Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

dubitationeszAddititie

eſt ſil̓e ibi. Ad poſſet dici ẜꝫ potentiā dei ordinatā poſſet ille actꝰ aliqd̓tp̄s cōſeruari ſine caritate: qꝛ deꝰ ſic ordinauit qͥcūqꝫ qn̄cūqꝫ hret talē actū ſtatī īfūderetſibi caritate: nec potētiā dei ordinatā poſſetcaritas ſubſtrahi manēte tali actu. aſſumptū eſt falſuꝫ .ſ. p̄t naturalit̓ ꝯſeruari ſine caritate. ꝯn̄s exēpla adducta ſūt ad ꝓpoſitū. Sed qͥcqͥd eſt de potētia dei ordinata cer eſt de potētia dei abſoluta pōt talis actꝰnaturalit̓ ꝓduci in ꝑpetuū ꝯſeruari naturaliter ſine caritate. etiā infuſa caritate. pōt potētiā diuinā abſolutam caritas ānihilarimanifeſte eodē actu quo prius naturaliterſeruato. Ideo pōt aliter rn̄deri ad rōnem poſito caſu p̄dicto caritas volūtate diligētedeū tali actu naturali cauſat aliquē gradu intenſiorē eiuſdē rōnis quē gradu pōt volūtas alijs cauſis naturaliter cauſare. Et quādo dicit̉ talē actū experimur in nobis. dico caritas infuſa ponēda eſt in nobispter experientiā aliquā: qꝛ ad nullā habemꝰexperientiā: ſꝫ ſolū eſt ponēda ꝓpter auctoritate eccl̓ie hoc determinātis ſicut ſupra patuit.Ex eadē auctoritate habemꝰ rationabilit̓ ponere caritas cocurrit volūtate ad cauſan aliquē gradū intēſum dilectiōis eiuſdēnis ꝙͣuis ad nullā habemus experientiā. Exiſtis ptꝫ actus naturalis meritoriꝰ poſſūteſſe eiuſdē ſpēi: qꝛ ille gradus intēſus cauſatꝰmediante caritate eſt eiuſdē ſpēi actu naturali p̄cedēte: qꝛ diſtinctio ſpecifica in arguit diſtinctōeꝫ ſpecificā in effectu. pꝫ de multis cauſis ꝑtialibꝰ diſtinctis ſpē cōcurrentibꝰad effectū eundem. ꝙͣuis caritas diſtīguatur ſpē ab alijs cauſis ꝓducētibꝰ actū meritoriū opꝫ tn̄ ꝓpter hoc ille gradus cauſatꝰmediāte caritate diſtīguat̉ ſpe ab alio gradu:īmo ẜm iſtā viā actus pure naturalis actusmeritoriꝰ faciūt vnū actū nūero ſicut duo gradus albedinis faciūt vnā albedinem numerovn̄ qn̄ actus naturales ꝑfecte meritorij habētidē obiectū ſpē: tūc poſſunt eſſe vnus actꝰ ſpē numero predicto. qn̄ aūt habēt idemobiectū ſpē: tūc neceſſario actus naturalis etmeritoriꝰ diſtīgunt̉ ſpē: ſicut ſi aliqͥs diligeretdeū ſuꝑ oīa ẜm aliquā circūſtantiā reqͥſitā iſte idē pͥmus diligeret deuꝫ ſuꝑ oīa ẜm om̄scircūſtantias: puta ẜm rectā rōneꝫ eſt finisvltimꝰ ſic de alijs. actꝰ pure naturalis meritoriꝰ nccͣrio diſtīgunt̉ ſolū nūero: ſꝫ ēt ſpeꝓpt̓ diſtīctōem ſpecificā circūſtātiarū ſuntobiecta ꝑtialia actꝰ meritorij. de q̄re in q̄onede ꝯnexiōe virtutū moraliū. Si dicas illa pn̄t hr̄e effectū eiuſdē rōis pn̄t eiuſde

