LibriQuarti
R.j.unt auteꝫ quedamIāſai dubitationes adhuc diſcutiēde. quarum pͥmaj1eſt. Utrū charitas habeat aliquā cauſalitateꝫreſpectu actus meritorij. Uidet̉ ꝙ nō. qꝛ aliqͥspoteſt diligere deū naturali dilectōne ſuꝑ oīaet ita intēſe ſicut poſſibile eſt ꝓ ſtatu iſto: ſineomni charitate: et tūc ſi in tali dilectiōe infundat̉ charitas: actus ille tūc d̓r meritorius: ⁊ tn̄iſte actus nullo modo cauſat̉ a charitate: necꝙͣtum ad ſubſtantiā actus nec ꝙͣtum ad intēſionē actus. qꝛ ꝓpter infuſione charitatis nōexperit̉ ſe habere intenſiorē actū ꝙͣ pͥus: ſicutio patet cōſiderāti. Scd̓a dubitatio eſt ſuppoſito ꝙ deus pōt de potentia ſua abſoluta accipere aliquē tanꝙͣ dignū vita eterna ꝓpt̓ ſoluꝫactū naturalē ſine omni infuſione charitatꝭ vl̓cuiuſcūqꝫ alteriꝰ poſitiui qui tn̄ nō eēt acceptꝰde potētia ſua ordinata: quō hn̄s taleꝫ actu expuris naturalibus elicitū nō eſt acceptꝰ pͥmo⁊ poſtea eſt acceptus de potētia dei abſolutaſine aliquo poſitiuo cauſato vel deſtructo. Uidet̉ ꝙ hoc nō ſit poſſibile: qꝛ ibi eſt tranſitꝰ decōtradictorio in cōtradictoriū: ⁊ ꝑ ꝯn̄s opꝫ ponere aliquā mutatiōem in tali accepto: qͥa illetranſitus nō pōt ſaluari ꝑ ſolam tranſitioneꝫtꝑis actualē vel potētialē ꝙͣtūcūqꝫ tempꝰ habeat eſſe actual̓r vel potētial̓r niſi aliqͥd aliudcōcurrat nūqͣ diceret̉ actus iſte ſucceſſiue meritorius. qꝛ pōt tempus tranſire et ip̄e actꝰ ſēꝑeſſe nō meritorius ſicut pꝫ. igit̉ illa poſitio nōeſt poſſibilis q̄ ponit deuꝫ ſic poſſe acceptare.Preterea ſicut alibi latius habet̉ dubitat̉ inquo cōſiſtat ꝑfecta delectatio ⁊ quietatio potentie beate. Item ſicut etiā alibi diſquiſitūeſt. dubitat̉ an dilectio ⁊ delectatio diſtinguātur. Et an p̄ter actū cōcupiſcētie oporteat ponere actuꝫ amicitie diſtinctū ⁊cͣ. Simil̓r cuiactui debeat̉ pͥmiū. Item q̄ ⁊ cuius ſit ſecurita tas ⁊cͣ. Ad pͥmū rn̄deo pͥmo ꝙ ad ponendumcharitatē reſpectu cuiuſcūqꝫ actus quē in nobiſ exꝑimit̉ ꝓ ſtatu iſto nō cogit rō aliqua necexꝑientia aliqua ſed hoc ſolū lꝫ poni ꝓpter auctoritatē eccleſie determinātis diuinā voluntatē eſſe talē ⁊ ordinatōeꝫ eius: ꝙ nullus actꝰſit meritorius ex cōdigno niſi elicitꝰ mediantecharitate. ſic̄ pꝫ per apl̓m pͥme ad corinth̓. xiij.Scd̓o dico. qꝛ pōt poni rōnabilit̉ ꝙ charitasnullā actiuitatē hꝫ reſpectu actꝰ meritorij. qͥaad hoc nec eſt rō naturalis nec experiētia necexp̄ſſa aucͣtas ſacre ſcripture maxime biblie.qꝛ lꝫ ad ponendū charitatē reſpectu actꝰ meritorij ſit aucͣtas exp̄ſſa: nō tn̄ dicit aucͣtas ꝙ caritas eſt cauſa actiua reſpectu actus meritorijSi dicit̉ ꝙ ẜm iſtā viam charitas ſolū eſſet cā
