Druckschrift 
Super IV libros Sententiarum
Einzelbild herunterladen
 

XIIIIQueſtio

XIIII

tia ordinabilis ad beatitudinē ꝙͣtum ad om̄epoſitiuū in ea: tn̄ ꝓpter hoc cognoſcit̉ beatitudo in particulari. Ad tertiū et quartumdico probat̉ natural̓r ſufficient qͥetatur in ꝑfectiſſimo obiecto cōtento ſub iſto obiecto. qꝛ poteſt ꝓbari tale obiectū cognoſcat̉ a nobis in particulari ſtatu iſto: ettn̄ requirit̉ ad quietationeꝫ potētie: qͥa hocdato ſit a nobis naturair cogͦſcibilis in particulari pōt ſufficiēter ꝓbari potētia inillo quietat. qꝛ tūc quietat̉ qn̄ hꝫ delectatōemexcludentē oēm triſtitiā vndecūqꝫ ꝓuenientēſed hoc pōt ꝓbari de delectatōe conſeqͥt̉fruitōem: Probat̉ aſſumptū. qꝛ ꝙͣtūcūqꝫ talisdelectat̉ in deo: tn̄ pōt velle nolle multa aliaputa poteſt velle amicū bn̄facere: et nolle euꝫpeccare quoꝝ oppoſita pn̄t accidere: ꝯn̄spoteſt de his triſtari. qꝛ ẜm Auguſtinū Triſtitia eſt de his nobis nolētibus contingunt.Si dicis deꝰ pōt ſuſpēdere actiuitatē actuum reſpectu delectatōis triſtitie ſicut tu dixiſti pͥus. Uerū eſt: ſed hoc pōt natural̓rbari. Et hoc ſoluꝫ factibile eſt miraculoſe. Sidicis ẜm ph̓m quarto ethicoꝝ: ẜm te delectatio excellēs excludit oēm triſtitiaꝫ. Rn̄deo de facto frequēter ita eſt: qͥn tamē poſſittriſtitia video: qꝛ lꝫ poſſit excludere triſtitiam ꝓuenientē ex duobus vel ex tribus actibꝰ cauſis triſtitie: tn̄ tot cāe p̄nt ꝯcurrere totiens non pōt oēm triſtitiā excludere: puta ſivellet nollet multa quoꝝ oppoſita accidūt.Preterea pōt ꝓbari ſufficiēter potētia poteſt quietari niſi in ꝑfecto. Quia aūt intelligis quietat̉ ſic excludat oēm triſtitiāactualē et de facto: vel de poſſibili. Si primomodo: ſic em̄ pōt appetitꝰ ſenſitiuus quietariin aliquo finito. ptꝫ em̄ appetitus ſenſitiuꝰpoteſt ſic qͥetari in aliquo actu venereo nullus dolor tūc ineſt: et pōt volūtas ſequi appetitum ſenſitiuū dimittēdo rōem. ꝯſequenspoteſt volūtas ſic quietari. volēdo illū actum tūc nulla ſit triſtitia in volūtate. Pretereaintellectus errās pōt ſic iudicare talis actꝰſit ſumme delectabilis: igit̉ volūtas pōt ſequiintellectū. ⁊cͣ. Si intelligis ſecūdo modo. ſic in nullo delectat̉ niſi in ꝑfectiſſimo. ſatiſliq̄t in alio. qꝛ pōt ꝓbari qͥn talis actꝰpoſſit corrumpi triſtitia ex actu alio cauſari:et etiā ſtante pͥmo actu pōt velle et nolle multa quoꝝ oppoſita pn̄t accidere. Ad qͥntū dico ens natural̓r cognoſci eſſe obiectū naturale et adequatū pōt dupl̓r intelligi. Unoqꝛ p̄dicat̉ in qͥd de omni obiecto naturali app̄henſibili ab intellectu ſtatu iſto. Et ſic eſtvera: homo poteſt natural̓r cognoſcere ens

eſſe eius obiectū naturale adequatū. qͥa pōtnaturaliter abſtrahere cōceptuꝫ entis qui eſtpredicabilis in quid de om̄i naturaliter apprehenſibili ab intellectu. Alio modo pōt intelligi naturaliter cognoſcitur eſſe obiectū adequatū intellectus: ſic naturaliter cognoſcitur cōceptus entis predicat̉ in quid de om̄inaturaliter apprehēſibili ab ītellectu: etcōtentum ſub eo ſiue de quo predicat̉ in quidſit naturaliter apprehēſibile ab intellectu proſtatu iſto. ſic ꝓpoſitio p̄dicta falſa eſt. ensnaturaliter cognoſcitur obiectū adequatūintellectus. quia multa ſunt cōtenta ſub entede quibus predicat̉: que tamē in particulariin ſe poſſunt naturaliter apprehēdi ab ītellectu pro ſtatu iſto. puta om̄es ſubſtātie materiales ꝙͣ īmateriales: multa accidētia. Etſub iſto intellectu ꝓpoſitio dicta debet habeare veritatē ſi argumentū valeat. Ideo dico pōt ſufficiēter ꝓbari naturalē rationē beatitudo quā expectamus in patria ſit nature noſtre poſſibilis: ſed ſolū fide tenendū eſtQuantū ad tertiū: quere de libertate ꝯtingētia neceſſitate in pͥmo diſtinctione primaEt quomō volūtas fruatur deo in via in patria. Sed vltra dicta ibi dico volūtas proſtatu iſto pōt nolle vltimū finē ſiue oſtendat̉ īgenerali ſiue in ꝑticulari. Quod probatur ſic.Illud pōt eſſe nolitū quod intellectus pōt dictare eſſe nolendū. (hoc ptꝫ de ſe) ſed intellectus pōt credere nullū eſſe finē vltimuꝫ ſiuebeatitudinē. per ꝯn̄s dictare finē vltimū ſiue beatitudinē eſſe nolenduꝫ. Scd̓o ſic. Quicūqꝫ pōt nolle antecedēs pōt nolle ꝯſequēsſed aliquis pōt velle non eſſe. igitur pōt beatitudineꝫ nolle quā credit conſequi ad ſuū eſſe.Scd̓o dico intellectu iudicāte hoc eſſe fi vltimū: pōt volūtas illū finē nolle: quodbatur. Quia potētia libera que eſt receptiuaactuū cōtrarioꝝ: qua ratione pōt in vnū et inre liquū. ſed voluntas tanꝙͣ potētia libera eſtreceptiua nolle velle reſpectu cuiuſcūqꝫ obiecti. Si igitur pōt in velle reſpectu dei: eadēratione pōt in nolle dei. Item potētia obliquabilis que neceſſario ꝯformatur rationirecte: qua ratione pōt in obiectū vnius dictati: eadē ratiōe pōt in obiectū alterius dictati.ſed voluntas creata eſt obliquabilis: pōt inobiectum vnius dictati hic ſcꝫ in via (patet experientiaꝫ) igitur obſtāte intellectꝰdictet hoc eſſe finē vltimū: pōt volūtas nolleillū finē. Pret̓ea. qͥcqͥd voluntas pōt nolle alicui indiuiduo alicuiꝰ ſpēi: hoc pōt nolle ſibi: ſꝫvolūtas pōt nolle btītudinē alteri indiuiduo.puta iohāni. igr̄ p̄t nolle btitudinē ſibi. Ter­tio dico oſtēſo bono in vl̓i: puta ī aliquo cōi

X v

pintū

Ad tertium etAd quartum

Dictū ſecundū

Concuſio ancto

Tertiꝰ articulus.

Dictū tertiū

Dictū primū.