Irōnis: ſꝫ actꝰ ille naturalis gͣdus cātus mediante caritate p̄n̄t hr̄e effectū eiuſdē rōis: qꝛille gͣdus facit aliquē acceptū deo actꝰ naturalis p̄t facere ꝙͣtūcūqꝫ cās naturales intēdat̉. igr̄ ⁊c̄. Rn̄deo dico qn̄ effectꝰ ſequit̉cām naturali ncct̄e: tūc eſt ꝓpͥo accepta ꝟa. qn̄aūt ſeqͥt̉ ꝯtigent̓ ex mera libertate volūtatecāe extrīſece ī cuiꝰ lib̓tate ptāte ē talis effectꝰ ſeqͣtur talē actū vel ſeqͣtur. ſil̓r ſeqͣt̉vnū actū aliū oꝫ ſit ꝟa. ſic ē in ꝓpoſito: qꝛ actꝰ illo gͣdu cāto mediāte caritateſit acceptꝰ a deo: ſine illo ſit acceptꝰ. ſo eſt ex mera lib̓tate volūtate dei ſic ordināte. Et ſeqͥtur qͥn illi gͣdus ſint eiuſdē ſpēi 1ſꝫ ſuppoſito caritas hēat actiuitateꝫ rctū actus meritorij p̄dicto: adhuc ē dubiuꝫ quōille aucͣtes hēant ītelligi volūtas eſt pediſſequa caritatꝭ: caritas ſe hēat ad volūtatemſic̄ ſeſſor ad equū: qꝛ ex iſtis videt̉ ſeqͥ caritaseſt pͥncipalior ꝙͣ volūtas rctū actꝰ meritorijqd̓ ē verū. Rndeo ītelligēde ſūt ꝙͣtū ad 1rōneꝫ meredi. ꝙͣtū ad ſb̓am actꝰ: qꝛ rctū ſb̓eactꝰ volūtas ē pͥncipalior. ſꝫ ꝙͣtū ad acceptatōem dinā ſiue rōnē merēdi eſt volūtas qͣſi pediſſe famula caritas qͣſi dn̄a: qꝛ ſic̄ pediſſequa eſt dn̄o accepta ſe mediāte dn̄a cuifamulat̉: ita volūtas nullo actu mere naturali deo ē accepta ſine caritate: ſꝫ ea mediāte ēvolūtas deo accepta cara. ſil̓r actꝰ ē ſineea. dr̄ pediſſeqͣ. Eodē d̓r̄ qͣſi ſeſſor eqͥ: qꝛſic̄ ſeſſor regit gub̓nat equū: ita caritas volūtatē ꝙͣtū ad acceptatiōem dīnā vitā eternā:qꝛ plus hꝫ de caritate plus ē acceptꝰ deominꝰ minꝰ. Ad ſcd̓m dubiū ſuppoſito illapoſitio ibi facta ſit poſſibilis ſic̄ credo ſit. diᵗco tūc talis trāſitꝰ de ꝯͣdictorio ī ꝯͣdictoriuꝫſaluari dꝫ trāſitōem tꝑis ordinatōem dīnāeternā de nouo factā: qꝛ hꝫ ſaluari ſolātrāſitōnem tꝑis niſi illud ꝯcurrat ſatꝭ efficacit̉ꝯcludit illa pͥus fcā. qd̓ etiā p̄t fieri ordinatōem dei nouā. ptꝫ: qꝛ ſi deꝰ ordinaretde nouo ille actꝰ naturalis eēt deo acceptꝰ tn̄ eēt acceptꝰ deo ẜm potētiā ordinataꝫęternā: oꝫ nccrīo nouū velle: qꝛ ē deuꝫordīare deū velle: ſꝫ p̄t aliquo fieri ſinmutatōe p̄t ī deo. oꝫ igr̄ ncc̄rio dicer̄tal̓ tͣnſitꝰ ſaluat̉ tͣnſitōeꝫ tꝑis actualē vl̓ potētialē ordīatōeꝫ dinā et̓nā. iſtū modū:qꝛ deꝰ ordīauit ab etno forte ille actꝰ naturalis vno tꝑe eēt ſibi acceptꝰ ſine caritate.alio tꝑe eſſet tal̓ acceptꝰ ſine caritate ſi ſolūtp̄s trāſeat ille actꝰ eēt pͥmo acceptꝰ ſin̄d̓ſtructōe vl̓ poſitōe cuiuſcūꝫ poſitiui. Exēplūſi rex ſtatueret qͥcūqꝫ in a die īueniret̉ ī aulaſua eſſet ei īimicus: quicunqꝫ in bdie eſſet ei

Rn̄ſio

Ad ſcd̓am dubtatōem

Dubiū