ille actꝰ naturalis vno tꝑe nō eēt ſibi acceptꝰ ſine caritate.alio tꝑe eſſet tal̓ acceptꝰ ſine oī caritate ſi ſolūtp̄s trāſeat ille actꝰ eēt pͥmo nō acceptꝰ ſin̄ oīd̓ſtructōe vl̓ poſitōe cuiuſcūꝫ poſitiui. Exēplūſi rex ſtatueret ꝙ qͥcūqꝫ in a die īueniret̉ ī aulaſua eſſet ei īimicus: ⁊ quicunqꝫ in bdie eſſet ei
Rn̄ſio
Ad ſcd̓am dubtatōem
Dubiū