Quartiſine qua nō: reſpectu actus meritorij qd̓ tamēalibi improbat̉ ꝓ parte. Rn̄deo ſicut pꝫ ſupralꝫ in naturalibus nō ſit ponere reſpectu alicuius effectꝰ cām ſine qua nō. qꝛ illa improbaturalibi ꝑ cōem ꝓpōnē effectꝰ depēdet ⁊c. tamenin volūtarijs bene eſt ponere cām ſine qua nōreſpectu alicuiꝰ effectus: ſicut ſacramēta ſuntcāe ſine qͥbꝰ nō reſpcū gr̄e. ita pōt dici in ꝓpoſito ꝙ caritas nō nccͣrio requirit̉ ſicut cā naturalis reſpectu actus meritorij ſed requirit̉ ẜmvoluntatē dei ſic ordinantē ſcꝫ actū nō eſſe acceptum deo niſi aīe inexiſtat actu. ſicut factisſignis exterioribꝰ ſacramēti circa aliqd̓ deꝰ libere infundit gr̄aꝫ ſicut etiā ſi aliqͥs princepsordinaret ꝙ quicūqꝫ portaret tunicā ſuaꝫ talidie eſſet ſibi carꝰ ⁊ acceptꝰ aliter nō: tūc portare tunicā eſſet cā ſine qͣ nō illiꝰ acceptationis.Sic caritas ẜm iſtā viā poſſꝫ dici cauſa ſine qͣnō ꝓpter diuinā voluntatē libere ſic ordināteSꝫ lꝫ iſta via ſit ꝓbabilis qꝛ tn̄ aucͣtes ſctōrūvident̉ exp̄ſſe dicere ꝙ volūtas eſt pediſſequareſpectu charitatꝭ ⁊ charitas qͣſi dn̄a. ⁊ ꝙ charitas ſe hꝫ reſpctū volūtatꝭ ſic̄ equꝰ ad ſeſſorē. Etml̓ta alia q̄ ſonāt in actiuitate charitatꝭ. Irrōnabile etiā videt̉ negari a charitate qd̓ ꝯceditur de alio hītu naͣli natural̓r acqͥſito. nūc aūtꝯcedit̉ ꝙ hitꝰ acqͥſitꝰ natural̓r ē actiuꝰ reſpctūactꝰ eliciti ab eo: igit̉ hͦ ē ꝯcedēdū de caritatealit̓ vilipēderet̉ charitas pluſꝙͣ qͥcūqꝫ aliꝰ hītꝰqd̓ vr̄ īcōueniēs. Rōnabiliꝰ igit̉ e dicere ꝙ ſitcā actiua reſpcū actꝰ meritorij ſic̄ qͥcūqꝫ aliꝰ hītꝰ ē actiuꝰ reſpcū actꝰ eliciti ab eo. Ad rōeꝫ p̄tdupl̓r rn̄deri. Uno mō ꝙ ſi aliqͥs diligat deuꝫnaturali dilectiōe ita intēſe ſicut eſt poſſibileꝓ ſtatu iſto ſine charitate. ⁊ poſt infūdat̉ charitas. qꝛ lꝫ charitas nō ſit actiua reſpcū illiusactꝰ ꝙͣtū ad ꝓductōeꝫ purā tn̄ eſt actiua ꝙͣtuꝫad ꝯẜuatōeꝫ: ⁊ cā ꝯſeruatiua ita ꝟe eſt actiuaſic̄ cā ꝓductiua. ſic̄ ſi deꝰ cāret cognitōnem intuitiuā in aliquo btō ſine pn̄tia vel exꝑientiaalicuiꝰ obiecti. ⁊ poſtea cāret obiectum ⁊ faceret pn̄s potētie cognitiue: lꝫ nō ꝓduceret illāviſionē. tn̄ natural̓r ꝯſeruaret eādē. etiā ſi deꝰnō cōcurreret niſi ẜm gn̄alē influētiā ad ꝯẜuationē illiꝰ. Sil̓r ſi deꝰ cāret lumen ita intēſumin medio ſine ſole ſicut cū ſole. ⁊ poſt cauſaretcōſil̓em ſolē ſol bn̄ conſeruaret illud lumē cauſatū a deo ſolo lꝫ non ꝓduceret. ita pōt dici inꝓpoſito ꝙ charitas ẜm ordinatōem diuinamcōcurrit ad cōſeruatiōem illius actꝰ lꝫ non adꝓductōeꝫ. Sed hic eſt dubiū qꝛ iſte actꝰ natu ꝑralis pōt equal̓r conſeruari ꝑ naturales cauſas ſine charitate ſicut pōt ꝓduci ſine charitate ſꝫ nō pōt cognitio ītuitiua natural̓r ꝯẜuariſine obiecto nec lumen in medio ſine ſole. et
BScd̓a dubitatio
ASequunt̉ quedādubitatō es quaſhuic operi inuenmus annexasPrima eſt
Tertia
QuintaFertaAd pͥmā ditionem
Mn5Ferta
Quarta
gertoAd pͥmā dubitationem
EDubitatur
Eitatur
E
O